บทที่ 567 เร่งเขียนใต้แสงตะเกียง

ฉินห่าวหรานยืนอยู่ด้านข้าง รับฟังอย่างเงียบงัน พลางจดจำทุกอย่างไว้ในบัญชีเล่มเล็กภายในใจ

เขาจดจำท่าทีของคนเหล่านี้ไว้ทีละคน ฉินจูซีจงบ่ายเบี่ยง สวีเหยียนเต๋อขอไปที กัวซวินพูดจาตรงไปตรงมา อู๋จี้เจวี๋ยนิ่งเงียบ... บางคนมีสีหน้าละอาย บางคนทำราวกับมีเหตุผลเต็มเปี่ยม บางคนคิดว่าไม่เกี่ยวข้องกับตน บางคนลอบยินดีที่ตนเองไม่ต้องลงมือ

กลุ่มขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์เสื่อมทรามลงถึงเพียงนี้ ขวัญกำลังใจกระจัดกระจายถึงเพียงนี้ ฉินห่าวหรานคาดการณ์เอาไว้นานแล้ว ทว่าพอได้เห็นกับตา ได้ยินกับหู เขายังคงรู้สึกเย็นวาบในใจ

คนเหล่านี้ได้รับพระคุณจากแผ่นดินสืบต่อกันมาหลายชั่วคน นั่งเสวยความมั่งคั่งร่ำรวยอย่างสุขสำราญ ในยามปกติสวมแพรพรรณ กินอาหารเลิศรส มีผู้คนคอยติดตามรับใช้ แต่เมื่อถึงคราวที่บ้านเมืองต้องการพวกเขา กลับหดตัวอยู่ด้านหลังทีละคนๆ และหาเหตุผลสารพัดมาบ่ายเบี่ยง

สายเลือดนักรบของบรรพชนผู้ขี่ม้าพิชิตใต้หล้า บนร่างของพวกเขาไม่เหลืออยู่อีกแล้ว