บทที่ 611 ขุนนางโดยสิทธิ์บรรพชน

ชั่วขณะหนึ่ง ภายในศาลาบนเขามีทั้งเสียงพิณขลุ่ยและเสียงขับลำนำส่งเสริมกัน ระหว่างพงไพรและหุบเขาเปี่ยมด้วยรสนิยมอันสง่างาม

ฉินห่าวหรานหยิบขลุ่ยดินเผาออกจากแขนเสื้อ เป่าเล่นครู่หนึ่งแล้วเก็บกลับเข้าไป พลางยิ้มกล่าวว่า "วันนี้บนภูเขาอวี้ฉวียนแห่งนี้ พวกเราหลายคนช่างคล้ายเปิดโรงดนตรีขึ้นมาแห่งหนึ่ง"

หวังซื่อเจินลูบพิณ ยิ้มตอบว่า "โรงดนตรีก็โรงดนตรีเถิด สหายรู้ใจเช่นนี้หาได้ยาก แม้แต่เซียนเกรงว่ายังอิจฉาพวกเรา"

เสียงหัวเราะของทุกคนยังไม่ทันจางหาย ความสำราญในศาลาก็ยิ่งปล่อยอารมณ์มากขึ้น พลันมีผู้เสนอให้ใช้หัวข้อ "หิมะแจ่มแห่งภูเขาตะวันตก" แต่งบทกวีคนละบท นี่คือหนึ่งในแปดทิวทัศน์แห่งเมืองหลวง วันนี้อยู่ท่ามกลางทิวทัศน์นี้ หากไม่ขับขานกวีก็นับว่าทำให้บรรยากาศสูญเปล่า ทุกคนต่างเห็นพ้อง

จางอวี้ซูเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น ขับกวีเจ็ดอักษรแปดวรรคบทหนึ่ง