บทที่ 100

ผมติดต่อไปที่สำนักงานนักสืบทันที

หลังจากขอให้พวกเขาสืบเรื่องของเจ้าของบ้านพักตากอากาศ ผมก็ถ่ายรูปห้องลับไว้แล้วรีบออกมาจากที่นั่น

'จะใช้เวลานานแค่ไหนกันนะ'

ต่างจากตอนที่ให้สืบเรื่องของยูซึลโฮ คราวนี้ไม่ใช่งานสเกลใหญ่

ผมแค่อยากรู้เรื่องง่าย ๆ แค่เรื่องเดียว รายงานก็เลยส่งมาถึงมือในเวลาไม่ถึงสองวัน

"ว่าแล้วเชียว"

ทันทีที่อ่านรายงาน ผมก็พยักหน้ารับ

เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ไม่มีผิด

"ไม่มีคำตอบอื่นจริง ๆ นอกจากเรื่องแอบมีชู้"

แน่นอนว่าผมเองก็แอบคิดถึงความเป็นไปได้อีกทางไว้เหมือนกัน

นั่นคือเจ้าของบ้านพักตากอากาศอาจจะฆาตกรรมหญิงสาว แล้วเก็บเสื้อผ้ากับเครื่องสำอางพวกนั้นไว้เป็นของสะสม

"รู้สึกตะหงิด ๆ อยู่แล้วเชียว... แล้วก็เป็นเรื่องแอบมีเมียน้อยจริง ๆ ด้วย"

สิ่งที่ผมขอให้สำนักงานนักสืบไปสืบมานั้นง่ายมาก

นั่นคือตอนนี้เจ้าของบ้านพักตากอากาศกำลังแอบมีชู้หรือไม่

ตอนแรกพวกเขาบอกว่าน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์

แต่เพียงแค่วันเดียวให้หลัง พวกเขาก็ส่งรายงานกลับมาบอกว่าเจอหลักฐานแล้ว

พวกเขาถ่ายรูปตอนที่เจ้าของบ้านแอบไปพบกับเมียน้อยมาได้

'จากบทสนทนาที่ได้ยิน เราประเมินว่าพวกเขาน่าจะเริ่มคบหากันเมื่อไม่เกินหนึ่งเดือนที่ผ่านมาครับ'

ดูเหมือนพวกเขาจะแอบฟังบทสนทนามาด้วย ในรายงานถึงได้ระบุว่าทั้งคู่เริ่มแอบคบกันตั้งแต่ตอนไหน

เสื้อผ้าที่ผู้หญิงในรูปใส่ดูคล้ายกับชุดที่แขวนอยู่ในห้องลับ

'ที่แท้ที่นั่นก็คือรังรักนี่เอง'

ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแล้ว

ห้องลับที่มีแค่เตียงนอน

ท่าทีของผู้ชายคนนั้นที่โอ้อวดเรื่องครอบครัวจนออกนอกหน้า

ทุกสิ่งทุกอย่าง

"พวกมีชู้มักจะชอบอวดเรื่องครอบครัวแบบนั้นแหละ"

อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด

อาจเป็นเพราะไม่อยากถูกจับได้

แต่ละคนต่างก็มีเหตุผลต่างกันไป

แต่ทุกคนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน

พวกเขาอยากสร้างภาพว่าตัวเองเป็นคนรักและทะนุถนอมครอบครัว

"ซ้ำซากจำเจชะมัด"

ผมเคยเห็นคนแบบนั้นมานับไม่ถ้วน

ไม่มีอะไรแปลกใหม่

ถึงการใช้ห้องลับในบ้านพักตากอากาศเป็นที่เล่นชู้จะเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกก็เถอะ

ยังไงก็เถอะ ต้องขอบคุณข้อมูลที่บอกว่าพวกเขาเพิ่งเริ่มแอบคบกัน ทุกอย่างถึงได้ปะติดปะต่อกัน

งั้นที่จู่ ๆ เขาก็เลิกให้ความร่วมมือ ก็เพราะไม่อยากเสียที่ซ่อนตัวแสนสะดวกไปงั้นสิ?

นั่นยังอธิบายได้ด้วยว่าทำไมเขาถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟตอนทีมงานขยับเฟอร์นิเจอร์ไปมา

เขาคงกลัวแทบแย่ว่าจะมีใครมาเจอห้องลับเข้า

กลัวจนหัวหดว่าจะไม่สามารถแอบเล่นชู้ได้อีกต่อไป

'เอาไงดีล่ะเนี่ย'

ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปเขาจะทำยังไงกันนะในสถานการณ์แบบนี้?

โทรหาภรรยาของเขาแล้วบอกว่า

"สามีของคุณหักหลังคุณกับลูก ๆ ไปแล้วนะครับ" อย่างนั้นเหรอ?

บางคนอาจจะบอกว่าการรู้ความจริงแล้วปิดปากเงียบทำให้ผมกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด

แต่...

'ผมไม่ใช่ผู้ผดุงความยุติธรรมซะหน่อย'

สิ่งที่สำคัญสำหรับผมตอนนี้คือพวกเราจะสามารถถ่ายทำที่บ้านพักตากอากาศนั่นได้หรือไม่

เจ้าของบ้านจะแอบเล่นชู้หรือเปล่าไม่ใช่เรื่องสำคัญสักนิด

'ผมก็แค่เจอขยะเพิ่มมาอีกชิ้นท่ามกลางกองขยะนับไม่ถ้วนบนโลกใบนี้ก็เท่านั้น'

และในฐานะเพื่อนร่วมวงการขยะ สิ่งเดียวที่ผมทำได้ก็คือใช้ความจริงข้อนี้ให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง

ดังนั้นผมจึงติดต่อไปหาเจ้าของบ้านทันที

[ทางเราจะไม่ถ่ายทำในห้องมุมซ้ายสุดบนชั้นสอง กรุณาอนุญาตให้เราใช้สถานที่ถ่ายทำด้วยครับ]

ผมส่งข้อความไปแค่ประโยคนั้นประโยคเดียวแล้วก็ปิดเสียงโทรศัพท์

เป็นไปตามคาด เจ้าของบ้านโทรหาผมเป็นบ้าเป็นหลัง

พอผมไม่รับสาย เขาก็รัวข้อความส่งมาหา

เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สี่สิบเอ็ด... ซึ่งเป็นจำนวนสายที่เท่ากับที่ผมเคยโทรหาเขาเป๊ะ...

ในที่สุดผมก็กดรับสาย

"ฮัลโหลครับ?"

[นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย?! ฮัลโหล?! แกคิดจะเล่นตุกติกอะไร?!]

แค่น้ำเสียงก็บอกได้แล้วว่าเขากำลังเดือดพล่านแค่ไหน

ผมบอกเขาไปว่าเราควรมาเจอกันแล้วคุยเรื่องนี้ดีกว่า

พวกเรามาเจอกันที่บ้านพักตากอากาศอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้เขามารอผมอยู่ก่อนแล้ว

"สวัสดีครับ"

"..."

ตอนที่ผมก้าวเข้าไป เขาก็เอาแต่จ้องเขม็งมา

เพื่อความไม่ประมาท ผมเดินเข้าไปหาเขาโดยมีชูซอมกเกาะติดหนึบเป็นพวงกุญแจ

"รอนานไหมครับ?"

"เหอะ... นั่งลงสิ"

ผู้ชายคนนั้นดูอิดโรย

"แล้วเรื่องห้องริมสุดฝั่งซ้ายบนชั้นสองนั่นคืออะไร? ข้อความนั่นหมายความว่ายังไง?"

"คุณน่าจะรู้ดีกว่าผมนะครับ"

"ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง"

เขาขมวดคิ้วแน่น

รอยยิ้มอบอุ่นที่เขาเคยเผยให้เห็นเมื่อครั้งที่แล้วหายวับไปกับตา

"อ้อ~ นายหมายถึงห้องข้างในนั้นน่ะเหรอ? นั่นมันห้องลับสุดโปรดของลูกชายคนเล็กฉันต่างหาก"

"งั้นเหรอครับ?"

"ใช่สิ เพราะงั้นต่อให้นายจะพยายามแบล็กเมล์ฉันยังไง มันก็ไม่ได้ผลหรอกนะ"

ผมเอียงคอช้า ๆ

"นี่ดูเหมือนผมกำลังแบล็กเมล์คุณอยู่หรือไงครับ? ผมก็แค่ขอให้คุณอนุญาตให้พวกเราถ่ายทำเท่านั้นเอง"

"..."

เขากัดฟันกรอดพลางถลึงตาใส่

เขารู้ว่าผมเห็นเสื้อผ้ากับเครื่องสำอางพวกนั้นแล้ว

ถึงแม้ว่าเขาคงจะเก็บกวาดหลักฐานทุกอย่างไปจนเกลี้ยงแล้ว แต่ก็ยังอดร้อนรนไม่ได้อยู่ดี

"นายต้องการอะไร?"

"ผมว่าเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่าครับ"

"ข้อตกลง?"

"พวกเราต้องการบ้านพักตากอากาศหลังนี้ ส่วนคุณก็ต้องการให้เรื่องนี้เป็นความลับ มีสัญญาสักฉบับจะไม่ช่วยให้คุณอุ่นใจขึ้นหน่อยเหรอครับ?"

ผมเสริมไปว่าหากจำเป็น เราจะให้ทีมงานทุกคนเซ็นสัญญารักษาความลับ รวมถึงข้อตกลงจำกัดการเข้าออกในพื้นที่บางส่วนด้วย

"เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่ายนะครับ"

ผมแบล็กเมล์เขาหน้าตาเฉย ทั้งที่ปากพร่ำบอกว่าไม่ได้แบล็กเมล์

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ

"ที่บอกว่าจะรับประกันความลับเนี่ยหมายความว่าไง แกจะปิดบังเรื่องอะไรกันแน่"

"คุณรู้อยู่แก่ใจน่า ผมมีรูปถ่ายด้วยนะครับ"

"รูปถ่าย? เหอะ!"

สิ้นคำนั้น ในที่สุดเขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

เขาตวัดสายตามองซอมกที่อยู่ข้างผม ก่อนจะชี้หน้าด่าผมเสียงขรม

"ถึงแกจะถ่ายรูปเสื้อผ้าผู้หญิงแขวนอยู่ในห้องไว้ได้แล้วมันยังไง คิดว่าจะเอาเรื่องพรรค์นั้นมาขู่กรรโชกฉันได้เหรอ หา! ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นมันเสื้อผ้าของใคร!"

เขาแถหน้าด้าน ๆ ว่าอาจจะมีคนบุกรุกหลงเข้ามาในเขาแล้วทิ้งเสื้อผ้าเอาไว้ก็ได้

'นี่มันนิทานเรื่องคนตัดฟืนกับนางฟ้าหรือไงวะ'

ผมมองเขาอย่างเหลือเชื่อ

เจ้าตัวก็น่าจะรู้ดี

ว่าสิ่งที่พ่นออกมามันไร้สาระสิ้นดี

แต่การปะทะคารมมันอยู่ที่ใครข่มใครได้ก่อน

เขาพยายามใช้เสียงข่ม ตะคอกว่าอย่ามาทำเป็นอวดดีถ้าไม่มีหลักฐาน

ผมก็เลยโชว์ให้ดู

หลักฐานที่ว่านั่น

"...! น-นี่มัน...!"

ทันทีที่ผมหยิบรูปถ่ายจากนักสืบออกมาให้ดู หน้าเขาก็ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม

เป็นใบหน้าที่ผมเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน

ใบหน้าของพวกขี้แพ้

"ย้ำอีกครั้งนะครับท่าน"

ผมยิ้มอย่างเป็นมิตร

"ผมไม่ได้แบล็กเมล์คุณนะ ผมกำลังเสนอข้อตกลงต่างหาก มันเป็นประโยชน์กับเราทั้งคู่ พวกเราได้ถ่ายทำ ส่วนความลับของคุณก็ถูกปิดตายไว้ตามเดิม"

"...ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้ด้วย"

ชายที่กำลังตกตะลึงพึมพำออกมา

"คือว่า แถวนี้ก็มีบ้านพักตากอากาศบนเขาตั้งเยอะแยะ ทำไมล่ะ... คุณก็มีเงินไม่ใช่หรือไง"

ก็เพราะถ้าเราถ่ายทำที่นี่ไม่ได้ ตารางงานทั้งหมดก็จะพังไม่เป็นท่าน่ะสิ

'แค่นี้ยังเป็นเหตุผลไม่พออีกหรือไง'

แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องบอกเขาเรื่องนั้น

"ผมก็บอกคุณไปแล้วไงครับ"

ผมยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ผมก็แค่ถูกใจที่นี่น่ะครับ"

ชายคนนั้นถึงกับสั่นสะท้าน

ท้ายที่สุดเขาก็ยอมตกลงให้ความร่วมมืออีกครั้ง

ที่ตอนแรกเขากลับคำตัดสินใจ ก็เพราะต้องการใช้บ้านพักตากอากาศหลังนี้ไว้แอบเล่นชู้

แต่ในเมื่อตอนนี้ผมรู้เรื่องนั้นเข้าแล้ว จุดประสงค์ที่ว่าก็คงยากที่จะสานต่ออยู่ดี

"ถ้างั้น เรามาเซ็นสัญญากันเลยไหมครับ"

"...ช่างเถอะ"

เมื่อปฏิเสธไม่ได้ เขาจึงพึมพำออกมา

"ไม่ต้องมีหรอกไอ้สัญญานั่นน่ะ อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ จะเดินเข้าออกห้องลับนั่นก็ตามสบาย"

"จริงเหรอครับ"

"ในเมื่อต่อจากนี้ฉันจะมาที่นี่กับครอบครัวเท่านั้น ฉันก็ไม่สนหรอก"

เขาบอกว่าผมไม่ได้โง่ คุยกันซะขนาดนี้แล้ว ผมยังคิดว่าเขาจะพาเมียน้อยมาที่นี่อีกหรือไง

ผมเอียงคอ

'ถ้าไม่ใช่คนโง่ แล้วจะนอกใจตั้งแต่แรกทำไม'

ตรรกะของเขาอยู่เหนือความเข้าใจของผมจริงๆ

แต่สิ่งที่ดีที่สุดเมื่อต้องรับมือกับพวกงี่เง่าก็คือไม่ต้องพูดให้มากความ

เพื่อแลกกับการมอบรูปถ่ายจากสำนักงานนักสืบให้เขา ผมจึงได้รับอนุญาตให้ใช้บ้านพักตากอากาศ

"ถือว่าตกลงตามนี้ ถ้าครอบครัวของฉันได้ยินเรื่องแปลกๆ จากนายล่ะก็ ฉันจะพังการถ่ายทำหนังของนายซะ เข้าใจไหม"

"ครับ ไม่ต้องห่วง"

ผมรับปากอย่างหนักแน่นว่าภรรยาของเขาจะไม่มีทางรู้เรื่องชู้สาวจากผมเด็ดขาด

เมื่อวางใจในท่าทีของผม เขาก็แทบจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นเลยทีเดียว

'ชิ'

ทำไมต้องใช้ชีวิตแบบนั้นกันนะ

ภรรยาของเขารู้เรื่องหรือเปล่า

คงไม่หรอก

ไม่ว่ายังไง การเข้าไปยุ่งเรื่องของผัวเมียก็ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก ไม่ว่าจะสนิทกันแค่ไหนก็ตาม

'ถึงยังไงก็ไปกันไม่รอดหรอก'

ผมไม่ได้เชื่อเรื่องเวรกรรมอะไรเทือกนั้น

แต่ผมเชื่อในข้อมูลที่ตัวเองสั่งสมมา

และจากคนทั้งหมดที่ผมเคยเจอ แทบไม่มีใครที่ใช้ชีวิตแบบนั้นแล้วจบสวยเลยสักคน

'ให้ตายเถอะ'

ขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นด้วยความรู้สึกขยะแขยงและระอาใจอยู่นั้น...

"คุณซึลโฮครับ"

"ครับ?"

"ผมอยากถามเรื่องนี้มาพักหนึ่งแล้วครับ"

ผมหันไปและพบว่าชูซอมกกำลังจ้องมองผมด้วยสีหน้าว่างเปล่า

"คุณไปเอารูปพวกนั้นมาจากไหนเหรอครับ"

สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าถ้าผมไม่ตอบ เขาก็จะไม่เซ้าซี้ แต่ก็จะยังสงสัยอยู่ดี

ผมบอกเขาไปตามตรงอย่างไม่ลังเล

ถ้าผมอยากจะปิดบังเขา ผมคงไม่พาเขามาที่นี่ตั้งแต่แรก

"ผมมีคนคอยช่วยอยู่น่ะ เขาเป็นคนหาพวกนั้นมาให้ผมเอง"

"คุณหมายถึงสปอนเซอร์เหรอครับ"

"ถ้าสปอนเซอร์ของคุณหมายถึงคนที่ยอมนอนด้วยเพื่อแลกกับการได้บทล่ะก็ ไม่ใช่หรอก"

ซอมกถอนหายใจอย่างโล่งอก

"คนคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่สืบหาตัวคนที่สะกดรอยตามคุณเมื่อคราวก่อนด้วยหรือเปล่าครับ"

"ใช่"

เขาพยักหน้า

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณที่บอกผมนะครับ"

"คุณไม่มีอะไรอยากจะถามอีกแล้วเหรอ"

"ถ้าผมถาม คุณจะตอบไหมล่ะครับ"

ผมฉีกยิ้ม

"ไม่"

ชูซอมกหัวเราะอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ผมตบไหล่เขา

"กลับบ้านกันเถอะ"

* * *

[พี่ครับ พี่ทำได้ยังไงเนี่ย!]

ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านจะติดต่อผู้กำกับซอไปแล้ว

เขาโทรมาหาผมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุด ๆ

ผมแค่บอกเขาไปว่าผมเกลี้ยกล่อมผู้ชายคนนั้นด้วยการพูดคุย

และไอ้หน้าโง่แสนซื่อคนนี้ก็ดันเชื่อผมซะด้วย

[สมกับเป็นพี่จริง ๆ! ผมต้องรีบไปบอกทีมงานเดี๋ยวนี้เลย!]

"จินกี"

ผมรีบพูดแทรกและบอกเขาว่าเรื่องที่ผมเป็นคนเกลี้ยกล่อมเจ้าของบ้านควรเก็บไว้เป็นความลับระหว่างเราสองคน

เขาถามว่าทำไมด้วยน้ำเสียงสับสน

"ฉันไม่ได้แก้ปัญหานี้เพราะอยากเด่นหรอกนะ"

"ฉันทำไปเพราะอยากสร้างหนังเรื่องนี้กับนายต่างหาก"

[พี่ครับ...]

"นายคือเจ้าของหนังเรื่องนี้นะ"

"นายต่างหากที่ควรเป็นคนแก้ปัญหา"

"ทำแบบนั้นทุกคนถึงจะยิ่งเชื่อใจและยอมทำตามนายมากขึ้นไง"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื้นตันใจ

อันที่จริง ผมไม่ได้พยายามจะปกป้องดูแลผู้กำกับซอหรอก

ผมก็แค่ขู่เอาคำอนุญาตจากเจ้าของบ้านโดยใช้หลักฐานการมีชู้ของเขาก็เท่านั้น

ผมอยากให้คนรู้เรื่องที่ผมเข้าไปเอี่ยวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

[พี่ครับ พี่นี่มัน... ฮึก ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่ให้เกียรติผมในฐานะผู้กำกับ...]

แต่เพราะไม่รู้อะไรเลย ผู้กำกับซอจึงรู้สึกซาบซึ้งใจจนล้นปรี่

มิตรภาพของเรายิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก

และกำหนดการถ่ายทำก็ยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายเอาเรื่องจริง ๆ