บทที่ 565 วางตำราจับอาวุธ

เสมียนที่ได้รับคำสั่งก็ตีระฆังทองแดงใต้ระเบียง

โหม่ง โหม่ง โหม่ง

นี่คือเสียงระฆังรวมพล

ไม่นานนัก ในลานหน้าโถงอี๋หลุนก็มีนักเรียนยืนกันเต็ม

เด็กหนุ่มทั้งหลายเชิดหน้ายืนอยู่ ระหว่างคิ้วตาเต็มไปด้วยเลือดลมของคนหนุ่ม ราวกับไผ่เขียวในฤดูร้อน แม้ตะวันแผดกลางศีรษะ แต่กระดูกสันหลังก็ยังแข็งแกร่ง