บทที่ 67 ประกาศแสนยานุภาพกลางลาน

หลังอาจารย์ลี่ส่งผู้ปกครองทั้งสามออกไปแล้ว ก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ มองต้นสนแก่แข็งแกร่งในลาน สายตาลึกและนิ่ง เรื่องนี้ต้องส่งผลไปถึงทั้งสำนักเรียน จึงจะช่วยปราบปรามได้จริงและฟื้นระเบียบการเรียน

ท่านหมุนตัวบอกลุงจางที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยเสียงทุ้ม "จาง เรียกนักเรียนทุกชั้น ไม่ว่าจะเป็นชั้นปูพื้น ชั้นคัมภีร์ หรือชั้นตัวเลข มารวมตัวกันที่ลานหน้าทันที ห้ามล่าช้า"

ลุงจางรับคำ "ขอรับ ท่านอาจารย์"

ภายใต้การเร่งเร้าของลุงจาง นักเรียนที่แต่งกายต่างกัน ต่างตื่นตระหนกและกังวลใจ หลั่งไหลออกมาจากห้องเรียนต่างๆ รีบยืนเข้าแถวอยู่ในลานหินเขียวกว้างด้านหน้า

แถวไม่ค่อยตรงนัก แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียง มีแต่เสียงก้าวเท้าเบาๆ และเสียงหายใจที่กลั้น

ฉินห่าวหรานก็อยู่ในแถวของชั้น ค ยืนอยู่มุม รอยแผลบนใบหน้าโดดเด่นขึ้นในแสงแดด เสื้อเก่าๆ ก็ยิ่งเตะตา รู้สึกได้ชัดว่าสายตาหลายคู่กวาดมาที่ตัวเองอย่างซ่อนเร้นหรือเปิดเผย มีทั้งความอยากรู้และความเห็นใจ

ฉินห่าวหรานจงใจก้มหน้าเล็กน้อย สองมือแนบข้าง พยายามทำตัวให้ดูน่าสงสารและไม่เป็นภัยมากที่สุด

อาจารย์ลี่ก้าวขึ้นไปยืนบนขั้นสูงด้านหน้าลาน พนมมือไว้หลัง ไม่รีบพูดทันที ปล่อยให้ความเงียบที่กดขี่นั้นดำเนินต่อสักครู่ จนทั้งลานแทบได้ยินเสียงเข็มตก

จึงเปิดปาก "สำนักเรียน คือสถานที่สงบสะอาด เป็นที่ถ่ายทอดธรรม สั่งสอนวิชา และไขข้อสงสัย! ไม่ใช่ที่สำหรับก่อเรื่องชกต่อยหรือแข่งขันความโหดเหี้ยม!"

กำหนดทิศทางตั้งแต่ต้น นักเรียนหลายคนใจหายวาบ เดาออกคร่าวๆ แล้วว่าการมาชุมนุมครั้งนี้เพื่ออะไร

สายตาอาจารย์ลี่หยุดอยู่ที่หลี่จี้ จางฟู่กุ้ย และจิวเหวินฉายเป็นพิเศษชั่วขณะ สามคนรู้สึกดั่งมีเข็มตำหลัง หน้าซีด ก้มหน้าให้ต่ำลงอย่างเต็มที่

"เมื่อวาน ในสำนักเรียนนี้ ถึงกับเกิดเหตุการณ์ล้อมรุมรังแกเพื่อนร่วมชั้น ทำลายทรัพย์สิน ไปจนถึงชกต่อยบาดเจ็บอย่างเลวทราม!" เสียงของอาจารย์ลี่พลันคมขึ้นราวลมหนาวพัดผ่านลาน "ลักษณะนิสัยเช่นนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด! ตัวอย่างนี้ เริ่มขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!"

หยุดอีกครั้ง ให้น้ำหนักของถ้อยคำตกตะกอนลง ลานยิ่งเงียบกว่าเดิม

"วันนี้ ต่อหน้านักเรียนทุกคนของสำนักเรียนส่งเสริมตำรา ข้าขอประกาศระเบียบของสำนักเรียนอีกครั้งอย่างเคร่งครัด! ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ทุกคนที่เป็นนักเรียนของสำนักเรียนส่งเสริมตำราแห่งนี้ ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน ไม่ว่าจะอยู่ชั้นปูพื้นหรือชั้นคัมภีร์ ไม่ว่าจะอายุมากหรือน้อย ทุกคนต้องยึดถือคำสั่งสอนหลักว่าด้วยความรักและมิตรภาพต่อเพื่อนร่วมชั้น ความอ่อนน้อมถ่อมตน!"

สายตาจ้องลงมาที่นักเรียนด้านล่าง "หากมีผู้ใดกระทำผิดซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นการรวมพวก การรังแก การชกต่อย หรือการทำลายทรัพย์สิน อย่างใดอย่างหนึ่ง!"

"ไม่ว่าจะมีสาเหตุใดก็ตาม!"

"ไม่ว่าบ้านจะร่ำรวยแค่ไหนก็ตาม!"

"เมื่อสืบหาได้ว่ากระทำจริง ไล่ออกจากสำนักเรียนทันที ไม่มีการผ่อนผัน!"

คำว่า "ไล่ออก" ฟาดลงบนหัวใจนักเรียนทุกคนอย่างหนัก โดยเฉพาะหลี่จี้ จางฟู่กุ้ย และจิวเหวินฉาย รู้สึกว่าขาอ่อนแทบจะยืนไม่ไหว

ในชนบทที่ไม่ค่อยนิยมการศึกษา และทรัพยากรด้านการเรียนขาดแคลนเช่นนี้ การได้มาเรียนในสำนักเรียนที่มีชื่อเสียงของอาจารย์ลี่ เป็นผลจากความพยายามของตระกูลและโอกาสของตัวเองอยู่แล้ว

ถ้าถูกไล่ออก ไม่ใช่แค่การเรียนหยุดชะงัก ที่น่ากลัวกว่าคือการแจ้งให้ทั้งตำบลรู้! นั่นเท่ากับเปิดเผยความชั่วของพวกเขาต่อสาธารณชน ตอกตะปูลงบนเสาประจาน ต่อจากนี้ชื่อเสียงก็หมด ไม่เพียงแต่เส้นทางสอบอาจตายตั้งแต่ตรงนั้น การใช้ชีวิต การแต่งงาน และการหาเลี้ยงชีพในอนาคตก็จะได้รับผลกระทบหนักมาก นี่เท่ากับทำลายอนาคตของคนคนหนึ่งทั้งหมด!

อาจารย์ลี่กวาดตามองสีหน้าตกใจของทุกคน รู้ว่าถึงเวลาพอดีแล้ว จึงเพิ่มคำพูดปิดท้ายอย่างหนักแน่น "อย่าบอกว่าไม่ได้เตือนไว้ก่อน!"

เจ็ดตัวอักษรนั้น มีความเย็นชาของการเตือนและอำนาจที่ไม่มีทางโต้แย้ง เป็นเครื่องหมายอัฒภาคหนักที่ปิดท้ายการตักเตือนครั้งนี้

พูดเสร็จ อาจารย์ลี่ไม่พูดต่ออีก สะบัดชายเสื้อ ลงจากขั้นหิน เดินตรงกลับห้องหนังสือ ทิ้งนักเรียนเต็มลานไว้ หลังความเงียบสั้นๆ ก็ระเบิดออกมาเป็นเสียงพึมพำที่กดไว้ไม่อยู่

สายตาทุกคู่หันมาจับอยู่ที่ตัวละครสำคัญของเรื่อง รูปลักษณ์อิดโรยของฉินห่าวหราน เทียบกับสีหน้าซีดราวกับขี้เถ้าและจิตใจสับสนวุ่นวายของสามคน เป็นภาพที่ตัดกันอย่างโจ่งแจ้ง

บางคนที่เคยคิดจะเอาเปรียบคนอ่อนแอ หรือมองแคลนนักเรียนยากจนอย่างฉินห่าวหราน ขณะนี้ก็สะดุ้งในใจ ฝังคำเตือนของอาจารย์เรื่องการไล่ออกและการแจ้งทั้งตำบลลึกไว้ในจิตใจ

จาวเจียเย่แทรกตัวมาอยู่ข้างฉินห่าวหราน กระซิบว่า "ห่าวหราน ครั้งนี้ดูว่าใครจะยังกล้ามาแกล้งเจ้าอีก อาจารย์ครั้งนี้จริงจังแล้ว"

ฉินห่าวหรานพยักหน้าเบาๆ รอบนี้เขาชนะ แม้จะเจ็บปวดถึงขีดสุด แต่ก็ชนะ อย่างไรก็ตาม เส้นทางข้างหน้ายังเต็มไปด้วยอันตรายทุกก้าว บางทีนี่ก็คือความแตกต่างระหว่างคนจนกับคนรวย คนจนมีโอกาสเดียว แพ้ครั้งเดียวก็แทบจะหมดสิ้นทุกอย่าง ส่วนลูกหลานคนมีอันจะกินกลับมีเส้นทางนับไม่ถ้วน

หลังเลิกการชุมนุม สำนักเรียนก็ดูเหมือนกลับสู่ระเบียบตามปกติ

เสียงท่องอ่านดังขึ้นอีกครั้ง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียนดูเหมือนจะระมัดระวังและสุภาพมากขึ้น ลดความทะลึ่งตามอำเภอใจลงไปบ้าง

ฉินห่าวหรานกลับไปห้องเรียนชั้น ค กางกระดาษร่างหยาบออกอย่างเงียบๆ หยิบพู่กันราคาถูก เริ่มฝึกเขียนอักษร "บน" "ใหญ่" "คน" ซ้ำไปซ้ำมา ปลายพู่กันไถลผ่านกระดาษโดยไม่มีเสียง สงบนิ่งและจดจ่อ ราวกับความวุ่นวายทั้งหมดของโลกภายนอกไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตนอีกแล้ว

หลังพายุสงบ สำนักเรียนก็คืนสู่ความเงียบแบบเดิม การประกาศแสนยานุภาพกลางลานครั้งนั้น ยับยั้งความคิดชั่วร้ายที่อาจงอกขึ้นในใจนักเรียนทุกคนไว้ได้ อย่างน้อยก็ชั่วคราวที่ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอย่างโจ่งแจ้งอีก

ฉินห่าวหรานมีการคิดและความเข้าใจที่เหนือกว่ายุคสมัย ในการทำความเข้าใจคัมภีร์จึงแสดงพรสวรรค์อย่างน่าตกใจ ขณะที่นักเรียนคนอื่นในชั้น ค ยังคงเคี้ยวฟันอยู่กับความหมายของประโยคในซานจื้อจิงและไป่เจียซิ่ง ฉินห่าวหรานก็ท่องได้ไหลลื่นและเริ่มพยายามเข้าใจต้าเสวียในเชิงลึกแล้ว ถึงขั้นบ่อยครั้งจะถามอาจารย์ลี่เรื่องความหมายของถ้อยคำในต้าเสวียที่เกินกว่าขอบเขตของชั้นปูพื้น

ในชั้นเรียน อาจารย์ลี่อธิบายที่มาของตัวอักษรและเรื่องเล่าประกอบ ฉินห่าวหรานมักสามารถคิดต่อยอดและเสนอความเห็นที่แม้จะยังไม่แก่กล้านักแต่มีมุมมองใหม่อยู่เสมอ

ตัวอย่างเช่น ตอนอธิบายอักษร "ความเชื่อถือ" อาจารย์บอกว่า "คำพูดของมนุษย์ผสมกันเป็นความเชื่อถือ" เน้นที่ความซื่อสัตย์ของคำพูด ฉินห่าวหรานก็ขบคิดแล้วถามว่า "ท่านอาจารย์ ถ้าคนถูกบีบด้วยสถานการณ์ให้ให้คำมั่นที่ทำไม่ได้ นั่นถือว่าเสียความเชื่อถือไหมขอรับ หรือควรพิจารณาที่เจตนาเดิมด้วย?"

คำถามแบบนี้ไม่ตรงกับเส้นทางการสอนปูพื้นตามแบบแผนทั้งหมด แต่ก็เผยให้เห็นความสามารถในการคิดวิเคราะห์อันหาได้ยาก ทำให้แวววตาของอาจารย์ลี่แวบความประหลาดใจเป็นระยะ

สำหรับหลักธรรมเบื้องต้นในคัมภีร์ ฉินห่าวหรานก็มักใช้การเปรียบเทียบที่เข้าใจง่าย บางครั้งทำให้จาวเจียเย่และคนอื่นๆ ที่ฟังอยู่อย่างงงงวยก็เกิดความเข้าใจกะทันหันได้เหมือนกัน

เขาไม่ซ่อนความสามารถนี้อีกต่อไปแล้ว เพราะต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง ต้องให้การลงทุนของตระกูลดูคุ้มค่า และต้องมีที่ยืนที่สำคัญกว่าเดิมในใจของอาจารย์ลี่

ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ฉินห่าวหรานไม่อาจก้าวข้ามได้ในเวลาอันสั้น นั่นคือการเขียนพู่กัน