บทที่ 646 ขัดเกลาจิตใจรัชทายาท

เมื่อไจ้คุนได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วแน่น

พระองค์ทรงก้มพระพักตร์ครุ่นคิดอยู่เหนือโต๊ะเป็นเวลานาน จึงตรัสว่า "ศิษย์เข้าใจแล้ว บรรพชนมีกฎหมายอันดีงาม แต่คนรุ่นหลังไร้ใจมั่นคง ราชวงศ์ก่อนมีนโยบายอันประเสริฐ แต่คนภายหลังกลับเกียจคร้าน กฎหมายดีงามของราชวงศ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมาล้วนถูกละทิ้งด้วยน้ำมือมนุษย์ ถูกทำลายด้วยความเสื่อมเสียที่สั่งสม ล้วนเป็นความผิดที่ผู้ปกครองรุ่นหลังรักษาสิ่งเดิมได้ไม่เข้มแข็ง ควบคุมกำกับไม่เคร่งครัด

"บัดนี้ ระเบียบบรรพชนแห่งต้าเยว่ของเราปรากฏชัด นโยบายให้ความสำคัญแก่เกษตรกรรมและสงเคราะห์ราษฎรล้วนมีอยู่ครบถ้วน เพียงแต่อาจยังมิได้บังคับใช้อย่างทั่วถึงใต้หล้า มิได้เกื้อประโยชน์แก่ราษฎรทุกคน กิจการที่คนก่อนทำไม่สำเร็จ กฎหมายที่มิได้รักษาไว้ ความเสื่อมเสียที่มิได้กำจัด ต่อจากนี้ศิษย์จะเป็นผู้สานต่อจากอดีต เปิดทางสู่อนาคต และลงมือกระทำด้วยตนเอง!"

จากนั้นพระองค์ก็หันพระวรกาย ตรัสสั่งขันทีที่เข้าเวรอยู่นอกตำหนักด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันทีว่า

"ถ่ายทอดคำสั่งตำหนักบูรพาของข้า ส่งไปยังไร่หลวงทางเหนือของเมืองหลวงโดยพลัน ปีนี้การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จสิ้นแล้ว ให้ผู้ดูแลไร่หลวงตรวจสอบชาวนาในไร่อย่างละเอียด คัดเลือกชาวนาผู้เฒ่าซึ่งขยันเพาะปลูก ผลผลิตต่อหมู่อุดมสมบูรณ์ มีความประพฤติเที่ยงตรง สามารถอบรมชักนำเพื่อนบ้าน และเป็นแบบอย่างแก่ท้องถิ่นได้ ตามระเบียบเก่าของฮ่องเต้ปฐมบรรพชน ให้แต่งตั้งเป็นครูเกษตรแห่งไร่หลวงประจำปีนี้ เลือกวันส่งเข้าตำหนักบูรพา ข้าจะมอบรางวัลและยกย่องถึงหน้าจวนด้วยตนเอง!"