บทที่ 610 หิมะสงบแล้ว

จางอวี้ซูได้ยินคำว่าอัครมหาเสนาบดีจั่ว มองดูคนอีกสามคน จึงชี้ไปที่หวังซื่อเจินเบี่ยงเรื่อง น้ำเสียงมีความรู้สึกอารมณ์บ้าง

"ซื่อเจิน เราทั้งคู่เข้าราชบัณฑิตยสถานฮั่นหลินปีเดียวกัน บัดนี้ส่งไปท้องถิ่นปีเดียวกัน ก็นับเป็นเอื้อเฟื้อ ฝูเจี้ยนกับเจียงหนานห่างกันไม่ไกล ต่อไปจดหมายติดต่อกัน ก็สะดวก"

หวังซื่อเจินหัวเราะบิดปาก ครึ่งล้อเล่นครึ่งจริงจัง "สะดวกเหรอ เจ้าอยู่ฝูเจี้ยน ข้าอยู่เจียงหนาน กั้นด้วยเทือกเขาเทียนมู่ ม้าเร็วก็ต้องเดินสิบกว่าวัน"

จางอวี้ซูแสร้งโกรธ วางชามชาลงบนโต๊ะ หัวเราะ "งั้นก็ส่งวันเว้นวัน สิบวันก็ได้รับสามฉบับ เจ้าถ้าว่ามาก ข้าก็จะเว้นพู่กันหมึกบ้าง"

หวังซื่อเจินประนมมือไหว้ หัวเราะขออภัย "พี่ชายอวี้ซูกรุณาเถิด ข้าที่นั่นยังมีบัญชีระส่ำระสายต้องจัดการ อ่านบทกลอนไม่ได้มากหรอก"