บทที่ 560 ธุลีปลิวที่ประตูวังเหนือ

เขาพิงกรงไม้ ท่วงท่ากลับมีความเนือยผ่อนคลายอยู่หลายส่วน ราวกับมิได้นั่งอยู่ในเกวียนนักโทษ หากแต่นั่งอยู่บนเก้าอี้เย็นในสวนบ้านตนเอง

"เสียงเห่าของพวกนี้ ควรค่าแก่การใส่ใจอันใด"

เขาเงยตาชำเลืองมอง น้ำเสียงแฝงความหยิ่งผยองที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย "ไม่เกินสิบวัน ข้าต้องกลับมาแน่นอน"

นายกองร้อยชะงักไปครู่ จากนั้นก็หัวเราะก้องขึ้นมา หัวเราะจนตัวงอไปมา

เขาหันกลับไปบอกนายทหาร "ได้ยินหรือยัง คุณชายเหยียนผู้นี้บอกว่าภายในสิบวันต้องกลับมาแน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า"