บทที่ 538 เรื่องราวของแม่น้ำฮั่น

ต้นไม้เก่าที่ปากหมู่บ้านยังคงอยู่เช่นเดิม ไหวเบา ๆ ในลมยามเช้าของเดือนอ้าย ราวกับโบกมือส่ง และราวกับรั้งไว้ด้วยความอาลัย จนกระทั่งเงาต้นไม้นั้นกลายเป็นจุดหมึกจาง ๆ แล้วเลือนหายไปในหมอกยามเช้า ฉินเฉิงยฺเวียนจึงปล่อยม่านรถลง

ฉินห่าวหรานมองบุตรทั้งสอง ในใจก็อ่อนลงชั่วขณะ จึงถามว่า "เป็นอะไรไป ไม่ดีใจหรือ"

ฉินเฉิงจาวปากยื่น โดยไม่พูดอะไร

ฉินเฉิงยฺเวียนก้มศีรษะลง แล้วตอบมาประโยคหนึ่งอย่างอึดอัด "ไม่อยากไปฮะ"

เขาย่อมรู้ว่าเด็ก ๆ ไม่อยากไป วันเวลาเหล่านี้พวกเขาวิ่งเล่นจนเคยชินที่หมู่บ้านหลิ่วถัง และเล่นกับเพื่อน ๆ ในตระกูลจนลืมวันลืมคืน