บทที่ 96

เพราะมีการแก้บท กำหนดการอ่านบทเลยต้องเลื่อนออกไปสามวัน

'แต่ว่า จำเป็นต้องเลื่อนด้วยเหรอ'

ผมอดสงสัยไม่ได้

ความเปลี่ยนแปลงจากการที่ผมเข้าไปแทรกแซงกระทบแค่บทพูดของตัวเอกกับพล็อตเรื่องบางส่วน เอาเข้าจริงผลกระทบต่อนักแสดงคนอื่นไม่ได้เยอะอะไรขนาดนั้น

ที่สำคัญ การเลื่อนกำหนดการที่เป็นทางการโดยแจ้งล่วงหน้าแค่สามวันก็เป็นเรื่องไร้เหตุผลในตัวมันเองอยู่แล้ว

แต่ก็อย่างว่า เงินแก้ปัญหาความไร้เหตุผลได้เสมอ

ผู้กำกับซอจัดการเสียงบ่นของทุกคนด้วยเงิน และคำขอโทษอันแสนอบอุ่นแถมยังใช้งานได้จริงนั่นก็ทำให้ทุกคนพึงพอใจ

'สุดท้ายก็แฮปปี้เอนดิ้งล่ะนะ'

ยังไงซะ ทุกคนก็ได้เวลาไปซ้อมกับบทที่แก้ใหม่ แถมเหล่านักแสดงและทีมงานยังได้รับค่าชดเชยเพิ่มเติมอีกต่างหาก

นั่นแปลว่าในงานอ่านบทวันนี้ จะไม่มีใครแสดงความไม่พอใจออกมาทางสีหน้าให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

"สวัสดีครับ"

ผมมาถึงค่อนข้างเร็ว แต่ในห้องอ่านบทกลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนแล้ว

หลังจากทักทายเหล่านักแสดงที่ต่างก็ตื่นเต้นด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งประหม่าและคาดหวัง พอสถานการณ์เริ่มเข้าที่เข้าทางผมก็ทิ้งตัวลงนั่ง

ผมอยากใช้เวลาอ่านบทต่ออีกสักหน่อย แต่ติดปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง

"สวัสดีค่า~!"

"อ๊ะ สวัสดีครับ!"

"สวัสดีค่ะ..."

ทุกครั้งที่มีคนเดินเข้ามาในห้อง พวกนักแสดงที่นั่งอยู่ข้างผมก็จะเด้งตัวลุกขึ้นยืนและเอ่ยทักทาย

ใครมาเห็นก็คงคิดว่าพวกเขาเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่กำลังตัวสั่นด้วยความประหม่า

การลุกขึ้นทักทายแบบไม่จบไม่สิ้นทำให้ผมไม่มีสมาธิอ่านบทเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่ได้น่ารำคาญอะไร

'น่ารักดี'

การได้เห็นเด็ก ๆ ที่อายุน้อยกว่ายูซึลโฮนั่งกระสับกระส่ายด้วยความประหม่าก็น่าเอ็นดูอยู่เหมือนกัน

ดูเจริญหูเจริญตากว่าไอ้เด็กเวรอย่างอูจุนซอตั้งเยอะ

'แต่ก็ประหม่ากันน่าดูเลยนะเนี่ย'

นักแสดงทุกคนที่ร่วมแสดงกับผมในภาพยนตร์เรื่องนี้ล้วนเป็นหน้าใหม่ที่คนทั่วไปยังไม่คุ้นตา

ต่างจากแบดาอินที่อยู่ในวงการมาหลายปีแต่ไม่เคยมีผลงานแจ้งเกิด พวกนี้คือมือใหม่แกะกล่องที่เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นานจริง ๆ

ด้วยความที่ทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเขา บางคนถึงกับมือสั่นตอนกินยาคลายกังวลด้วยซ้ำ

ผมยื่นช็อกโกแลตเต็มกำมือไปให้นักแสดงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

"แบ่งให้คนอื่นด้วยสิ ผมมีอีกเยอะ"

"อ๊ะ! ขอบคุณค่ะ...!"

หญิงสาวข้าง ๆ โค้งขอบคุณผมปลก ๆ แล้วส่งช็อกโกแลตต่อให้คนอื่น

สรุปแล้วมีหกคนที่ได้รับช็อกโกแลตไป

'ผู้ชายสี่ ผู้หญิงสาม'

ถ้ารวมผมด้วย ก็แปลว่ามีนักแสดงทั้งหมดเจ็ดคนที่เป็น "กลุ่มตัวละครหลัก" ของภาพยนตร์เรื่องนี้

ผมรับบทเป็นจุนโฮ ตัวเอกที่รอดชีวิตจนถึงตอนจบ ในขณะที่คนอื่น ๆ จะค่อย ๆ หายไปทีละคนตามวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้น

'ชิ'

งานนี้คงไม่ง่ายแน่

ที่ผ่านมา การถ่ายทำทุกเรื่องที่ผมเคยทำมาสเกลค่อนข้างเล็ก

มีแค่ชเวรันกับอูจุนซอ แบดาอินกับบยอนดูโฮ

ฉากเข้ากลุ่มก็พอมีบ้างเป็นบางครั้ง แต่มันก็จำกัดอยู่แค่ในบางซีนเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องถ่ายทำภาพยนตร์ทั้งเรื่องร่วมกับคนเยอะขนาดนี้

'แถมผมยังเป็นนักแสดงนำอีกต่างหาก'

ไม่แค่นั้น ผมยังอายุมากที่สุด และประสบการณ์ของผมก็เหนือกว่าพวกเขาทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่น

อย่างน้อยก็ในฉากหน้าน่ะนะ

'ความจริงแล้วผมต่างกับพวกนักแสดงหน้าใหม่พวกนี้ตรงไหนกันล่ะ'

แต่ทีมงานไม่รู้หรอกว่าผมไม่ใช่ยูซึลโฮตัวจริง

แน่นอนว่าพวกเขาคาดหวังให้ผมเป็นผู้นำนักแสดงพวกนี้

ผมแอบกังวลนิดหน่อย แต่มันก็ช่วยไม่ได้

'รับเงินมาแล้วนี่นะ'

แถมไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ ด้วย

ยังไงผมก็ต้องทำมันให้ออกมาดีให้ได้

อย่างน้อยที่สุด ผมก็ต้องทำตัวให้เหมือนว่าเป็นคนนำ

'พวกเขาจะทำอะไรได้ล่ะ ไล่ผมออกงั้นเหรอ'

อาจเป็นเพราะผู้กำกับซอเอ็นดูผมมาก ผมก็เลยไม่ได้รู้สึกประหม่าอะไรเป็นพิเศษ

ผมซ้อมแสดงท่าทางหวาดกลัวกรรไกรตัดเล็บมาเป็นอย่างดี และโดยรวมแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องกวนใจมากนัก

อืม จะมียกเว้นก็แค่เรื่องเดียว

'...ผมจะจำชื่อคนพวกนี้ได้หมดเมื่อไหร่เนี่ย'

ผมต้องจำให้ได้ ไม่ใช่แค่ชื่อจริงของบรรดานักแสดง แต่รวมถึงชื่อตัวละครของพวกเขาด้วย

การท่องจำมันไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงหรอก แต่แน่นอนว่าชื่อที่ไม่คุ้นหูมันต้องใช้เวลาถึงจะจำขึ้นใจ

แค่จินตนาการว่าตัวเองเรียกผิด ผมก็เหนื่อยแล้ว

'ในเมื่อทุกคนนอกจากผมเป็นหน้าใหม่กันหมด เรื่องนี้อาจกลายเป็นหอกกลับมาแทงผมทีหลังก็ได้'

จิตวิทยาของคนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ

ช่วงนี้คอมเมนต์ด่ายูซึลโฮอาจจะซาลงไปบ้างแล้ว แต่ผมจะลืมไม่ได้เด็ดขาดว่าเดิมทีเขาเป็นดารายอดแย่ที่ใคร ๆ ก็เกลียดขี้หน้า

ถึงตอนนี้นักแสดงพวกนี้จะยังเป็นแค่หน้าใหม่ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าอะไร ๆ จะเปลี่ยนไปแค่ไหน

'ถ้าเกิดมีใครสักคนผูกใจเจ็บขึ้นมาจะทำไง'

ใครจะไปรู้ล่ะว่าพอพวกนั้นดังแล้วจะเอาเรื่องนี้ไปพูดตามรายการวาไรตี้หรือตอนให้สัมภาษณ์ยังไงบ้าง

"ตอนที่ผมเป็นหน้าใหม่ไปถ่ายหนัง มีนักแสดงดังคนนึงเอาแต่เรียกชื่อผมผิดตลอดเลย ก็เข้าใจแหละครับ~ ชื่อคิมชอลซูมันคงจะจำยากไปหน่อยเนอะ ฮ่า ๆ"

พอจินตนาการภาพนั้นก็ยิ่งทำให้ผมต้องระวังตัวแจ

เมื่อตัดสินใจว่าต้องหาทางออก ผมจึงเสนอไอเดียออกไปอย่างระมัดระวัง

"พวกคุณคิดว่าแบบนี้เป็นไงครับ"

"หา?"

"พวกเราเจ็ดคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ต้องใช้เวลาร่วมกันไปอีกหลายเดือนเหมือนเพื่อนกันใช่ไหมล่ะครับ อายุพวกเราก็ไล่เลี่ยกันด้วย งั้นเรามาเรียกกันด้วยชื่อตัวละครเพื่อให้อินกับบทมากขึ้นดีไหมครับ"

ผมยังเสนอให้พวกเราพูดกันแบบเป็นกันเองไปด้วยเลย

"โอ้ ฟังดูดีเลย!"

"ฉันก็ว่าดีเหมือนกัน~!"

แม้ว่ามันจะเป็นข้อเสนอที่ชวนให้อึดอัดอยู่บ้าง แต่นักแสดงหลายคนก็พยักหน้าอย่างใสซื่อ

พอเห็นแบบนั้นก็ทำให้ผมรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย

'รู้สึกเหมือนตาแก่ที่ถูกรายล้อมไปด้วยพวกวัยรุ่นเลยแฮะ'

เหมือนตาลุงสักคนที่ไม่เข้าใจว่าอายุห่างกันปีสองปีมันสำคัญขนาดไหน จู่ ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามาบอกว่า "พูดกันเองเถอะน้า~"

ผมรู้สึกผิดที่เข้าไปแส่เรื่องที่ปกติพวกเด็กวัยรุ่นเขาคงตกลงกันได้เอง แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

"เอ่อ เห็นด้วยเหมือนกัน...!"

ต่อให้มีใครไม่อยากพูดเป็นกันเอง แต่ด้วยบรรยากาศแบบนี้ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากคัดค้านอยู่ดี

ผมยังคงยืนกรานตามเดิมอย่างหน้าด้าน ๆ จนกระทั่งทุกคนเริ่มพูดคุยกันเองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทั้งที่เพิ่งเจอกันวันนี้เป็นครั้งแรก

"จุนโฮโอปป้า!"

ในบรรดาคนเหล่านั้น มีอยู่คนหนึ่งที่แปลกประหลาด

นักแสดงหญิงที่รับบทเป็นอาจินฉีกยิ้มกว้าง

"ฉันพูดเป็นกันเองด้วยได้ใช่ไหมคะ ในหนังอาจินพูดสุภาพกับจุนโฮก็จริง แต่พูดเป็นกันเองจะทำให้สนิทกันไวขึ้นค่ะ!"

"เอาสิ ตามใจเธอเลย"

"เย้"

เธอไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวผมเลยสักนิด

ต่างจากคนอื่น ๆ ที่พูดตะกุกตะกักอย่างประหม่าสลับไปมาระหว่าง "รุ่นพี่... ไม่สิ จุนโฮ...!" กับ "จุนโฮ... รุ่นพี่?"

ในขณะที่คนอื่นพยายามอย่างหนักเพื่อจะปฏิบัติกับผมให้เหมือนกับตัวละครในเรื่อง อาจินก็เปลี่ยนมาพูดเป็นกันเองทันที

"ห้องอ่านบทหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง~ สุดยอดไปเลยค่ะ!"

หลังจากคุยเล่นกันอย่างสบายใจอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ อาจินก็พูดขึ้นมาว่า

"โอปป้าคะ พูดแล้วก็แอบเขินนิดหน่อย... แต่ฉันเป็นหลอดดูดค่ะ!"

"หา?"

"หลอดดูดไงคะ!"

"...ยินดีด้วย?"

แต่มันคือบ้าอะไรวะนั่น?

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของผม อาจินก็ทำหน้าช็อกยิ่งกว่าเดิมแล้วอ้าปากค้าง

"มันคือชื่อแฟนคลับของโอปป้าไงคะ! ชื่อแฟนด้อมน่ะค่ะ!"

นั่นทำให้ผมนึกเรื่องที่ลืมไปแล้วสนิทขึ้นมาได้ในที่สุด

ใช่แล้ว เรื่องนั้นเคยโผล่มาในรายงานข่าววงการบันเทิงที่ชูซอมกเช็กทุกเช้า

'เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นหรอกเหรอ'

นั่นไม่ใช่ว่าแฟน ๆ แค่ตั้งกันขำ ๆ หรอกเหรอ มันกลายเป็นชื่อแฟนด้อมจริงจังตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?

พอผมถามออกไปอย่างงุนงง อาจินก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"พวกเราก็รออยู่เหมือนกันนะคะ ตั้งแต่โอปป้าเข้าสังกัดอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ พวกเราก็นึกว่าจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการหรืออะไรทำนองนั้นเสียอีก แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยค่ะ"

"เรื่องแบบนั้นต้องประกาศอย่างเป็นทางการด้วยเหรอครับ"

"ถ้าค่ายไม่ตัดสินใจ แฟน ๆ ก็ต้องจัดการกันเองสิคะ จะมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ"

เธอไหวไหล่

วินาทีนั้นผมถึงกับหน้ามืด

'บ้าไปแล้ว'

ต่อให้ผมจะพยายามไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องแฟนคลับของยูซึลโฮมากแค่ไหน แต่นี่มันก็ยอมไม่ได้จริง ๆ

"หลอดดูด" ไม่เห็นจะฟังดูรื่นหูเลยสักนิด

มันก็เป็นแค่มุกตลกร้ายที่เอาไว้กัดจิกตัวเองเท่านั้นแหละ

ผมจะปล่อยให้พวกเขาเรียกตัวเองแบบนั้นไม่ได้หรอก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดว่ายังมีความเป็นไปได้ที่ยูซึลโฮกับผมอาจจะได้สลับกลับคืนร่างเดิม

'นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่แม้แต่จะสูบบุหรี่'

เมื่อก่อนผมเป็นคนสูบบุหรี่จัดมาก

แล้วความอยากมันหายวับไปเลยไหมหลังจากเข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮน่ะเหรอ

แน่นอนว่าไม่

แม้แต่ตอนนี้ ถ้าต้องการผมก็ยังสูบแบบมวนต่อมวนได้สบาย

แต่...

'มันไม่ใช่ร่างของผม'

ต่อให้ตอนนี้ผมจะเคลื่อนไหวไปมาในร่างนี้ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่ามันคือร่างของผมจริง ๆ

เหมือนกับที่จู่ ๆ ผมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของยูซึลโฮ พรุ่งนี้ผมก็อาจจะตื่นขึ้นมาในร่างของตัวเองอย่างกะทันหันได้เหมือนกัน

ผมไม่รู้หรอกว่ามีความเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน แต่ก็พูดไม่ได้เต็มปากว่าโอกาสเป็นศูนย์

'เผื่อเอาไว้ก่อน ผมจะใช้ชีวิตแบบทิ้งขว้างไม่ได้เด็ดขาด'

การสร้างชื่อเสียงและหาเงินให้ยูซึลโฮไม่ได้ส่งผลเสียอะไรกับเขา

แต่การสูบบุหรี่น่ะเหรอ

มองมุมไหนมันก็มีแต่ผลเสีย

ผมไม่ควรใช้ร่างกายของคนอื่นทำในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

ในทำนองเดียวกัน การปล่อยให้แฟนคลับของยูซึลโฮมาล้อเลียนตัวเองก็ไม่ถูกต้องเหมือนกัน

เกิดวันหลังยูซึลโฮรู้เข้า เขาจะรู้สึกยังไงล่ะ

แฟนคลับของเขาเรียกตัวเองว่าหลอดดูด เพราะพวกเขาเอาแต่ "ดูด" ดาราที่ตัวเองคลั่งไคล้เนี่ยนะ

'ไม่ได้เด็ดขาด'

ยังไงผมก็ต้องหยุดเรื่องนี้ให้ได้

ผมตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะตรงไปที่ค่ายทันทีที่การอ่านบทวันนี้จบลง

จะเป็นชื่อพื้น ๆ ธรรมดา ๆ แบบไหนก็ได้ทั้งนั้น

ขอแค่มันไม่ใช่ชื่อ "หลอดดูด" ก็พอ

ขณะที่ผมกำลังคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อาจินก็ถามขึ้นมาด้วยท่าทางไร้เดียงสาว่า

"พี่คะ พวกเรากินอันนั้นได้ไหมคะ"

เธอชี้ไปทางมุมหนึ่งของห้องที่มีอาหารทานเล่นจัดไว้อย่างหรูหราแต่ไม่มีใครแตะต้องเลย

ดูเหมือนนี่จะเป็นการอวดรวยแบบไร้สาระของผู้กำกับซออีกแล้วสินะ

"ถ้าเขาไม่ให้กิน เขาคงไม่เอามาวางไว้ตรงนั้นหรอก"

"แต่ไม่มีใครแตะเลยนะคะ..."

"ทุกคนเพิ่งเจอกันครั้งแรก คงไม่มีใครกล้าเริ่มกินก่อนหรอก ทำไม อยากกินเหรอ"

อาจินพยักหน้าทันที

ผมจึงพาเธอและคนอื่น ๆ อีกสองสามคนเดินไปตรงนั้น

"ว้าว อร่อยจังเลยค่ะ!"

"อร่อยจริง ๆ ด้วยครับ!"

"ฮเยอู เราตกลงกันแล้วไงว่าจะพูดกันเองน่ะ!"

"อ๊ะ จริงด้วย อื้อ"

ฟังจากที่พวกนักแสดงหญิงคุยกัน ผมถึงได้รู้ว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนอาจินยังไม่ได้เป็นนักแสดงด้วยซ้ำ

เธอเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาก่อนจะถูกแมวมองจากค่ายนักแสดงทาบทามมา

'มิน่าล่ะ'

เห็นได้ชัดจากวิธีพูดอย่างเป็นกันเองของเธอเลยว่าไม่เคยได้รับการฝึกเรื่องพวกนี้มาก่อน

'ค่ายของเธอไม่สอนเรื่องพวกนี้เลยหรือไง'

ผมแอบสงสัย แต่ก็คิดว่าค่ายเล็ก ๆ อาจจะไม่ได้มีสอนเรื่องแบบนั้น

'ฉันเองยังไม่เคยรู้เลยว่าสตาร์แอคเตอร์สมีการฝึกอะไรแบบนั้นด้วย'

ผมเพิ่งมารู้เอาตอนที่เข้ามาอยู่ในอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์นี่แหละ

'แต่ช่างเถอะ ดูเหมือนทุกคนจะนิสัยดีนะ'

ผมยังไม่ได้คุยด้วยครบทุกคนก็จริง แต่โดยรวมแล้วพวกเขาดูเรียบร้อยและนิสัยดีกันทั้งนั้น

รู้สึกว่าพวกเราน่าจะถ่ายทำกันไปได้จนจบโดยไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต...

อา ยกเว้นคนหนึ่ง

'หมอนั่นชื่อแจฮยอนหรือเปล่านะ'

นักแสดงที่รับบทเป็นแจฮยอนทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเป็นพิเศษ แต่แค่ดูจากสายตาก็รู้แล้วว่าเขาไม่ชอบหน้าผม

'ก็นะ... ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนมาชอบฉันก็ได้'

ตราบใดที่เขาไม่มาสร้างความเดือดร้อนให้ ผมก็ไม่สนใจหรอก

รอบตัวผมมีคนมากพอแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะเอาเวลาไปทิ้งกับความกังวลเรื่องของเขา

'อยากเกลียดก็เชิญตามสบาย'

ฉันมีเรื่องของฉันที่ต้องทำเหมือนกัน

เมื่อความอึดอัดระหว่างทีมนักแสดงเริ่มคลายลงบ้าง ในที่สุดผู้กำกับซอก็มาถึง

ถึงเขาจะเปิดตัวเข้ามาอย่างเอิกเกริกแค่ไหน ผมก็รีบเดินเข้าไปทักทายเขาทันที

ไม่ว่าส่วนตัวเราจะสนิทกันแค่ไหน การยกย่องคนระดับเขาต่อหน้าคนอื่นย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด

มันทำให้ชีวิตผมง่ายขึ้นด้วย

"ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มอ่านบท 'The Sixth Night' กันเลยนะครับ"

เมื่อการแนะนำตัวจบลง ทุกคนก็นั่งประจำที่

บรรยากาศสงบสุขกว่าที่คิดไว้ ผมจึงรู้สึกผ่อนคลายลง

และพอการอ่านบทเริ่มขึ้น ผมก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนี้