บทที่ 539 ความแยบยลของการยกยอจนตาย

"ท่านขันทีลองคิดดูสิ พอเสียเมืองจิงโจวและกวนอวี่ถูกสังหาร พันธมิตรระหว่างซุนกับหลิวก็แตกหักโดยสิ้นเชิง หลิวเป้ยยกทัพทั้งแผ่นดินไปตีทางตะวันออก แล้วเกิดไฟใหญ่ที่อี๋หลิง แคว้นสู่ฮั่นจึงบอบช้ำอย่างหนัก ส่วนแคว้นตงอู๋แม้ชนะก็สูญเสียอย่างหนักเช่นกัน สองบ้านต่อสู้กันเหมือนหอยกับนกกระยาง กลับกลายเป็นให้เฉาเว่ยนั่งเก็บผลประโยชน์แบบชาวประมง

เพียงแต่เฉาผีเพิ่งขึ้นครองราชย์ รากฐานยังไม่มั่นคง และมุ่งวางแผนจะแทนที่ราชวงศ์ฮั่นแล้วขึ้นเป็นฮ่องเต้ จึงไม่อาจฉวยโอกาสอันประเสริฐที่ฟ้าประทานให้จากการที่อู๋กับสู่รบกัน แล้วยกทัพลงใต้ได้ หากในตอนนั้นส่งทหารออกไปอย่างเด็ดขาด สภาพการณ์ของใต้หล้าก็เกรงว่าจะถูกเขียนใหม่ไปนานแล้ว

อีกประการหนึ่ง ในยามที่กวนอวี่แตกทัพและสิ้นชีวิตนั้น หากสามารถไว้ชีวิตเขาสักเส้นหนึ่ง ระหว่างซุนกับหลิวก็ยังมีช่องให้ผ่อนปรนกันได้ และหลิวเป้ยในภายหลังก็คงไม่ถึงกับทุ่มกำลังทั้งแผ่นดินไปตีอู๋ทางตะวันออก การที่สองบ้านฆ่าฟันกันเอง สุดท้ายก็เป็นเพียงการทำให้เฉาเว่ยนั่งเก็บผลประโยชน์แบบชาวประมงเท่านั้น

น่าเสียดายที่มีดฟันลงไปเพียงครั้งเดียว ไมตรีและคุณธรรมก็ขาดสะบั้น และไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก"

ท่านขันทีหลี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ตบมือหัวเราะ "คำพูดชุดหนึ่งของท่านราชบัณฑิตอาวุโส กลับพูดทั้งเปลือกนอกและเนื้อในจนทะลุปรุโปร่ง กลยุทธ์เป็นแผนอันแยบยล แต่ยุทธศาสตร์เป็นหมากอันมืดบอด ต่อแคว้นตงอู๋คือขุนนางผู้มีความชอบ แต่ต่อใต้หล้าคือคนบาป หลฺวี่เหมิงผู้นี้ประเมินยากจริง ๆ"