บทที่ 95

สามวันก่อนการอ่านบทภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง 'The Sixth Night'

ผมเจียดเวลาจากตารางงานอันยุ่งเหยิงแวะไปที่ออฟฟิศของผู้กำกับซอจินกี

หลังจากออดิชันผ่านพ้นไป ในที่สุดการแคสต์นักแสดงทั้งหมดก็เสร็จสมบูรณ์ และกำหนดตารางการถ่ายทำได้เสียที

นักแสดงทุกคนยกเว้นตัวเอกอย่างจุนโฮถูกเลือกไว้ตั้งนานแล้ว ดังนั้นถ้าผมไม่ผ่านการออดิชัน การถ่ายทำก็คงไม่เริ่มจนกว่าจะถึงปีหน้า

'งานล้นมือชะมัด'

ถ้าบอกว่าการต้องรับมือกับภาพยนตร์สองเรื่องในเวลาเดียวกันไม่หนักหนาเลยก็คงจะโกหก

แต่ยังโชคดีที่ผู้กำกับซอจินกีต่างจากผู้กำกับแบคอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาต่างกันทั้งอายุและสไตล์การทำงาน แต่ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดก็คือ...

"ฮยองนิม!"

ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในออฟฟิศ ผู้กำกับซอก็สังเกตเห็นผมและฉีกยิ้มกว้าง

จากนั้นเขาก็วิ่งตรงดิ่งเข้ามาแล้วเริ่มพูดจ้อ

"ผมรออยู่เลยครับ! คือว่า ฮยองนิมบอกว่าชอบดื่มกาแฟเมื่อคราวที่แล้วใช่ไหมครับ? ผมก็เลย..."

เมื่อมองดูเขาพูดจ้อไม่หยุดเหมือนลูกหมา ผมก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

เป็นรอยยิ้มแบบที่คนเรามักจะมอบให้กับคนที่มีความเพ้อฝันเรื่องพี่ชายได้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ขอบใจที่ต้องลำบากนะ จินกี"

"แหะ ๆ ไม่เป็นไรเลยครับ"

ใช่แล้วล่ะ แม้แต่วิธีที่เราใช้เรียกขานกันก็ยังต่างออกไป

ผู้กำกับซอมาเรียกผมว่าฮยองนิมได้ยังไงน่ะเหรอ?

เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง

* * *

"ผู้กำกับครับ ทางนี้ครับ!"

"อ่า ครับ..."

หลังจากเซ็นสัญญาเล่นหนังสยองขวัญได้ไม่นาน ผมก็นัดเจอผู้กำกับซอเป็นการส่วนตัว

เพื่อทำตามสัญญาที่บอกว่าจะไปดื่มกัน "แบบลูกผู้ชาย" นั่นแหละ

ตอนจบการออดิชันบรรยากาศก็ดีอยู่หรอก แต่ผมกะไว้แล้วว่าอารมณ์ของวันนี้อาจจะไม่เหมือนเดิม

'เข้าสังคมไม่เก่ง แถมยังรวยอีกต่างหาก?'

ไม่มีอะไรจะทำให้กลายเป็นคนนิสัยเดาทางยากไปกว่านี้อีกแล้ว

ถึงครั้งก่อนจะจบสวยแค่ไหน จู่ ๆ หมอนี่ก็อาจจะทำตัวหมางเมินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็ได้

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ผู้กำกับซอแตกต่างจากวันออดิชันอย่างเห็นได้ชัด

"พอดีผมค่อนข้างยุ่งน่ะครับ"

ดูเหมือนว่าคำว่า "แบบลูกผู้ชาย" จะหมดความขลังไปซะแล้ว

พอเจอกันปุ๊บ เขาก็เอาแต่บอกว่าตัวเองยุ่ง แล้วก็เสนอว่าให้เราดื่มกันกรึ่ม ๆ สักชั่วโมงแล้วค่อยแยกย้าย

'ชิ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย'

เขาดูไม่อยากจะดื่มด้วยเลยสักนิด แต่ผมก็ไม่สะทกสะท้านแถมยังฉีกยิ้มกว้าง

ผมพูดทำนองว่ายังไงผมก็ตั้งใจจะเป็นเจ้ามืออยู่แล้ว และขอบคุณมากที่อุตส่าห์มาทั้งที่ยุ่งขนาดนี้ อะไรเทือก ๆ นั้น

ผมค่อย ๆ ตะล่อมให้เขาอารมณ์ดีขึ้น โดยไม่ให้ตัวเองดูน่าสมเพชจนเกินไป

พอพวกเราเพิ่งจะเริ่มดื่มกัน รอยขมวดคิ้วของเขาก็คลายลงแล้ว

ผมคิดว่านับเป็นเรื่องดี เลยรินเหล้าให้เขาแก้วแล้วแก้วเล่า

ผมไม่รู้ว่าเขาคอแข็งแค่ไหน แต่แค่สามสี่แก้วคงไม่ถึงกับเมาหรอกมั้ง

แถมในสถานการณ์แบบนี้ การดื่มไว ๆ จะช่วยเปลี่ยนบรรยากาศได้เร็วกว่าด้วย

แต่เวรเอ๊ย ไอ้คำว่า "คงไม่" มันชักจะไม่แน่ซะแล้ว

"ผู้กำกับครับ นั่นไม่ใช่โต๊ะเรานะครับ"

"หืม?"

เขาลุกไปเข้าห้องน้ำและหายไปตั้งนานสองนาน

พอผมเดินไปตาม ก็เห็นเขาไปนั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามของร้านซะอย่างนั้น

หลังจากรีบขอโทษขอโพยลูกค้าที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตกตรงนั้น ผมก็ลากตัวเขากลับมาที่โต๊ะของเรา

และเมื่อถึงตอนนั้น แววตาของเขาก็ลอยไปเรียบร้อยแล้ว

'ให้ตายสิ...'

ผมมองสำรวจโต๊ะอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ชัดเลย พวกเราสองคนเพิ่งจะดื่มโซจูหมดไปแค่ขวดเดียวเอง

'ต่อให้จะคออ่อนแค่ไหนก็เถอะ...'

นี่ไม่ได้แค่กรึ่ม ๆ ด้วยซ้ำ

แต่เมาเละไปแล้วชัด ๆ

'ถ้าคออ่อนก็น่าจะบอกกันหน่อยสิ'

แล้วทำไมถึงรับแก้วไปกระดกซะดิบดีทุกรอบเลยล่ะ?

คิดเท่าไหร่ผมก็ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

แต่จะเข้าใจหรือไม่ มันก็ไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าตอนนี้มีคนเมาแอ๋ตกเป็นภาระอยู่ในมือผมแล้ว

ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปขอที่อยู่จากทีมงานของเขาแล้วเรียกแท็กซี่

"สวัสดีครับ ไปฮันนัมดงครับ"

"ได้ครับ"

ผมเปิดประตูหลังแล้วแทบจะโยนตัวเขาเข้าไปข้างใน ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ

ดันมาตรงกับชั่วโมงเร่งด่วนซะได้

กว่าจะถึงบ้านเขาก็ปาไปเป็นชั่วโมง แถมแค่ค่าโดยสารอย่างเดียวก็ล่อไปเกือบสามหมื่นวอนแล้ว

'เงินอันมีค่าของผม'

อุตส่าห์ออกมาเพราะหวังจะให้ผู้กำกับรวย ๆ เลี้ยงสักมื้อ แต่ไป ๆ มา ๆ ดันต้องมาควักจ่ายทั้งค่าเหล้าแถมยังค่าแท็กซี่ซะเอง

ผมแอบหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน แต่พอเวลาผ่านไปในแท็กซี่ ผมก็เริ่มรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

'เมาเร็วก็คงสร่างเร็วด้วยใช่มั้ย?'

เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรมาจากเบาะหลังเลย แต่ก็เป็นไปได้สูงว่าเขาอาจจะแค่แกล้งหลับเพราะความอาย

"น่าจะถึงแล้วนะครับ โห บ้านสวยจัง"

คนขับแท็กซี่พึมพำกับตัวเองขณะเหลือบมองคฤหาสน์หรูหรา

หลังจากจ่ายค่าโดยสารเสร็จ ผมก็บอกให้เขารอแป๊บหนึ่งแล้วเดินไปเปิดประตูหลัง

"ผู้กำกับครับ ถึงแล้วครับ"

"..."

"ผู้กำกับ?"

หลังจากเรียกอยู่หลายครั้งโดยไม่มีการตอบรับ สุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนเข้าไปหิ้วปีกเขาขึ้นมาเอง

และตอนนั้นเอง...

"...เขาอ้วกแตก"

"อะไรนะ? เขาทำอะไรนะ?!"

พอได้ยินน้ำเสียงอันเลื่อนลอยของผม คนขับแท็กซี่ก็หันขวับกลับมาด้วยความสยดสยอง

พอเห็นสิ่งที่ผู้กำกับซอทิ้งทวนไว้ตรงเบาะหลังเงียบ ๆ เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

"ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?! นี่มันเวลาทำมาหากินเลยนะ! นี่มันเวรหรอกรรมอะไรวะเนี่ย?!"

"ขอโทษครับ ผมจะจ่ายค่าทำความสะอาดให้เอง"

"ค่าทำความสะอาดน่ะมันก็ต้องจ่ายอยู่แล้ว! แต่มันไม่ใช่ประเด็น! แล้วคืนนี้ผมจะทำมาหากินยังไงล่ะฮะ?!"

เงินคือวิธีที่ดีที่สุดในการดับอารมณ์โกรธของคนขับแท็กซี่

ผมโอนเงินให้เขาไปก้อนใหญ่ ซึ่งไม่ได้มีแค่ค่าทำความสะอาด แต่ยังครอบคลุมรายได้ที่เขาควรจะหาได้ตลอดทั้งคืนนี้ด้วย

ความโกรธของเขามลายหายไปในพริบตา

"อะแฮ่ม... พ่อหนุ่ม ลำบากแย่เลยนะ ให้ลุงช่วยหามเขาเข้าไปข้างในไหม"

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเสื้อผ้าลุงจะเปื้อนไปด้วย ผมพาเขาขึ้นไปเองดีกว่า"

"พูดจาดีจังนะ โฮะ ๆ ลุงอยากถามมาสักพักแล้ว... พ่อหนุ่มคือยูซึลโฮใช่ไหม ลุงจะเป็นกำลังใจให้นะ"

คนขับแท็กซี่ขับรถจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม

ถึงกลิ่นในรถจะเหม็นบรรลัยแค่ไหน แต่ยอดเงินที่ผมเพิ่งโอนไปให้คงทำให้เขาอยากจะฮัมเพลงออกมา

ผมมองสลับไปมาระหว่างแท็กซี่ที่ขับลับสายตาไปกับผู้กำกับซอที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้น

"เฮ้อ..."

ทีแรกผมนึกว่าเขาอาจจะแค่แกล้งหลับเพราะความอับอาย

แต่ปรากฏว่าเขาสลบเหมือดไปจริง ๆ

ไม่ว่าจะพยายามปลุกแค่ไหน เขาก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

ในที่สุดผมก็กดกริ่ง แล้วคนที่น่าจะเป็นแม่ของผู้กำกับซอก็เดินออกมา

"ตายแล้ว! จินกี!"

หญิงท่าทางใจดีตกใจเมื่อเห็นสภาพของเขา

ผมรีบถอดแมสก์ออกและแนะนำตัว พร้อมอธิบายว่าผู้กำกับดื่มหนักไปหน่อย

"เจ้าทึ่มนี่แทบจะไม่เคยแตะเหล้ามาก่อนเลย ไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ดื่มจนสภาพเป็นแบบนี้ โอย หัวใจฉัน"

เธอหลับตาปี๋

ผมอยากจะบอกว่าลูกชายเธอมีสภาพนี้หลังจากซัดโซจูไปแค่สี่จอก แต่ผู้กำกับซอเป็นคนที่ผมต้องผูกมิตรเอาไว้

ผมจึงประดับรอยยิ้มแบบนักแสดงผู้สุภาพและพี่ชายที่พึ่งพาได้ พร้อมกับเอ่ยขอโทษแทนเขา

แม่ของเขาโบกมือปฏิเสธ

"คุณจะมาขอโทษทำไมคะ โอย ลำบากคุณแย่เลย! ตอนนี้พ่อเขาไม่อยู่บ้าน รบกวนช่วยแบกเขาเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมคะ"

"ได้ครับ"

ผมถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนอ้วกของผู้กำกับซอออก แล้วจับเขาขึ้นขี่หลัง

น้ำหนักเขาไม่ใช่น้อย ๆ ตามประสาผู้ชายที่โตเต็มวัย แต่ก็ไม่ได้หนักอึ้งจนแบกไม่ไหว

'ที่นี่ดูเหมือนคฤหาสน์ของท่านประธานจริง ๆ แฮะ'

ข้างในถึงกับมีลิฟต์ด้วยซ้ำ

ผมขึ้นลิฟต์ไปชั้นสองแล้วโยนเขาทิ้งไว้ในห้อง

"ลำบากคุณแย่เลย ชอบดื่มชาไหมคะ ฉันซื้อชาซองมาจากต่างประเทศ"

แม่ของเขามองผมด้วยความเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด

เอาตรง ๆ ผมแค่อยากกลับบ้านไปพักผ่อนเต็มทีแล้ว แต่ถ้าปล่อยโอกาสที่จะได้ตีสนิทกับคนรวยให้หลุดลอยไปก็คงโง่เต็มทน

ผมก็เลยนั่งคุยเล่นกับแม่ของเขาอย่างออกรสอยู่เป็นชั่วโมงก่อนจะกลับบ้าน

วันต่อมา ผู้กำกับซอก็ติดต่อมาด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วนใจ

[แม่บอกว่า... เมื่อวานผมอ้วกเหรอครับ]

ถึงจะเป็นแค่การคุยโทรศัพท์ แต่ผมก็จินตนาการหน้าเขาออกเลย

แค่ได้ยินน้ำเสียงอับอายของเขา ก็ชัดเจนเลยว่าเขาอยากจะคว้านท้องฆ่าตัวตายหนีอายไปซะเดี๋ยวนี้

[ขอโทษด้วยนะครับ คุณเองก็คงหมดเงินไปเยอะเหมือนกันใช่ไหม]

เขาบอกว่าจะคืนเงินให้ผมทั้งหมด รวมถึงเงินที่ผมจ่ายให้คนขับแท็กซี่ไปด้วย

เอาตรง ๆ ผมอยากจะรีบตอบตกลงทันที

แต่ผมก็อดทนไว้แล้วตอบกลับไปนิ่ง ๆ

"พูดเรื่องอะไรน่ะครับผู้กำกับ ผมรับเงินที่ตัวเองไม่เคยจ่ายไม่ได้หรอกครับ"

[อะไรนะครับ ตกลงคุณไม่ได้จ่ายเงินให้คนขับรถหรอกเหรอ ไม่สิ แม่บอกชัดเจนเลยนี่ว่า...]

"ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าคุณแม่บอกอะไรมา แต่ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย เราดื่มกันสนุกมากไม่ใช่เหรอครับ ท่านยังเอาน้ำชามาให้ดื่มอยู่เลย"

ตอนแรกเขาก็ไม่เข้าใจว่าผมหมายถึงอะไร

เขาตอบกลับมาด้วยความสับสน ราวกับจะถามว่า 'ไอ้หมอนี่พูดเรื่องอะไรของมันเนี่ย หรือว่ามันก็เมาเหมือนกัน'

กว่าเขาจะเข้าใจเจตนาของผม ก็ตอนที่ผมยังคงยืนกรานท่าทีเดิมอย่างดื้อดึงนั่นแหละ

จากนั้นผมก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้เขาต้องรู้สึกลำบากใจไปมากกว่านี้

คุยกันไปได้สักห้านาที ผมก็กะจังหวะอย่างพอเหมาะเตรียมจะวางสาย

"ฮ่าๆ ดีเลยครับ ไว้เจอกันครั้งหน้านะครับผู้กำกับ"

[เอ่อ คือ...]

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างประหลาด

[เวลาอยู่กันแค่สองคน... เรามาพูดแบบเป็นกันเองดีไหมครับ?]

"ได้เลยครับ ตามสบายเลยครับผู้กำกับ"

[ไม่ใช่ครับ เอ่อ... ผมหมายถึง ผมอยากให้ฮะ-ฮยองนิมพูดแบบเป็นกันเองกับผมด้วยน่ะครับ...]

ผมอมยิ้มเงียบ ๆ ให้กับอาการพูดติดอ่างของเขา

'คุ้มค่าเงินห้าแสนวอนทุกบาททุกสตางค์เลยแฮะ'

ผมบอกเขาว่าถ้าทำแบบนั้นมันอาจจะทำให้นักแสดงคนอื่นรู้สึกอึดอัดเอาได้ เราเลยตกลงจะพูดเป็นกันเองเฉพาะตอนที่อยู่กันตามลำพังเท่านั้น

เอาเข้าจริง ผมไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะอึดอัดหรือเปล่า

'ถ้าอิจฉาก็ไปตีสนิทกับผู้กำกับเอาเองสิ'

แต่ถึงอย่างนั้น แผนการมันจะลุล่วงได้ดีกว่าถ้าไม่ทำอะไรให้โจ่งแจ้งเกินไป

'อีกอย่าง ต่อให้เราพูดกันเองเฉพาะตอนอยู่ลับหลังคนอื่น คิดว่าจะปิดมิดจริง ๆ เหรอ'

ที่สำคัญ ผู้กำกับซอเป็นพวกที่เก็บสีหน้าไม่เก่งเอาเสียเลย

เจ้าตัวคงคิดว่าตัวเองวางตัวเป็นมืออาชีพแล้ว แต่คนรอบข้างก็น่าจะพอมองออกถึงความสัมพันธ์ของเราได้ไม่ยาก

'การได้ยืนอยู่เหนือผู้กำกับที่ไม่มีใครกล้าหือ...'

แค่จินตนาการว่าจะชักใยเขาตามใจชอบได้ยังไง ก็ทำเอาผมอยากไปกองถ่ายจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

และในวันนี้ ก่อนจะถึงวันอ่านบทสามวัน ผมก็มาที่นี่เพื่อจุดประสงค์นั้นโดยเฉพาะ

* * *

"พี่ครับ เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ"

"ขอบใจ"

"ว่าแต่พี่มีเรื่องอะไรถึงอยากเจอผมเหรอครับ"

ผู้กำกับซอยิ้มแฉ่งเหมือนเด็ก ตั้งใจฟังตอนที่ผมร่ายยาวถึงจุดที่อยากแก้ทั้งหมดหลังจากได้อ่านบทไป

แน่นอนว่าก่อนที่เขาจะขุ่นเคืองใจ ผมก็พูดเยินยอปอปั้นเขาก่อน

"นายไม่ได้เป็นแค่ผู้กำกับสักหน่อย จริงไหมล่ะ คนที่จะเป็นทั้งผู้กำกับและคนเขียนบทน่ะหาได้ยากนะ นายเองก็รู้ใช่ไหม ฉันว่ามันคือโชคชะตาชัด ๆ"

"โชคชะตา...เหรอครับ"

"ไม่อย่างนั้นจะมีประโยชน์อะไรที่ฉันมาเสนอว่าปรับแบบนี้น่าจะดีกว่า ที่ทำแบบนี้ได้ก็เป็นเพราะนายยอมรับฟังความเห็นของนักแสดงธรรมดา ๆ อย่างฉันไง"

และที่สำคัญ ผมเน้นย้ำไปว่าที่ปรับแก้ได้ก็เป็นเพราะนี่คือบทของ 'เขา' ต่างหาก

ไหล่ของเขายืดตรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากชมเปาะไปอีกสองสามประโยค ทุกอย่างก็ถูกปรับแก้ตามที่ผมต้องการเป๊ะ

"แต่ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใส่ชื่อพี่ลงไปในเครดิตด้วยสิครับ พี่..."

"ไม่เอาน่าจินกี ไร้สาระน่า"

พอเห็นเขาทำท่าลังเล ผมก็งัดบทพูดที่เตรียมไว้ออกมาใช้ทันที

"ฉันก็แค่เสนอไอเดียเพราะคิดว่ามันน่าจะออกมาดีกว่า นายเป็นคนแก้บทของนายเองแท้ ๆ แล้วชื่อฉันจะไปอยู่ในเครดิตได้ยังไง"

ผมบอกเขาไปว่าผมไม่ได้หวังอะไรแบบนั้นหรอก แถมยังบอกด้วยซ้ำว่าเขาจะอัดเสียงบทสนทนานี้ไว้ก็ได้ถ้ามันทำให้เขาสบายใจขึ้น

พอได้ยินแบบนั้น ในที่สุดเขาก็เบาใจลง

ลึก ๆ แล้วเขาคงตระหนักได้ว่า

'คนคนนี้ไม่ล้ำเส้น'

หลังจากนั้น ในขณะที่เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามวันก่อนจะถึงวันอ่านบท ทั้งทีมนักแสดงและทีมงานฝ่ายผลิตทุกคนต่างก็ได้รับแจ้งเรื่องการแก้บท

มันเป็นการกระทำที่บ้าบอสุด ๆ

ทุกคนต่างพากันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย จะให้เราไปท่องบทใหม่อีกรอบงั้นเหรอ"

"ทำบ้าอะไรของเขาเนี่ย ต่อให้เขาจะเป็นคนควักกระเป๋าจ่ายเองทั้งหมด แต่มันก็ควรจะมีมารยาทในการทำงานบ้างสิ!"

แต่ทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจว่าจะต้องเจออะไรตั้งแต่ตอนที่ตกลงรับงานของซอจินกีแล้ว

พวกเขาเลยได้แต่คิดว่า

'ไอ้ผู้กำกับลูกคุณหนูจอมเพี้ยนนั่นแผลงฤทธิ์อีกแล้วสินะ'

ไม่มีใครรู้เลยว่าผมเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

'เยี่ยม'

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไปหมด