บทที่ 98

ปัง!

"หัวหน้าทีม รู้เรื่องนี้หรือเปล่าครับ"

ทันทีที่เปิดประตูห้องทำงานของเขา ผมก็พุ่งเข้าประเด็นทันที

ส่วนหนึ่งเพราะผมกำลังรีบ และอีกส่วนเป็นเพราะชูซอมกเพิ่งจะกวนประสาทผมจนแทบบ้าเมื่อครู่นี้ ผมเลยอยากเปลี่ยนเรื่องให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"หืม? เรื่องอะไรล่ะ"

"ดูเหมือนว่าชื่อเล่นแฟนคลับของผมคือหลอดดูดน่ะครับ เมื่อก่อนพวกเขาแค่เอามาเล่นมุกกัน แต่ตอนนี้ก็ยังเรียกตัวเองว่าหลอดดูดกันอยู่ มันฟังดูเข้าท่าที่ไหนล่ะ หัวหน้าทีมเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ใช่มั้ยครับ"

ขณะที่ผมรัวคำพูดใส่เป็นปืนกล หัวหน้าทีมอันก็ทำหน้าเหวอไป

หลังจากขยับริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นว่า

"นายกำลังถามว่า ฉันไม่รู้เหรอว่าชื่อแฟนด้อมของนายคือหลอดดูดน่ะนะ"

"ใช่ครับ"

"พูดเรื่องอะไรของนาย ซึลโฮ... ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ"

หัวหน้าทีมอันหลุดหัวเราะออกมาแห้ง ๆ

"นายคิดว่าฉันใส่ใจนายแค่นั้นหรือไง"

น้ำเสียงของเขาแฝงความน้อยใจเอาไว้ด้วยซ้ำ

ผมอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ไม่ใช่สิ... ถ้าใส่ใจก็ควรจะบอกผมสิครับ ดาราบ้าที่ไหนจะปล่อยให้แฟนคลับเที่ยวไปเรียกตัวเองว่าหลอดดูดกันล่ะ"

มันไม่ใช่หน้าที่ของค่ายหรือไงที่จะคอยห้ามไม่ให้ผมกลายเป็นดาราบ้าบอแบบนั้นน่ะ

'นึกว่าเขาจะทำงานเก่งซะอีก'

ผมข่มความรู้สึกเหมือนโดนหักหลังเล็ก ๆ เอาไว้ แล้วพูดออกไปอย่างมีเหตุผล

ผมนึกว่าหัวหน้าทีมอันจะอึกอักสักหน่อย แต่เขากลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่คาดคิด

"ฮ่า ๆ ๆ! นายนี่น่ารักจนฉันแกล้งไม่ลงเลย ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อให้นายไม่พูด ฉันก็กะจะเสนอเรื่องนี้กับนายในอาทิตย์นี้อยู่แล้ว"

"เสนออะไรครับ"

"ฉันคิดว่าจะสร้างพื้นที่ให้นายได้พูดคุยกับแฟนคลับน่ะ นายก็อยู่กับค่ายเรามาพักใหญ่แล้วใช่มั้ยล่ะ"

เขาบอกว่ามันคงจะดีถ้าได้อัปเดตให้พวกเขารู้ว่าที่ผ่านมาผมเป็นยังไงบ้างและต่อไปจะทำอะไร แล้วก็กำหนดชื่อแฟนด้อมอย่างเป็นทางการไปเลย

"ฉันคิดว่าให้นายเป็นคนบอกแฟน ๆ เองโดยตรงน่าจะดีที่สุด"

คำพูดปนรอยยิ้มของเขาทำให้ผมขมวดคิ้ว

"บอกโดยตรงนี่หมายความว่าไงครับ จะให้ผมจัดแฟนมีตติ้งเหรอ"

ผมเคยคิดเรื่องนี้มาก่อนแล้ว และผมก็ไม่มีความคิดที่จะจัดแฟนมีตติ้งเลยแม้แต่น้อย

'ผมหลอกแฟนคลับของยูซึลโฮไม่ได้หรอก'

การเข้ามาสวมรอยอยู่ในร่างคนอื่นแล้วทำงานแสดงก็เรื่องหนึ่ง แต่จะให้มาล้อเล่นกับความรู้สึกของเด็กวัยรุ่นพวกนั้นเนี่ยนะ

แค่คิดก็ทำเอาผมรู้สึกต่อต้านตามสัญชาตญาณจนต้องขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม แต่หัวหน้าทีมอันกลับส่ายหน้า

"เปล่าหรอก แค่ไลฟ์สดธรรมดา ๆ น่ะ"

"ไลฟ์สดเหรอครับ"

"ทางบริษัทจะเตรียมทุกอย่างให้เอง นายแค่มาอ่านคอมเมนต์แล้วก็คุยกับแฟน ๆ สักชั่วโมงสองชั่วโมงก็พอ"

เป็นเรื่องที่ผิดคาดเลยแฮะ

"งั้นเราจะมาตั้งชื่อแฟนคลับกันตอนนั้นเหรอครับ"

"ใช่ ทางเราจะคิดชื่อตัวเลือกไว้สักสองสามชื่อก่อน แล้วค่อยยกมาพูดตอนไลฟ์สด หรืออาจจะให้โหวตกันด้วยเลย"

ถึงจะไม่เป็นทางการ แต่พวกแฟนคลับก็สนุกสนานกับการใช้ชื่อเล่นนั้นมาหลายเดือนแล้ว

เขาบอกว่าการจู่ ๆ ก็ออกประกาศเปลี่ยนชื่อไปฝ่ายเดียว คงจะทำให้พวกเขาไม่พอใจเปล่า ๆ

"นายคิดว่าไง ฟังดูเข้าท่าไหม"

"ตกลงครับ... แต่ทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้ล่ะครับ"

ผมบ่นอุบ ถามไปว่าทำไมเขาถึงต้องปล่อยให้รอจนถึงอาทิตย์นี้ด้วย

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขา น้ำเสียงของผมก็ห้วนกระด้างมาตลอด

ไม่ว่าใครมาเจอความเสียมารยาทแบบนี้ก็คงโกรธกันทั้งนั้น แต่หัวหน้าทีมอันกลับเอาแต่ยิ้มราวกับกำลังมองน้องชายคนเล็ก

"ทำไมล่ะ นายเกลียดชื่อหลอดดูดขนาดนั้นเลยหรือไง"

"แหงสิครับ ใครชอบก็แปลกแล้วไหมครับ"

"มันอาจจะไม่ใช่ชื่อที่ฟังดูเพราะเท่าไหร่นัก แต่ก็ต้องขอบคุณมันนะที่ทำให้ภาพลักษณ์ของนายดีขึ้นตั้งเยอะ"

หัวหน้าทีมอันอธิบาย

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน พอค้นหาคำว่า "ยูซึลโฮ" ก็จะเจอแต่เรื่องฉาว คำวิจารณ์ และข่าวในแง่ลบเต็มไปหมด

แต่พอเห็นบรรดาแฟนคลับของยูซึลโฮพูดคุยหยอกล้อกันขำ ๆ พร้อมกับเรียกตัวเองว่าหลอดดูด กลับทำให้ภาพจำในสายตาของสาธารณชนเปลี่ยนไป

ผู้คนต่างชื่นชมที่พวกเขาไม่เคยสูญเสียความมั่นใจแม้จะต้องรับมือกับแฟนคลับของอูจุนซอ และพากันหัวเราะชอบใจที่พวกเขาเปลี่ยนสถานการณ์แย่ ๆ ให้กลายเป็นเรื่องตลก แถมยังเอามาตั้งเป็นชื่อแฟนด้อมได้อีกต่างหาก

แน่นอนว่ามีบางคนคอยเยาะเย้ยว่าพวกเขาบ้าดารา แต่ทุกแฟนด้อมก็ต้องอดทนกับคอมเมนต์ทำนองนี้อยู่แล้ว

"ต้องขอบคุณความพยายามของแฟนคลับนาย ภาพลักษณ์ของนายก็เลยเปลี่ยนไปเหมือนกัน"

"เปลี่ยนไปยังไงครับ"

"นายมักจะเป็นคนดังที่ไปไหนก็เอาแต่ยิ้มแย้มตลอด บางคนก็เลยมองว่านั่นคือความอ่อนแอ และบางคนก็คิดว่าจะด่าทอนายยังไงก็ได้ตามใจชอบ"

แต่พอคนทั่วไปตระหนักได้ว่าแฟนคลับของยูซึลโฮเป็นกลุ่มคนบ้าหลุดโลกที่รับมือไม่ได้ง่าย ๆ ยูซึลโฮจึงเลิกดูเป็นไก่อ่อนยอมคนไปโดยปริยาย

เพื่อรักษาสถานการณ์นี้เอาไว้ให้นานขึ้นอีกหน่อย จึงเปลี่ยนชื่อแฟนด้อมง่าย ๆ ไม่ได้

'อืม'

ผมก้มหน้าลงเงียบ ๆ เถียงอะไรไม่ออก

'อย่างที่คิด ผมไม่ได้รู้ไปซะทุกเรื่องสินะ'

มันช่วยเตือนสติผมอีกครั้งว่ามักจะมีเรื่องราวเบื้องหลังที่ผมไม่รู้อยู่เสมอ

"หัวหน้าทีมพูดถูกครับ ขอโทษที่บ่นงอแงแถมยังทำตัวเสียมารยาทครับ"

"ฮ่า ๆ ไม่เป็นไรหรอก ได้เห็นนายทำตัวต่างไปจากปกติก็ดีเหมือนกันนะ มันทำให้ฉันรู้สึกภูมิใจแปลก ๆ ด้วยซ้ำ"

"...?"

คำพูดพิลึกพิลั่นของเขาทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกหก

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาเป็นเครื่องพิสูจน์เรื่องนั้นได้ดี

'เขาเป็นคนแปลกจริง ๆ'

ผมรู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีวันเข้าใจหัวหน้าทีมอันได้อย่างถ่องแท้

"แล้วเราจะจัดสตรีมกันเมื่อไหร่ครับ ผมอยากทำเร็ว ๆ นี้เลย"

"เดี๋ยวฉันจะจัดตารางงานแล้วไปบอกซอมกให้นะ ช่วงนี้ไม่มีเรื่องอะไรลำบากใช่ไหม"

เรื่องลำบากเหรอ?

การถ่ายทำภาพยนตร์รักโรแมนติกของผู้กำกับแบคดำเนินไปอย่างราบรื่น ส่วนการอ่านบทภาพยนตร์สยองขวัญของผู้กำกับซอก็ผ่านพ้นไปด้วยดี

"ผมโอเคครับ คงต้องรอดูตอนเริ่มถ่ายทำอีกที แต่การอ่านบทวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ผมไม่โดนติเรื่องการแสดงเลยสักนิด"

"ก็ดีแล้ว โฆษณาเบียร์ของนายก็กระแสดีเหมือนกัน ถ้ารักษาความนิยมนี้ไว้ได้ ปีหน้านายคงได้ต่อสัญญาแน่"

หัวหน้าทีมอันตบหลังพร้อมกับเอ่ยปากชมผม

ขณะเดียวกัน เขาก็ทำหน้าเหมือนคนที่มีอะไรอยากจะพูดแต่กลับกลืนคำพูดนั้นลงคอไป

"มีอะไรเหรอครับ"

"หืม"

"เมื่อกี้คุณกำลังจะพูดอะไรบางอย่างไม่ใช่เหรอครับ"

"...พูดตามตรงนะ สัญชาตญาณของนายนี่มันคนละระดับเลย"

หัวหน้าทีมอันส่ายหน้าแล้วพูดต่อ

"ฉันแค่จะพูดถึงข้อเสนออีกงานที่ติดต่อเข้ามาน่ะ ฉันอยากจะบอกว่าช่วงนี้นายดังขึ้นมากแค่ไหน แต่ก็ยั้งปากไว้เพราะสังหรณ์ใจว่านายจะต้องตอบตกลงแน่ ๆ"

"ข้อเสนอแบบไหนครับ"

"รายการวาไรตี้เอาชีวิตรอดน่ะ เน้นสงครามจิตวิทยากับเกมประลองปัญญาเป็นหลัก ฉายเฉพาะบนเน็ตฟลิกซ์ ถึงฉันจะคิดว่ามันยังอยู่ในช่วงวางแผนก็เถอะ"

เกมประลองปัญญาเนี่ยนะ?

ผมเบิกตากว้าง

'ไม่ยักรู้แฮะว่ายูซึลโฮจะเหมาะกับอะไรแบบนี้ด้วย'

ระหว่างที่ผมกำลังคิด หัวหน้าทีมอันก็พูดต่อโดยไม่ทิ้งช่วง

"แต่ฉันไม่อยากให้นายรับหรอกนะ"

"ทำไมล่ะครับ"

"แค่นี้นายก็ถ่ายหนังสองเรื่องพร้อมกันอยู่แล้ว จะรับงานเพิ่มไปทำไม"

"เขาให้ค่าตัวเท่าไหร่ครับ"

"ซึลโฮ"

หัวหน้าทีมอันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจับไหล่ผมไว้

"ขอถามหน่อยเถอะ นายไปติดหนี้ใครไว้หรือเปล่า–"

"เปล่าครับ"

นี่ผมทำตัวหน้าเงินขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

ผมเกาหัวอย่างเก้อเขินพลางคิดในใจ

'สงสัยภาพลักษณ์นักแสดงผู้ทุ่มเทให้กับการแสดงของผมคงป่นปี้หมดแล้วล่ะมั้ง'

แต่ก็นะ ผมเซ็นสัญญาพวกนั้นไปตั้งนานแล้วนี่

มาปิดบังเอาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

"ทำงานตอนที่ยังทำได้มันดีกว่าครับ ไม่มีใครรู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

"แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ"

"ไม่มีใครประสบความสำเร็จไปได้ตลอดหรอกครับ เผลอทำอะไรไม่ระวังนิดหน่อยก็อาจกลายเป็นประเด็นดราม่า หรือไม่ก็อาจโดนขุดคุ้ยเรื่องในอดีตขึ้นมาก็ได้"

โดยเฉพาะเมื่อยูซึลโฮมียูแทโฮกับอีซึลมยองเป็นเหมือนระเบิดเวลาที่รอวันปะทุ

เกิดวันดีคืนดีพวกเขาเกิดคิดขึ้นมาว่า

'พวกเรากอบโกยเงินมามากพอแล้ว มาดับอนาคตไม่ให้ลูกชายของเราได้ดิบได้ดีต่อไปกันเถอะ!' ล่ะจะทำยังไง

ต่อให้จัดการแก้ปัญหาได้สมบูรณ์แบบแค่ไหน มันก็ยังส่งผลกระทบต่ออาชีพการงานของผมอยู่ดี

'ฉันควรจะกอบโกยเงินให้ได้มากที่สุดตอนที่ยังมีโอกาส'

นอกเหนือจากการออกรายการยูทูบโปรโมตซีรีส์นิด ๆ หน่อย ๆ ผมก็ไม่เคยไปออกรายการวาไรตี้แบบจริงจังเลย

แล้วนี่ยังเป็นรายการที่สร้างโดยแพลตฟอร์ม OTT อันดับหนึ่งของโลกอีกงั้นเหรอ

ไม่เพียงแต่สเกลงานจะต่างกันลิบลับ แต่นี่ยังเป็นรายการเซอร์ไววัลที่เน้นเรื่องการวางกลยุทธ์และการใช้สมองมากกว่าจะเป็นแค่รายการทอล์กโชว์

'ที่สำคัญกว่านั้นคือ มันฟังดูน่าสนุกดี'

ผมจำได้ลาง ๆ ว่าน้องเล็กฮวังแทจุนเคยดูรายการพวกนี้บนทีวีในออฟฟิศ

ผมแค่เคยเหลือบมองตอนเดินผ่าน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี

'แล้วฉันจะได้ไปออกรายการแบบนั้นเนี่ยนะ?'

ดวงตาของผมเปล่งประกายด้วยความคาดหวัง

หัวหน้าทีมอันถอนหายใจ

"ซึลโฮ ทำไมนายถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้นเนี่ย"

"ผมอยากทำครับ"

"นายจะทำทุกอย่างที่อยากทำไม่ได้หรอกนะ ร่างกายนายมีอยู่ร่างเดียวนะ"

"งั้นผมก็จะใช้ร่างกายเดียวนี่แหละครับให้คุ้มค่าที่สุด"

"...ทำไมนายถึงได้ดื้อรั้นไม่ยอมฟังใครเหมือนคุณนักแสดงเป๊ะ ๆ เลยล่ะเนี่ย"

หัวหน้าทีมอันยกมือกุมขมับ

"เอาไว้อีกหนึ่งเดือนเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันใหม่"

"หนึ่งเดือนเหรอครับ"

"ใช่ ฉันพอจะยื้อทางนั้นไว้ได้นานแค่นั้น ถ้าการถ่ายทำภาพยนตร์ของนายราบรื่นดีจนถึงตอนนั้น ฉันถึงจะยอมให้นายรับงานวาไรตี้"

แต่ถ้าผมดูแลตัวเองได้ไม่ดีพอ หรือทำให้การถ่ายทำต้องสะดุดเพราะตารางงานที่ยุ่งเหยิง ข้อเสนอนี้ก็จะถูกยกเลิกไปโดยปริยาย

มันเป็นข้อเสนอที่สมเหตุสมผลสุด ๆ ผมเลยตอบตกลงอย่างว่าง่าย

'ถ้าทำไม่ได้ ก็คือทำไม่ได้นั่นแหละ'

ผมไม่ได้หน้ามืดตามัวอยากออกรายการวาไรตี้ขนาดนั้นสักหน่อย

ยังไงผมก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว

แต่วันต่อมา ดูเหมือนว่าผมจะแพ้พนันซะแล้ว

"อะไรนะ"

[ผมก็จะบ้าตายอยู่แล้วเหมือนกันครับฮยองนิม]

เสียงหงุดหงิดของผู้กำกับซอดังลอดออกมาจากปลายสาย

จู่ ๆ เขาก็โทรมาแล้วโพล่งขึ้นว่า

[จำบ้านพักตากอากาศบนภูเขาที่เราจะใช้ถ่ายทำได้ไหมครับ จู่ ๆ เจ้าของก็เปลี่ยนใจ เขาบอกว่าจะไม่ให้ความร่วมมืออีกแล้ว]

"ทำไมล่ะ ก่อนหน้านี้เขายังให้ความร่วมมือดีสุด ๆ เลยนี่"

[นั่นสิครับ! ผมเสนอเงินเพิ่มให้ด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ยอมท่าเดียว บอกว่าไม่เอาอะไรทั้งนั้น ขอแค่ให้เราขนกล้องออกไปก็พอ บ้าเอ๊ย]

ผู้กำกับซอบ่นกระปอดกระแปดอยู่นานหลายนาที

"แล้วเอาไงต่อ"

[เราคงต้องใช้ที่อื่นแทนครับ ภูเขาในเกาหลีไม่ได้มีแค่ลูกสองลูกซะหน่อย ตัวเลือกมีตั้งเยอะแยะ]

เขาบอกว่าก่อนหน้านี้เคยไปดูโลเคชันบ้านพักตากอากาศมาแล้วหลายที่ และคงต้องใช้ตัวเลือกอันดับสองแทน

"ที่ไหนล่ะ"

[XX ครับ]

สถานที่นั้นต้องใช้เวลาเดินทางไปกลับตั้งแปดชั่วโมงจากสถานที่ถ่ายทำเดิม

"...นั่นมันไกลไปนะ"

[ใช่ครับ เราคงต้องหาที่พักใกล้ ๆ แถวนั้น ปัญหาคือคิวถ่ายหนังอีกเรื่องของฮยองนิมน่ะสิ...]

ถึงตอนนั้นผมถึงได้เข้าใจว่าทำไมเขาถึงโทรหาผมเป็นคนแรก

'ที่แท้ก็ไม่ใช่เพราะคุยกับผมแล้วสบายใจนี่เอง'

ผมคือคนที่จะเดือดร้อนที่สุดถ้าต้องเปลี่ยนสถานที่ถ่ายทำ

'เอาไงดีวะ'

ถ้าสถานที่ถ่ายทำถูกเปลี่ยนจริง ๆ การถ่ายหนังสองเรื่องพร้อมกันคงเป็นไปไม่ได้

ต่อให้พยายามปรับตารางงานแค่ไหน คิวถ่ายหนังสยองขวัญก็คงถูกเลื่อนออกไปไม่จบไม่สิ้น

ต่างจากหนังของผู้กำกับแบค ในหนังสยองขวัญเรื่องนั้นผมเป็นพระเอกที่มีบทเยอะที่สุด

ถ้าไม่มีผม กองถ่ายก็เดินหน้าต่อไม่ได้

'ไม่มีทางถ่ายเสร็จตามกำหนดการเดิมแน่'

ถ้าเป็นแบบนั้น เดิมพันระหว่างผมกับหัวหน้าทีมอันคงไม่มีความหมายอีกต่อไป

ผมสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยปาก

"จินกี"

[ครับ ฮยองนิม]

"นายช่วยส่งเบอร์ติดต่อเจ้าของบ้านพักตากอากาศนั่นมาให้ฉันหน่อยได้ไหม"

[ฮะ?]

เมื่อได้ยินเสียงงุนงงของเขา ผมก็ให้คำมั่นกับตัวเอง

'ผมจะแก้ปัญหานี้เอง'

'ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม'