บทที่ 637 ขอเกษียณสามฎีกา

เนี่ยเป้าคุกเข่าหมอบกราบกับพื้น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเหนื่อยล้า กล่าวว่า "ฝ่าบาททรงพระปรีชาญาณ การตรวจตราชายแดนครั้งนี้ ข้าพระพุทธเจ้าเดินทางตรากตรำตลอดครึ่งปี ทั้งกลางวันกลางคืนล้วนเร่งรุดไม่หยุด ร่างกายไม่อาจรับภาระไหวมานานแล้ว บัดนี้ยามค่ำคืนไอและหอบไม่หยุด ลมปราณและเลือดพร่องเสียหาย แม้แต่ม้าศึกก็ยังยากจะขี่ได้

"หากข้าพระพุทธเจ้ายังอาลัยตำแหน่งสูง ครองตำแหน่งสำคัญแห่งกรมกลาโหมแต่ไร้กำลังจัดการราชกิจ เกรงว่าจะกลับกลายเป็นทำให้กิจการทหารและบ้านเมืองเสียหาย สู้สละตำแหน่งให้ขุนนางหนุ่มผู้มีความสามารถและกำลังกายเปี่ยมล้น จึงจะทำให้กิจการชายแดนมั่นคงต่อไปได้ ข้าพระพุทธเจ้าขอฝ่าบาทโปรดเมตตา อนุญาตให้กลับบ้านเกิดไปรักษาตัว ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ"

ฮ่องเต้เทียนเฟิ่งทอดพระเนตรขุนนางเก่าสามรัชกาลผู้นี้ ซึ่งผมเผ้าสีดุจน้ำค้างแข็งและทั่วกายเต็มไปด้วยร่องรอยลมฝน พระทัยก็ทรงเข้าใจแจ่มชัด

เนี่ยเป้าทุ่มเทรักษาชายแดนและตรากตรำกิจการทหารเพื่อบ้านเมืองมาตลอดครึ่งชีวิต บัดนี้อายุสูงวัย กำลังกายและจิตใจสิ้นเปลืองไปมากแล้ว ยากจะรับภาระอันซับซ้อนหนักหนาของกรมกลาโหมต่อไปได้จริง

สุดท้ายจึงตรัสถามว่า "ข้ารู้ว่าท่านมีโรคภัยอยู่กับกาย เพียงแต่ตำแหน่งเสนาบดีกรมกลาโหมสูงส่งและสำคัญยิ่ง หากท่านลาออก ผู้ใดจะรับตำแหน่งนี้ต่อได้?"