บทที่ 618 อนุมัติให้จัดพิมพ์

ฉินห่าวหรานเข้าใจความหมายแล้ว

โจวจิ่งอวี้มิได้มาขอให้เขาช่วยอุปถัมภ์บุตรชาย เพียงมาขอยืมบันทึกการอ่านหนังสือเท่านั้น

นี่ไม่ถือเป็นคำขอที่เกินควรนัก กระทั่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นการกระทำปกติของบิดาผู้หนึ่งที่ขอวิชาแก่บุตร แต่ปัญหาคือ เมื่อรับปากผู้หนึ่ง ก็ย่อมมีผู้ที่สอง ผู้ที่สาม ตามมาไม่สิ้นสุด

ทุกคนล้วนมีบุตรชายที่ไม่เอาไหน ทุกคนล้วนมีศิษย์ที่ไม่เอาไหน ทุกคนต่างเห็นว่าการขอยืมไปอ่านดูมิใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อผู้ยืมมีมากเข้า ก็กลายเป็นหลุมหนึ่งที่ไม่มีวันถมเต็ม

ทว่าหากไม่รับปาก ก็ย่อมดูไร้น้ำใจ โจวจิ่งอวี้เป็นผู้บังคับบัญชาเก่า มีพระคุณอุปถัมภ์เขามา การปฏิเสธตรงๆ ย่อมไม่สมเหตุสมผลทั้งตามน้ำใจและหลักการ