บทที่ 546 สนทนาสบาย ๆ ใต้แสงจันทร์

ยามโพล้เพล้ ฉินห่าวหรานรับประทานอาหารค่ำเสร็จ แล้วกำลังนั่งเรียบเรียงร่างฎีการายงานผลการปฏิบัติราชการอยู่ในห้อง

จากท้องพระโรงใหญ่มีเสียงสวดคัมภีร์ในบทเรียนภาคค่ำดังมา กังวานไกลและยาวต่อเนื่อง กลับมีพลังที่ชำระล้างใจคนได้อย่างหนึ่ง

จู่ ๆ นอกประตูก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น "ท่านราชบัณฑิตอาวุโสฉินอยู่หรือไม่"

ฉินห่าวหรานวางพู่กันลง ลุกขึ้นเปิดประตู แล้วประสานมือคำนับ "ท่านเจินเหรินจ้าว มีธุระอันใดหรือ"

จ้าวเจินฉางยิ้มบาง ๆ "นักพรตผู้ต่ำต้อยเห็นแสงไฟในห้องของท่านยังไม่ดับ จึงคาดว่าท่านคงยังไม่เข้านอน คืนนี้แสงจันทร์งามยิ่ง และบนยอดทองก็ไร้ลมอย่างหาได้ยาก นักพรตผู้ต่ำต้อยจึงอยากชวนท่านออกไปเดินเล่นสักหน่อย หลายวันมานี้พิธีบวงสรวงยุ่งเหยิง ท่านคงเหนื่อยแล้ว เดินเล่นสักหน่อยก็จะได้ผ่อนคลาย"