บทที่ 609 การลาจากภูเขาตะวันตก

ระหว่างพูดคุยกัน ทุกคนก็มาถึงหน้าวัดเสียงหอมแล้ว

ช่วงฤดูหนาวทางภูเขาตะวันตก สายลมเหนือโชยเบาๆ ชั้นป่าล้วนย้อมสีขาวจากน้ำค้างแข็ง

วัดเสียงหอมอาศัยภูเขาตั้งอยู่ใกล้หุบเหว ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางป่าไม้เก่าแก่ในฤดูหนาว กำแพงสีแดงกระเบื้องหลังคาสีคราวถูกปกคลุมด้วยหิมะที่เหลืออยู่บางๆ ชายคาห้อยระหว่างน้ำแข็งใสระยิบระยับ เงียบสงบและโบราณคร้ำครึ

ต้นไม้ท่ามกลางภูเขาส่วนใหญ่เหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว มีแต่ต้นสนต้นสาลาที่เขียวชอุ่มอยู่ตลอดปี แม้จะถูกน้ำค้างแข็งปกคลุมก็ยังเขียวอยู่ กระจัดกระจายล้อมรอบวัด ลานหินหน้าวัดโล่งเตียนและเงียบเหงา พิงราวมองไปไกล ภูเขาห่างไกลประกอบไปด้วยภูเขาต่างๆ หมอกหนาวลอยไปมา

มองลงไปด้านล่าง เรือนหลายหมื่นครอบครัวในเมืองหลวงเรียงรายเชื่อมต่อกันเป็นแถว เหมือนกระดานหมากสีหมึกปูคลายไปบนที่ราบ ถูกปกคลุมอยู่ในควันหมอกฤดูหนาวจางๆ โดยรอบไม่มีคนพลุกพล่าน มีเพียงเสียงลมผ่านป่า เสียงกระดิ่งชายคาก้องเบาๆ บรรยากาศแห่งเซนในฤดูหนาวที่เงียบสงบและหนาวเหน็บ