บทที่ 564 เข้าเฝ้าขอพระบรมราชโองการ

สวีฉี่ยิ้มบาง ๆ โดยไม่รับคำ

เนี่ยเป้ากล่าวอีก "ข้าผู้เฒ่าอยู่ที่กรมกลาโหมหลายปีมานี้ พบคนมามากเกินไป คนที่พูดเก่งมีมาก แต่คนที่ทำงานจริงได้มีน้อย ลูกเขยคนนี้ของเจ้า ทั้งพูดได้และทำได้ หาได้ยาก ที่ยิ่งหาได้ยากกว่านั้นคือ เขาไม่รีบร้อนไม่หุนหัน มีลำดับมีเหตุผล คนเช่นนี้ในราชสำนักพบเห็นไม่มากนัก"

สวีฉี่จึงเอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงความถ่อมตนเล็กน้อย "ท่านอาจารย์ชมเกินไป จิ่งสิงยังอายุน้อย ประสบการณ์ยังตื้น หลายเรื่องยังต้องให้ท่านอาจารย์ชี้แนะ"

เนี่ยเป้าโบกมือ "ไม่ต้องถ่อมตัวแทนเขา ข้าผู้เฒ่าดูคน แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยผิด ผู้นี้วันข้างหน้าต้องกลายเป็นภาชนะใหญ่แน่นอน"

รถม้าเข้าประตูวัง ทั้งสองลงรถ แล้วเดินเร็วไปยังพระตำหนักเฉียนชิง