บทที่ 537 ว่างแล้วกลับมาอีกนะ

ฉินห่าวหรานยิ้มบาง ๆ คีบหมูนึ่งชิ้นหนึ่ง แล้วลิ้มรสอย่างละเอียด ก่อนพยักหน้า "ท่านลุงพูดถูกแล้ว ก้อนแป้งนึ่งนี้ ในเมืองหลวงกินไม่ได้จริง ๆ อยากกินเหลือเกิน ทว่าพ่อครัวในเมืองหลวงทำรสชาตินี้ออกมาไม่ได้ มิใช่ฝีมือไม่ดี แต่เป็นเพราะของไม่ถูก"

ฉินหย่วนซานกล่าวอย่างลำพองใจ "นั่นสิ พ่อครัวในเมืองหลวงจะทำรสชาตินี้ออกมาได้อย่างไร"

ผู้คนหัวเราะกัน เสียงหัวเราะก้องอยู่ในห้องโถง

ฉินหย่วนซานมองหลานชาย ในดวงตาเต็มไปด้วยความปลื้มใจ แล้วหันไปกล่าวกับฉินเหอวั่งบุตรชายด้วยเสียงหนักแน่น "กินให้มาก ๆ กลับเมืองหลวงแล้ว จะคิดถึงรสชาติบ้านเกิดแบบนี้ก็ยากแล้ว"

ฉินเหอวั่งพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ แล้วยกจอกสุราขึ้นยืน "พ่อ การไปครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้กลับมาอีก ท่านกับแม่ต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะ"