บทที่ 559 เหยียนตงโหลวมาถึงเมืองหลวง

คำนี้พอเอ่ยออกมา บรรยากาศในท้องพระโรงก็ตึงเครียดขึ้นทันที

ฮ่องเต้เทียนเฟิ่งทรงจ้องมองเสนาบดีกรมคลัง โดยไม่ตรัสอะไร

จั่วเหวยชิงขมวดคิ้ว แล้วก้าวออกมากล่าว "ฝ่าบาท เหยียนยงรับพระบรมราชโองการให้ลาออกจากราชการแล้ว หากเรียกกลับมาอีก ก็เป็นการออกคำสั่งตอนเช้าแล้วเปลี่ยนตอนเย็น ทำให้พระบรมราชโองการเสียหาย ยิ่งไปกว่านั้น ความพ่ายแพ้ยับเยินที่ต้าถงนั้น ก็เป็นเพราะเหยียนยงเสนอชื่อผิดพลาดนั่นเอง หากยังให้เขาเข้ามายุ่งกับราชการทหารอีก มิใช่การให้ขุนนางผู้มีความผิดกุมกำลังทหารหรือ"

เสนาบดีกรมคลังโต้แย้ง "ท่านจั่วกล่าวผิดไปแล้ว การที่เหยียนยงเสนอชื่อโฉวหลวนนั้น เมื่อครั้งกระโน้นก็เป็นการคัดเลือกผู้มีความสามารถเพื่อบ้านเมือง ผู้ใดจะคาดได้ว่าโฉวหลวนจะไร้ค่าถึงเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้น การเปลี่ยนแม่ทัพในยามศึกประชิด เป็นข้อห้ามใหญ่ของนักการทหาร ต้าถงกำลังคับขัน สิ่งที่ราชสำนักต้องการคือขุนนางผู้มีความสามารถ มิใช่การต่อสู้กันด้วยอารมณ์"

จั่วเหวยชิงหัวเราะเย็นครั้งหนึ่ง "ขุนนางผู้มีความสามารถหรือ ความสามารถของเหยียนยงก็คือการทำให้เมืองชายแดนพรุนไปทั้งพันรูหรือ ก็คือการทำให้ทหารม้ามองโกลเข้ามาราวกับดินแดนที่ไร้ผู้คนหรือ"