บทที่ 568 จดหมายถึงภรรยา

ฉินห่าวหรานวางพู่กันขนหมาป่าลง แล้วท่องประกาศถึงปวงชนชาวเมืองหลวงในใจตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง รู้สึกว่าทุกถ้อยคำกังวานทรงพลัง เพียงพอจะปลอบขวัญราษฎรและปลุกขวัญทหาร จึงวางพู่กันพาดบนที่วางพู่กันกระเบื้องเคลือบสีคราม

จากนั้นเขาเอนกายพิงเก้าอี้เท้าแขน หลับตาพักผ่อน ทว่าเบื้องหน้ากลับปรากฏคิ้วตาของภรรยาสุดที่รัก ตลอดจนภาพฉินเฉิงยฺเวียนกับฉินเฉิงจาว เด็กน้อยทั้งสองกำลังหัวเราะเล่นกัน

ความเลือดร้อนเต็มอกยามเขียนประกาศเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนพันเกี่ยวปลายนิ้วทั้งหมด เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ

กลียุคเดือดพล่านดุจน้ำต้ม ความเป็นความตายมิอาจคาดหมาย

ไม่รู้ว่าการไปครั้งนี้จะรอดชีวิตกลับมาหรือไม่ ไม่รู้ว่าภรรยาและบุตรที่บ้านจะอยู่เย็นเป็นสุขหรือไม่ ยิ่งไม่รู้ว่าเมื่อสายลมวสันต์พัดมาอีกครั้งในปีหน้า เขาจะยังได้ยืนเคียงไหล่กับภรรยา ชมบุปผาร่วงหล่นหน้าลานเรือนอีกหรือไม่