บทที่ 97

การอ่านบทผ่านไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด

เนื่องจากนักแสดงส่วนใหญ่นอกจากผมต่างก็เป็นหน้าใหม่ ดูเหมือนทุกคนจึงพากันกังวลเรื่องทักษะการแสดงของพวกเขา

ความกังวลอย่างหนักที่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของทีมงานจางหายไปหลังจากเริ่มอ่านบทได้ไม่นาน

เพราะทุกคนแสดงได้ดีกว่าที่คาดไว้

แน่นอนว่าสถานการณ์อาจเปลี่ยนไปเมื่อกล้องเริ่มเดิน แต่สำหรับตอนนี้ การแสดงของทุกคนถือว่าค่อนข้างนิ่งทีเดียว

เหนือสิ่งอื่นใด เนื่องจากพวกเขาล้วนเป็นหน้าใหม่ แม้จะมีจังหวะที่ดูเก้ๆ กังๆ ไปบ้างก็ยังถูกมองข้ามได้ง่าย

ผู้ชมยังไม่คุ้นเคยกับน้ำเสียง การออกเสียง หรือสีหน้าของนักแสดงเหล่านี้ โอกาสที่พวกเขาจะเอะใจว่า 'นี่กำลังแสดงแย่อยู่หรือเปล่านะ' จึงมีน้อยกว่า

'น่าสนใจแฮะ'

พูดตามตรง ผมรู้อยู่แล้วว่าบางคนน่าจะทำได้ดี

ผมบังเอิญได้ยินบางอย่างตอนที่ทักทายพวกเขาก่อนหน้านี้

'เห็นสามคนนั้นบอกว่าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปะฮันX ใช่ไหม'

มหาวิทยาลัยศิลปะครบวงจรเกาหลีX

มีถึงสามคนที่เรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดังซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการปั้นนักแสดงมากฝีมือแห่งนั้น

จะหาว่าผมอคติก็ได้ถ้าคุณต้องการ แต่อคติมันก็สร้างมาจากข้อมูลที่สั่งสมมาไม่ใช่หรือไง

จริงอยู่ที่บางคนอาจไต่เต้ามาจากศูนย์ได้ด้วยพรสวรรค์ล้วน ๆ แต่นักแสดงที่ได้รับการขัดเกลาฝีมือตามหลักสูตรมาตรฐานย่อมมีโอกาสเก่งกว่าเป็นธรรมดา

เรื่องนี้มันเลยยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่

'ทำไมยัยนี่ถึงโดดเด่นที่สุดได้เนี่ย'

ท่ามกลางเหล่านักแสดงที่กำลังตึงเครียด นักแสดงหญิงที่รับบทเป็นอาจิน ซึ่งกำลังนั่งฉีกยิ้มสบายใจเฉิบอยู่คนเดียวนั้นกลับดึงดูดความสนใจได้มากกว่าใครเพื่อน

แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

เธอพูดบทของตัวเองได้อย่างไร้ความลังเล น้ำเสียงที่กังวานและเต็มไปด้วยความมั่นใจเข้ากับคาแร็กเตอร์ของอาจินได้อย่างไร้ที่ติ

'แต่ถ้าเทียบกันแล้ว คนอื่นแสดงเก่งกว่าเห็น ๆ'

การแสดงของเธอไม่ได้นิ่งนัก ทว่าความไม่แน่นอนนั้นกลับสะกดสายตาคนดูได้อย่างประหลาด

ระหว่างที่ดูการแสดงของอาจิน ผมก็ได้แต่คิดในใจว่า 'พรสวรรค์แต่กำเนิดมันเป็นแบบนี้นี่เอง'

"คุณซึลโฮ?"

ซวยล่ะสิ

ผมมัวแต่ดูคนอื่นเพลินจนลืมคิวต่อบทของตัวเองซะสนิท

"ขอโทษครับ พอดีทุกคนแสดงกันเก่งมากจนผมเผลอดูเพลินไปหน่อย ขอโทษจริง ๆ ครับ เดี๋ยวผมจะตั้งสติแล้ว"

ผมรีบก้มหัวขอโทษทันที

พวกนักแสดงหน้าใหม่ที่เพิ่งพูดบทไปก่อนหน้าพากันยิ้มเขิน ๆ กับคำพูดของผม แต่กลับมีใครบางคนมีปฏิกิริยาตอบสนองไวกว่าพวกเขาเสียอีก

"แน่นอนสิครับ ผมเป็นคนแคสต์นักแสดงทุกคนมากับมือผ่านการออดิชันเลยนะ"

ผู้กำกับซอดันแว่นตาขึ้นแล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

พอเห็นหมอนั่นใส่แว่นไร้กรอบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วมาทำท่าเก๊กขรึมดูภูมิฐาน มันก็พานให้ผมรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาตงิด ๆ

'ทนไว้ หมอนี่เป็นคนจ่ายค่าจ้างให้ผมนี่หว่า'

ตลกดีเหมือนกันที่ได้เห็นไอ้คนที่เพิ่งเรียกผมว่า 'ฮยองนิม' เมื่อสามวันก่อนมาทำท่าทางแบบนี้

เอาเถอะ

มาดูกันสิว่าหน้ากากนั่นจะทนไปได้สักกี่น้ำ

* * *

"ทุกคนเหนื่อยหน่อยนะครับ มีบางจุดที่เรายังต้องปรับแก้กันอยู่ แต่... ค่อย ๆ จัดการกันไปก็แล้วกัน ผมว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่าครับ"

"เหนื่อยหน่อยนะครับทุกคน~!"

"ว้าว~!"

การอ่านบทที่กินเวลายาวนานถึงห้าชั่วโมงจบลงโดยไม่มีปัญหาอะไร

สำหรับผมที่ผ่านการอ่านบทมาหลายครั้งแล้ว งานในวันนี้ถือว่าราบรื่นสุด ๆ

ทว่าเหล่านักแสดงที่เพิ่งเคยมาอ่านบทเป็นครั้งแรกดูจะรู้สึกต่างออกไป

"โหดกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ..."

"โอย... รู้สึกเหมือนคืนนี้ตอนนอนไหล่จะต้องเป็นตะคริวแน่ ๆ"

ภาพของนักแสดงที่เริ่มต้นวันด้วยความตื่นเต้นและประหม่ามลายหายไปจนสิ้น หลงเหลือไว้เพียงคนหมดสภาพเท่านั้น

การเห็นพวกลูกเจี๊ยบหน้าใหม่ร้องโอดครวญเหมือนจะตายมันก็ดูน่าตลกดี แต่ผมก็เข้าใจได้แหละ

'ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ'

ระหว่างที่ผมกำลังเก็บของ ก็มีใครบางคนมาสะกิดที่หลัง

"โอปป้า หลังจากนี้จะทำอะไรต่อเหรอคะ"

อาจินนั่นเอง

เธอต่างจากคนอื่นตรงที่ยังคงตาเป็นประกายและดูร่าเริงสุด ๆ

"พวกเราเจ็ดคนไปดื่มกันดีไหมคะ ถ้าผู้กำกับซอไปด้วยต้องสนุกแน่ ๆ! ว้าว แค่คิดก็สนุกแล้ว!"

ผมปฏิเสธคำชวนอันแสนซื่อของเธอไปโดยไม่เสียเวลาคิด

"โทษที พอดีหลังจากนี้ฉันมีธุระน่ะ"

"จริงเหรอคะ น่าเสียดายจัง โอปป้าเป็นพระเอกแท้ ๆ ~ แต่ก็ช่วยไม่ได้เนอะ งั้นเดี๋ยวฉันไปชวนคนอื่นละกัน วันนี้เหนื่อยหน่อยนะคะ!"

อาจินหันหลังกลับไปโดยไม่มีท่าทีเสียดายเลยสักนิด

จากนั้นเธอก็เริ่มทำตัวน่ารักออดอ้อนชวนนักแสดงคนอื่นไปดื่มทันที

'ยัยนี่ไม่มียั้งเลยแฮะ'

ไม่รู้ทำไม ผมถึงรู้สึกตะหงิดใจนิดหน่อยที่เห็นเธอทำตัวแบบที่อาจโดนคนในวงการบันเทิงด่าเอาได้ง่าย ๆ อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่ใช่แค่ในวงการบันเทิงหรอก... แม้แต่ในสังคมการทำงานทั่วไป พฤติกรรมแบบนั้นก็อาจทำให้คนอื่นขัดหูขัดตาได้เหมือนกัน

ความร่าเริงของเธออาจถูกมองว่าไร้กาลเทศะได้ง่าย ๆ และความกล้าของเธอก็อาจดูเหมือนไร้มารยาทในบางครั้ง

'ถ้าเป็นกลุ่มเล็กมาก ๆ ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง'

แต่พอมีคนมารวมตัวกันตั้งเจ็ดคน มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะถูกใจกันไปซะหมด

ยิ่งในหมู่คนเลือดร้อนวัยยี่สิบต้น ๆ ด้วยแล้ว ใครสักคนย่อมกลายเป็นตัวขวางหูขวางตาได้ง่ายมาก

'...แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะเนี่ย'

ทำไมผมต้องไปห่วงเรื่องของคนอื่นด้วยเนี่ย?

'ไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบเธอซะหน่อย...'

ช่วงเวลาแบบนี้ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตาลุงแก่ ๆ ไม่มีผิด

การบอกให้พวกวัยรุ่นเข้ากันได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่จะให้ไปคอยดูแลทุกคนเนี่ยนะ?

'สนใจแค่เรื่องของตัวเองเถอะ'

ผมกลายเป็นคนเห็นแก่คนอื่นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ผมเดาะลิ้นแล้วส่ายหน้า

"ผู้กำกับคะ! เดี๋ยวพวกเราจะไปต่อกัน ผู้กำกับมีแพลนไปไหนต่อหรือเปล่าคะ?!"

"อ่า ผมไม่ได้มีแพลนอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ..."

"งั้นมากับพวกเราสิคะ! เลี้ยงเหล้าพวกเราด้วยน้า~!"

ผมจงใจเมินอาจินที่กำลังคุยจ้ออย่างร่าเริงกับผู้กำกับซอ

ผมอยากจะเตือนเธอใจแทบขาดว่าหมอนั่นเคยสลบเหมือดไปตั้งแต่โซจูแค่สี่จอก แต่ก็ยั้งปากเอาไว้

'ไม่ใช่เรื่องของผมซะหน่อย'

ผมควบคุมทุกอย่างไม่ได้หรอก อย่าล้ำเส้นจะดีกว่า

คิดได้ดังนั้นผมก็ลุกขึ้นยืน

"คุณซึลโฮครับ เราจะกลับบ้านกันเลยไหมครับ?"

"ไม่ครับ ไปที่บริษัทกันเถอะ"

"บริษัทเหรอครับ?"

ชูซอมกหยิบกระเป๋าไปจากไหล่ของผมอย่างเป็นธรรมชาติ

"ผมมีเรื่องอยากไปเสนอหัวหน้าทีมอันน่ะครับ ไปได้ใช่ไหมครับ?"

"ได้แน่นอนครับ แต่เพื่อความชัวร์ เดี๋ยวผมติดต่อไปหาเขาก่อน รบกวนรอผมโทรศัพท์สักครู่นะครับ"

จากนั้นเขาก็รีบเดินออกจากห้องไป

การที่เขาหัวไวทำอะไรว่องไวมันก็ดีอยู่หรอก แต่...

ทำไมเขาถึงชอบทำเรื่องที่ผมไม่ได้ขอด้วยเนี่ย?

'ในกระเป๋านั่นมันก็มีแค่บทละครแท้ ๆ'

เขาหยิบไปอย่างเป็นธรรมชาติเสียจนผมไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากค้าน

ผมรู้ว่าการดูแลนักแสดงเป็นงานของผู้จัดการ แต่ก็ยังไม่ชินกับการเอาอกเอาใจระดับนี้อยู่ดี

'สมัยตอนที่ทำงานกับฮยอนจินแก ผมต้องเป็นคนถือของให้ผู้จัดการด้วยซ้ำ'

การจะไปคาดหวังอะไรแบบนั้นจากผู้จัดการที่วัน ๆ เอาแต่เดินเก็บลูกกอล์ฟให้ผู้อำนวยการชินก็คงจะแปลก

'แต่นั่นมันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วนี่นา'

เวลาผ่านไปไวชะมัด

'ป่านนี้หมอนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ'

จะว่าไป ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอฮยอนจินแกก็คือตอนที่เราถูกเรียกตัวไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการชินพร้อมกัน

'นานโคตรแล้วแฮะ'

ผมเจอท่านประธานกับผู้อำนวยการชินอยู่หลายครั้งก่อนจะเข้ามาอยู่สังกัดอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์อย่างเป็นทางการ แต่ผมก็ไม่ได้เจอฮยอนจินแกอีกเลย

เขาไม่เคยติดต่อมาหาผมเหมือนกัน ผมเลยไม่รู้เลยว่าหมอนั่นเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง

'ยังทำงานที่สตาร์แอคเตอร์สอยู่หรือเปล่านะ'

ถึงอย่างนั้น หลังจากเข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ เขาก็เป็นคนที่ผมใช้เวลาด้วยมากที่สุดและรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วยมากที่สุด

ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ ๆ ถึงได้นึกถึงหมอนั่นขึ้นมา

'หรือว่าวันนี้ผมจะอารมณ์อ่อนไหวทั้งวันเลยวะ'

ให้ตายสิ...

สงสัยการมีชีวิตที่สุขสบายเกินไปคงจะทำให้ผมคิดฟุ้งซ่านมากไปล่ะมั้ง

'ถ้าเสร็จธุระที่บริษัทแล้ว ไปเข้ายิมดีกว่า'

ในจังหวะที่ผมกำลังจะปัดความคิดนั้นทิ้งไป...

"เฮ้ย!"

ใครบางคนเดินกระแทกกระทั้นเข้ามาในห้องอ่านบทด้วยท่าทางหงุดหงิด

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ห๊า"

น้ำเสียงหงุดหงิดนั่นคุ้นหูอย่างประหลาด

วินาทีที่ผมหันไปมองจนสบตากัน ผมก็ได้ยินเสียงเขาสูดหายใจเฮือก

"เฮ้ย...!"

"..."

เขาคือฮยอนจินแก

'หึ'

พอเห็นหน้าหมอนั่นแล้วผมก็อดขำไม่ได้

พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ บังเอิญอะไรขนาดนี้

"อ๊ะ โอปป้า! ขึ้นมาทำไมเนี่ย"

อาจินเบิกตากว้างแล้ววิ่งเข้าไปหาฮยอนจินแก

"เมื่อเช้ายังยืนกรานว่าจะรออยู่ข้างล่างแท้ ๆ! คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"

"เงียบไปเลย ทำไมไม่หัดดูโทรศัพท์ ฉันบอกให้โทรมาตอนเสร็จแล้วไง! คนอื่นเขากลับกันหมดแล้ว เธอยังไม่ออกมาแถมยังไม่รับสายอีก!"

"หืม? ฉันยุ่งอยู่กับการผูกมิตรต่างหาก คอนเน็กชันก็สำคัญนะ แล้วโอปป้าจะมาโมโหทำไมเนี่ย ไม่ไหวเลยจริง ๆ"

ถึงฮยอนจินแกจะแยกเขี้ยวใส่ แต่อาจินกลับทำแค่ส่งเสียงขึ้นจมูก

เธอเถียงกลับและพูดทุกอย่างตามใจชอบเสมอ

นี่แหละเด็กเจนแซดขนานแท้

'สงสัยเด็กสมัยนี้เขาคงคุยกันแบบนี้ล่ะมั้ง'

ระหว่างที่ผมกำลังมองด้วยความสนใจ ชูซอมกก็เดินกลับมา

"คุณซึลโฮครับ ไปที่บริษัทกันเถอะ"

พอได้ยินน้ำเสียงราบเรียบนั้น ฮยอนจินแกก็หันขวับไปมอง

เขามองชูซอมก สลับมามองผม แล้วก็กลับไปมองชูซอมกอีกครั้ง

คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยและสายตาไม่สบอารมณ์ของเขามันแทบจะตะโกนออกมาว่า:

'นั่นคือคนมาแทนฉันงั้นสิ?'

'บ้าอะไรเนี่ย...'

...สถานการณ์นี้มันอะไรกัน?

อยู่ ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนผู้ชายที่ควงแฟนใหม่แล้วบังเอิญเดินไปเจอแฟนเก่า

ผมเกลียดที่ต้องเปรียบเทียบแบบนี้ แต่มันก็ไม่มีอะไรอธิบายได้ตรงไปกว่านี้แล้ว

ชูซอมกเองก็คงรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องเขม็งมาเหมือนกัน

เขามองฮยอนจินแกด้วยความงุนงงก่อนจะหันมาหาผม

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าความรู้สึกตอนนอกใจมันคงเป็นแบบนี้แหละ"

"...?"

ผมทิ้งชูซอมกที่กำลังทำหน้างงไว้ตรงนั้น แล้วเดินไปหาอาจิน

"อาจิน"

"เอ๊ะ? โอปป้ายังอยู่อีกเหรอคะ"

"กำลังจะกลับแล้วล่ะ แต่ขอถามอะไรหน่อยสิ"

พอผมถามว่าเธออยู่ค่ายไหน อาจินก็เอ่ยชื่อบริษัทที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน

'อ้อ'

เปลี่ยนงานนี่เอง

พอหันไปมองฮยอนจินแก หน้าของเขาก็ซีดเผือดไปหมดแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาคงไม่ได้บอกบริษัทใหม่ว่าเคยเป็นผู้จัดการของผมมาก่อน

"ถามทำไมเหรอคะ"

"ไม่มีอะไรหรอก"

ผมยิ้ม

"ไว้เจอกันตอนถ่ายทำนะ"

"โอเคค่ะ!"

หลังจากบอกลาอาจิน ผมก็ค้อมศีรษะให้ฮยอนจินแกเบา ๆ

เขาสะดุ้งและค้อมศีรษะตอบ

'เป็นอะไรของเขาเนี่ย'

ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเพราะคิดว่าการทักทายอาจจะทำให้เขาลำบากใจ

แต่พอเห็นสีหน้าเจ็บปวดแปลก ๆ ของเขาแล้ว ผมก็ถึงกับพูดไม่ออกเลย

ทิ้งความรู้สึกกระอักกระอ่วนนั้นไว้เบื้องหลัง ผมเดินออกจากห้องซ้อมอ่านบท

ชูซอมกเดินตามหลังผมมาติด ๆ

"นั่นใครเหรอครับ"

ผมไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องปิดบังเขา

"อดีตผู้จัดการของผมน่ะ"

"อ้อ..."

ชูซอมกกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ

จากนั้น หลังจากเงียบไปตลอดสามสิบนาทีระหว่างขับรถไปบริษัท ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากขึ้น

"คุณซึลโฮครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

"ว่ามาสิ"

ผมมองไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วก็เห็นแววตาจริงจังของเขาผ่านกระจกมองหลัง

สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดมากจนผมรู้สึกแปลกใจ

แล้ว...

"ถ้าคุณมีโอกาสได้กลับไปร่วมงานกับเขาอีกครั้ง คุณจะเลือกทางไหนครับ"

"อะไรนะ"

ผมถึงกับพูดไม่ออก

ผมหัวว่างไปแวบหนึ่ง นึกสงสัยว่าเขากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ก่อนจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำถามนั้น

อีกนัยหนึ่ง สิ่งที่หมอนี่หมายถึงจริง ๆ ก็คือ...

'คุณจะไม่ทิ้งผมไปใช่ไหม'

...เหอะ

คงเป็นเพราะผมเอาแต่พูดเล่นเรื่องจะนอกใจไปหาคู่หูคนอื่น หมอนี่ก็เลยสติแตกไปด้วยละมั้ง

คำถามเกาะติดแจแบบนั้นฟังดูแย่ยิ่งกว่าคำถามจากแฟนเก่าซะอีก

ผมถึงกับขนลุก

"ซอมก"

"ครับ"

"ดึงสติหน่อย"

"ผมสติเต็มร้อยครับ"

จิ๊

ผมจิ๊ปากแล้วส่ายหน้า

ผมพยายามจะไม่สนใจ แต่เขาก็ดื้อดึงเซ้าซี้ถามอยู่ได้

ผมเมินเขา

เมินเขาซ้ำ

แล้วก็เมินเขาอีกรอบ

แต่พอเขายังคงเซ้าซี้ผมไม่เลิกแม้แต่ตอนที่อยู่หน้าห้องทำงานของหัวหน้าทีมอัน ในที่สุดผมก็ตะโกนออกไป

"ฉันจะทำงานกับนายต่อไปนี่แหละ เพราะงั้นหุบปากได้แล้ว ไอ้บ้าเอ๊ย!"

ผมถึงขั้นขู่ไปว่าถ้าเขาถามอีกครั้งเดียว ผมจะเปลี่ยนคนทันที

แล้วหมอนั่นก็ตอบกลับมาอย่างแข็งขันว่า

"ครับ!"

สีหน้าพึงพอใจของเขาทำเอาหมอนี่ดูเหมือนคนบ้าเต็มขั้น