บทที่ 99

การนัดเจอเจ้าของบ้านพักตากอากาศไม่ใช่เรื่องง่ายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

พอผมเสนอให้มาเจอกันเพื่อพูดคุย ชายคนนั้นก็ตะคอกใส่ว่า "ถึงเจอกันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก!" แล้วก็รีบตัดสายทิ้ง

หลังจากนั้นไม่ว่าผมจะโทรไปกี่ครั้งเขาก็ไม่ยอมรับสาย จนกระทั่งผมสวมวิญญาณคนบ้าโทรจิกไปหลายสิบสายนั่นแหละ ถึงได้นัดหมายมาจนสำเร็จ

"เฮ้อ ที่นี่มันสมบูรณ์แบบสุดๆ ไปเลยนะ..."

สถานที่ที่เราตกลงมาเจอกันก็คือตัวบ้านพักตากอากาศบนเขานั่นเอง

ถ้าเจ้าของไม่เกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน ที่นี่ก็คงได้เป็นสถานที่ถ่ายทำไปแล้ว

บริเวณใกล้กับบ้านพักตากอากาศ ยังมีอุปกรณ์บางส่วนที่ทีมงานยังเก็บกลับไปไม่หมดวางระเกะระกะอยู่

'นี่มันโดนไล่ตะเพิดออกมาชัดๆ'

แค่ดูจากร่องรอยที่ทิ้งไว้ ผมก็จินตนาการเห็นสีหน้าเหลอหลาของเหล่าทีมงานได้เป็นฉากๆ

พวกเขาเจรจากันเสร็จสรรพแถมขนอุปกรณ์ทั้งหมดเข้ามาแล้ว แต่จู่ๆ กลับโดนสั่งให้ย้ายออก

มันจะน่าเหวอขนาดไหนกันล่ะนั่น?

'แต่ทำไมล่ะ?'

ไม่ว่าผมจะขบคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

ผู้กำกับซอไม่ใช่คนขี้เหนียวเรื่องเงิน และเขาต้องเสนอจำนวนเงินไปมหาศาลแน่ๆ

'มีเรื่องที่เงินแก้ปัญหาไม่ได้ด้วยเหรอ?'

ไม่มีทาง รากฐานปรัชญาชีวิตของผมกำลังสั่นคลอนแล้วนะเนี่ย

มาถึงจุดนี้ คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ก็คือเจ้าของวิลล่าอาจจะก่อเหตุฆาตกรรมแล้วซ่อนศพไว้ที่ไหนสักแห่งในวิลล่าแน่ๆ

"ซอมก ฉันจะไปคุยกับเจ้าของตามลำพัง นายรออยู่นี่แหละ"

"ครับ"

"แต่ถ้าฉันไม่ติดต่อกลับมาภายในสามสิบนาที ให้โทรแจ้งตำรวจทันทีเลยนะ"

"...อะไรนะครับ?"

ชูซอมกกะพริบตาปริบๆ

ผมเดินเข้าไปในวิลล่าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ไม่นานนักชายวัยกลางคนก็เดินทางมาถึง

"คุณยูซึลโฮใช่มั้ย?"

"สวัสดีครับ"

"ถามจริง ทำไมคุณถึงได้ตื๊อขนาดนี้เนี่ย? ผมไม่เคยเจอใครดื้อด้านเท่านี้มาก่อนเลย"

ระหว่างที่เดินมายังโต๊ะในห้องนั่งเล่นที่ผมนั่งอยู่ ชายคนนั้นก็บ่นฉอดๆ ไม่ยอมหยุดปากเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เขาบ่นทำนองว่าไม่ว่าผมจะพูดจาหว่านล้อมแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ ต่อให้ผมมารอถึงที่นี่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะยอมเปลี่ยนใจหรอกนะ อะไรทำนองนั้น

"ที่จริงผมไม่อยากมาหรอกนะ แต่คิดว่าคุณคงจะยอมตัดใจก็ต่อเมื่อได้ยินจากปากผมชัดๆ เข้าใจรึยัง?"

ผมยิ้มรับน้ำเสียงหงุดหงิดนั้นอย่างสุภาพ

"ขอบคุณที่มาครับ และต้องขอโทษด้วยที่รบกวนคุณ"

"ถ้ารู้ว่าเป็นการรบกวน ก็ไม่น่าทำตั้งแต่แรกสิ ชิ"

"พอดีผมชอบที่นี่มากน่ะครับ ทันทีที่มาดูสถานที่กับผู้กำกับ ผมก็ถูกใจที่นี่เข้าอย่างจัง แล้วก็ตั้งตารอที่จะได้มาถ่ายทำที่นี่มาตลอดเลย"

ผมยิ้มพร้อมกับมองไปรอบ ๆ

ผมจงใจเบิกตากว้างเพื่อให้มันดูเป็นประกายวิบวับในสายตาของเขา

"ผมชอบเตาผิงเป็นพิเศษเลยครับ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นที่ไหนมีกันแล้ว แบบนี้แหละที่เรียกว่ามีสไตล์"

"อืม... ก็จริงนะ"

"อาจจะเป็นเพราะผมตั้งความหวังไว้สูงมาก พอได้ยินว่าเปลี่ยนสถานที่ถ่ายทำผมก็เลยเสียใจมากครับ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทจนเกินไป ผมขอถามได้ไหมครับว่าทำไมจู่ ๆ คุณถึงเปลี่ยนใจ"

เมื่อเจอคำถามอันนุ่มนวลของผม ชายคนนั้นก็กระแอมไออย่างกระอักกระอ่วน

คำชมแบบลงรายละเอียดของผมคงฟังดูจริงใจมาก สีหน้าของเขาถึงได้อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"อะแฮ่ม! ที่นี่สวยใช่ไหมล่ะ ฉันพอเข้าใจความรู้สึกอยู่นะ ฉันหมดเงินค่าตกแต่งภายในไปตั้งเยอะ ลูกคนเล็กของฉันก็ชอบที่นี่เป็นพิเศษเลยล่ะ"

"โอ้ คุณมีลูกแล้วเหรอครับ"

"ตั้งสามคนแล้วล่ะ หน้าตาดีเหมือนภรรยาฉันทุกคนเลย"

ทันทีที่พูดถึงเรื่องลูก ชายคนนั้นก็ยิ้มกว้างแถมยังเปิดรูปให้ผมดูด้วย

ลูกคนเล็กของเขาเป็นเด็กผู้ชาย แต่เขาก็เอาแต่คุยโวอยู่นานสองนานว่าลูกชายคนนี้หน้าตาน่ารักกว่าพวกลูกสาวเสียอีก

หลังจากนั้นสักพักเขาถึงเพิ่งรู้สึกตัว

"อะแฮ่ม ฉันพานอกเรื่องไปซะไกลเลย"

"ไม่เลยครับ ได้เห็นเด็ก ๆ น่ารักแบบนี้ผมก็มีความสุขไปด้วย"

"ยังไงก็เถอะ คุณยูซึลโฮก็ดูเป็นคนดีนะ ฉันจะบอกตรง ๆ ก็แล้วกัน ฉันเปลี่ยนใจไม่ได้จริง ๆ ขอโทษด้วยนะ"

เมื่อเทียบกับการเจอกันครั้งแรก ท่าทีของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

'แล้วทำไมถึงไม่ยอมตกลงล่ะ'

ผมถามไปตั้งหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยให้คำตอบที่ชัดเจนเลย

แทนที่จะถามซ้ำ ผมเลยเลือกใช้อีกวิธีหนึ่ง

"หรือว่าผู้กำกับซอหรือทีมงานของเราทำตัวเสียมารยาทกับคุณหรือเปล่าครับ"

"หือ..."

ชายคนนั้นจ้องมองผมตาปริบ ๆ ราวกับว่าผมพูดในสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยสักนิด

จากนั้นจู่ ๆ เขาก็พยักหน้ารัว ๆ

"ใช่แล้ว! เรื่องนั้นแหละ!"

"อา ว่าแล้วเชียว เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

"พวก... พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสถานที่นี้มีความหมายกับฉันมากแค่ไหน แล้วก็ทำตัวมักง่ายสุด ๆ ! ขยับเฟอร์นิเจอร์ไปมาตามใจชอบ แถมยังเดินเข้าเดินออกทุกห้องอีก!"

เขาพูดอย่างเดือดดาล

เขาบอกว่าผมไม่มีทางรู้หรอกว่าสถานที่นี้มีค่ากับเขามากแค่ไหน ต่อให้เอาเงินมาให้เท่าไหร่ เขาก็ไม่มีวันให้อภัยคนที่มาไม่ให้เกียรติพื้นที่ของเขาเด็ดขาด

ความโกรธของเขาฟังดูจริงใจ และเหตุผลของเขาก็เป็นสิ่งที่พอเข้าใจได้

'อืม...'

แต่มันมีบางอย่างที่ดูน่าสงสัย

ทันทีที่ผมเสนอ "เหตุผลในการปฏิเสธที่ฟังดูสมเหตุสมผลสุด ๆ" ให้ เขาก็รีบคว้าคำตอบนั้นไว้ทันที

ถ้ามีทีมงานของเราไปทำให้เขาขุ่นเคืองจริง ๆ คนช่างจ้ออย่างเขาก็น่าจะบ่นเรื่องนี้ไปตั้งแต่แรกแล้ว

'คนช่างคุยขนาดนี้ไม่มีทางที่จะไม่หลุดปากพูดออกมาหรอก'

ผมอยากรู้เหตุผลที่แท้จริง แต่ดูทรงแล้วคงไม่ได้ยินจากปากของเขาเองแน่ ๆ

ผมจึงโค้งคำนับอย่างสุดตัวและเอ่ยขอโทษในนามของทีมงาน

ผู้ชายคนนั้นโบกไม้โบกมือปัด

"ถึงแม้ว่าพวกเราจะถ่ายทำที่นี่ไม่ได้ แต่ก็ขอบคุณที่ช่วยให้ผมได้เจริญตานะครับ ผมคงจะนึกถึงที่นี่บ่อย ๆ แน่"

"ม-มันพิเศษสำหรับคุณขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

พอเห็นดวงตารื้นน้ำตาของผม เขาก็พลอยซาบซึ้งตามไปด้วย

"คุณชอบที่นี่มากขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

ไม่หรอก

'เอาจริง ๆ มันก็ไม่ได้ดูต่างจากเพนชั่นที่อื่นตรงไหนเลย'

ผมเก็บงำความคิดนั้นไว้แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

"ครับ ผมรู้สึกว่าถ้าได้ถ่ายทำที่นี่จะรับประกันได้เลยว่าหนังต้องประสบความสำเร็จแน่ สถานที่แห่งนี้มีพลังดึงดูดขนาดนั้นเลยล่ะครับ"

"ขอบคุณครับ ทำเอาผมเขินเลย เรื่องถ่ายทำที่นี่ยังไงก็คงเป็นไปไม่ได้... แต่ถ้าคุณอยากมาพักที่นี่เป็นการส่วนตัวเมื่อไหร่ก็บอกผมได้นะครับ ผมจะให้ยืมที่นี่สักสามวัน"

ผู้ชายคนนั้นยิ้มอย่างอบอุ่น

ใจหนึ่งผมอยากจะพูดออกไปว่า 'ขอเปลี่ยนจากสามวันเป็นสามเดือนแทนได้ไหมครับ' แต่ก็ต้องยั้งปากไว้

ขืนล้ำเส้นไปมากกว่านี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

"ตายจริง นี่ก็ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย ผมมีนัดที่โซล คงต้องขอตัวกลับก่อน"

"ผมขออยู่ต่อที่นี่อีกสักพักได้ไหมครับ"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนให้กับสายตารื้นน้ำตาของผม

หลังจากเขากำชับให้ผมล็อกประตูให้เรียบร้อยก่อนไป ผมก็เอ่ยลาเขาอย่างอารมณ์ดี

"หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับ!"

"ครับ ขอโทษอีกครั้งนะครับ"

พอเขาคล้อยหลังไปปุ๊บ ผมก็โทรหาชูซอมกทันที

[ครับ ว่ามาเลย]

"เข้ามาข้างในเลย"

[อะไรนะครับ]

ผมวางสายทันทีแล้วเริ่มรื้อค้นชั้นหนึ่ง

ชูซอมกที่เพิ่งเข้ามาถึงกับยืนอึ้ง เมื่อเห็นผมนอนราบกับพื้นเหมือนพวกตีนแมวเพื่อส่องดูใต้โซฟา

"...ทำอะไรอยู่น่ะครับ"

"อ้อ ไปค้นในครัวให้ที"

"ว่าแต่... จะให้ผมค้นหาอะไรเหรอครับ"

ชูซอมกถามกลับมาด้วยท่าทีอืดอาดผิดจากปกติ

แต่ผมไม่มีเวลามานั่งอธิบาย

"เราต้องหาให้เจอว่าเจ้าของบ้านซ่อนอะไรไว้ ไม่ว่าจะเป็นงานศิลปะราคาแพง สมบัติลับ หรืออะไรก็ตามที่ดูน่าสงสัย หาให้เจอ"

"แน่ใจเหรอครับว่าเขาซ่อนอะไรไว้ เขาอาจจะแค่เปลี่ยนใจเฉย ๆ ก็ได้"

"ไม่หรอก"

มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ ๆ

มันเป็นเรื่องของสัญชาตญาณมากกว่า

เมื่อเจอความมั่นใจขนาดนั้นของผม ชูซอมกก็จำใจต้องมาร่วมวงค้นหาด้วย

"คุณซึลโฮครับ"

"ว่าไง"

"ทำไมคุณดูมีประสบการณ์เรื่องรื้อค้นบ้านจังเลยล่ะครับ"

"...เอาเวลาพูดไปตั้งใจหาเถอะน่า"

หลังจากรื้อค้นชั้นหนึ่งอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงแต่กลับคว้าน้ำเหลว พวกเราก็ขึ้นไปชั้นบน

"มีห้องใต้หลังคาด้วยนะครับ วันนี้เราจะค้นหมดไหมครับเนี่ย"

"ยังไงก็ต้องลองหาดู ผมจะดูตรงนี้ คุณไปดูตรงนั้นแล้วกัน"

พวกเราแยกย้ายกัน แล้วผมก็เดินเข้าไปในห้องหนึ่ง

โดยรวมแล้ว วิลล่าหลังนี้ดูธรรมดาทั่วไป

อันที่จริง มันดูไม่น่าจะมีที่ซ่อนของอะไรได้เลย จนผมเริ่มสงสัยว่าสัญชาตญาณของตัวเองอาจจะผิดพลาด

"...?"

แต่จู่ ๆ ก็มีบางอย่างสะดุดตาผมเข้า

เมื่อเทียบห้องที่อยู่มุมสุดบนชั้นสองกับโถงทางเดินด้านนอกแล้ว ห้องนี้กลับให้ความรู้สึกว่าเล็กกว่าที่ควรจะเป็นมาก

เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ ผมก็แนบตัวเข้ากับกำแพงแล้วลองลูบคลำไปตามจุดต่าง ๆ ใช้มือเคาะดูเพื่อตรวจสอบว่าด้านหลังเป็นคอนกรีตหรือไม่

และในที่สุด...

ปุก!

มีจุดหนึ่งที่เคาะแล้วเกิดเสียงกลวงอย่างผิดคาด

เป็นเสียงที่บ่งบอกชัดเจนว่ามีพื้นที่ว่างอยู่หลังกำแพง

'บิงโก'

ไม่กี่นาทีต่อมา ผมก็เจอกลไกเปิดประตูที่ซ่อนอยู่จนได้

"ชิ มิน่าล่ะถึงไม่เกี่ยงเรื่องเงินเลย"

ถึงจะดูไม่ใช่พื้นที่ที่ออกแบบมาอย่างสลับซับซ้อนนัก แต่การเพิ่มห้องลับเข้าไปก็ทำให้ค่าก่อสร้างพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล

คนที่รวยพอจะสร้างวิลล่าแบบนี้ได้ ไม่มีทางขัดสนจนต้องอยากได้เงินของผู้กำกับซอหรอก

'เขาซ่อนบ้าอะไรไว้ถึงต้องลงทุนขนาดนี้เนี่ย?'

คงไม่ได้ซ่อนศพไว้จริง ๆ หรอกนะ?

เมื่อค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างใน สิ่งที่ผมพบก็คือ...

"...อะไรวะเนี่ย"

เตียงนอน

ก็แค่เตียงนอนธรรมดา ๆ เตียงหนึ่ง

ในห้องที่มืดสนิทไร้หน้าต่าง เตียงหลังนั้นดูใหญ่โตผิดปกติ

ผมลองตรวจดูใต้เตียงและบริเวณรอบ ๆ เผื่อว่าจะมีศพซ่อนอยู่ แต่น่าแปลกที่กลับไม่มีอะไรเลย

"นี่มันอะไรเนี่ย"

พอเปิดไฟและมองไปรอบ ๆ ผมก็เห็นเสื้อผ้าหลายชุดกองรวมกันอยู่ที่มุมหนึ่ง

ชุดเดรสพลิ้ว ๆ

เสื้อยืดตัวสั้น

กางเกงยีนส์

ดูจากดีไซน์และเนื้อผ้าแล้ว น่าจะเป็นเสื้อผ้าของผู้หญิงวัยยี่สิบต้น ๆ

ข้างกันมีเครื่องสำอางวางกระจัดกระจายไปทั่ว

ผมเอียงคอด้วยความงุนงงสุดขีด...

"คุณคิดว่าของพวกนี้เป็นของใครครับ"

เชี่ยเอ๊ย

เสียงของชูซอมกที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาผมสะดุ้งโหยง

"คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"เมื่อกี้เองครับ คุณเจอเรื่องน่าสงสัยเข้าจริง ๆ ด้วย"

"ผมบอกแล้วไงว่ามันต้องมีอะไร"

ชูซอมกเอ่ยชมว่าผมสุดยอด ก่อนจะเดินสำรวจไปรอบห้อง

แม้แต่ในสายตาของคนที่ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยเป็นอันดับแรกอย่างเขา ที่นี่ก็ไม่เห็นมีอะไรดูอันตรายเลยสักนิด

"ถ้าเป็นในหนัง ตอนนี้พวกเราคงตกอยู่ในอันตรายสุด ๆ ไปแล้ว คุณรู้ใช่ไหมครับ"

"อืม ถ้ามีฆาตกรต่อเนื่องบุกเข้ามา คุณก็รับมือไปละกัน ผมฝากด้วยนะ"

"แล้วคุณล่ะครับ"

"ผมก็จะเผ่นขึ้นรถแล้วหนีไปไง"

ชูซอมกหัวเราะในลำคอ ดูเหมือนเขาจะคิดว่าผมแค่พูดเล่น

"ว่าแต่เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของใครกัน"

"อาจจะเป็นของแฟนหรือภรรยาเขาก็ได้มั้งครับ"

"เมื่อกี้คุณเห็นหน้าเจ้าของไหม อายุเขาอย่างน้อยก็ต้องหกสิบแล้วนะ ต่อให้ภรรยาจะเด็กกว่าแค่ไหน ก็คงไม่ใส่เสื้อผ้าพวกนี้หรอก"

อีกอย่าง ภรรยาในรูปครอบครัวที่เขาให้ผมดูก็ดูภูมิฐานมาก

ไม่มีทางที่คนแบบนั้นจะใส่เสื้อเอวลอยสั้นกุดขนาดนี้แน่...

"...อ๊ะ"

จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวผม