บทที่ 647 แม่น้ำเกาเหลียง

รัชทายาทหนุ่มมีโทสะพลุ่งพล่าน ความคับแค้นในอกยากจะสงบลง หลายวันมานี้พระองค์ตั้งปณิธานจะฟื้นฟูกิจการเกษตร เห็นใจราษฎรทั้งปวงด้วยใจจริงอันแดงฉาน แต่บัดนี้กลับถูกละครฉ้อฉลเรื่องนี้ทิ่มแทงจนเจ็บปวดไปหมดสิ้น

พระองค์ไม่เคยคาดคิดว่า การเคารพระเบียบบรรพชนด้วยใจจริง การยกย่องผู้ขยันหมั่นเพียร กลับแลกมาด้วยการหลอกลวงและปิดบังอย่างตามอำเภอใจของขุนนางเบื้องล่าง

ไจ้คุนเงยหน้ามองฉินห่าวหราน น้ำเสียงเจือความน้อยใจและคับแค้นอยู่หลายส่วน

"ท่านอาจารย์! คนผู้นี้จงใจปลอมแปลง หลอกลวงตำหนักบูรพา หรือไม่สมควรตายหรือ?"

"ข้าตั้งใจเห็นใจชาวนา ปฏิบัติตามระเบียบบรรพชนด้วยตนเอง อยากส่งเสริมชาวไร่ฟื้นฟูเกษตรกรรมด้วยใจจริง แต่พวกเขากลับเห็นข้าเป็นเด็กสามขวบ หลอกลวงกันตามอำเภอใจ! หรือเห็นว่ารัชทายาทในวังลึกไม่ถามไถ่เรื่องภายนอก จึงหลอกลวงได้ตามใจหรือ?"