บทที่ 94

ผู้กำกับแบคไม่รู้จะพูดอะไรดี

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ขณะที่ปล่อยผลงานภาพยนตร์เรื่องแล้วเรื่องเล่าออกสู่สายตาชาวโลก เธอสั่งเอ็นจีนักแสดงมาแล้วกี่คนกันนะ

มากจนนับไม่ถ้วน

มันเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยและเป็นธรรมชาติมาก แต่แปลกที่ตอนนี้เธอกลับพูดตะกุกตะกัก

"เมื่อกี้... คืออะไรคะ"

ผู้กำกับแบคถามขึ้นหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

แวบหนึ่งเธอคิดจะพูดออกไปง่าย ๆ แค่ว่า "เอาใหม่อีกรอบนะคะ"

แต่เมื่อเป็นเรื่องของการถ่ายทำ เธอก็ไม่อาจหลีกหนีปัญหาได้

"ขอโทษครับ"

ยูซึลโฮเอ่ยปากขอโทษทันที

การที่เกิดเอ็นจีขึ้นนั้นเป็นเพราะเขา มันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาต้องขอโทษ แต่ผู้กำกับแบคกลับรีบส่ายหน้า

"เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้จะว่าคุณ คือ จะบอกว่าคุณทำได้ดีก็ไม่ใช่... ไม่สิ ไม่ใช่อย่างนั้น แค่มันออกมาต่างจากที่ฉันคาดไว้น่ะค่ะ..."

ผู้กำกับแบคพูดวกไปวนมา

การแสดงเมื่อครู่ต่างไปจากตอนอ่านบทอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นความผิดพลาดเช่นกัน

หลังจากตั้งใจฟังเงียบ ๆ ยูซึลโฮก็ถามขึ้นว่า

"ผู้กำกับคาดหวังอารมณ์แบบไหนหรือครับ"

เป็นคำถามที่สุภาพอย่างยิ่ง

"เอ่อ..."

"ถ้าคุณบอกมา ผมจะแสดงใหม่อีกรอบครับ"

คำพูดที่เรียบนิ่งของเขาไหลลื่นราวกับว่าเตรียมตัวมาล่วงหน้า

เขามองหาข้อบกพร่องที่ตัวเองโดยไม่ลังเล ทว่าท่าทีของเขากลับแฝงไปด้วยความมั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ผู้กำกับแบคจ้องมองยูซึลโฮเงียบ ๆ

เป็นครั้งแรกที่นักแสดงคนนี้เป็นฝ่ายตั้งคำถามกับผู้กำกับ

นักแสดงที่มักจะเตรียมการแสดงมาอย่างสมบูรณ์แบบเสมอ กลับมามือเปล่า

'...หึ ไอ้เด็กนี่'

เมื่อตระหนักได้ว่าการมามือเปล่าของยูซึลโฮเป็นความจงใจ ผู้กำกับแบคก็แค่นหัวเราะออกมา

เธอส่ายหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ขอคุยกันแค่สองคนหน่อย สิบนาที"

"ครับ ผู้กำกับ"

ยูซึลโฮรับคำอย่างว่าง่าย เขาลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยขอโทษทีมงานและนักแสดงรอบข้าง

"ขอโทษนะครับ เดี๋ยวผมมา"

สถานการณ์กะทันหันนี้ทำให้ทุกคนได้แต่จ้องมองทั้งคู่ตาปริบ ๆ

บางคนก็มองยูซึลโฮด้วยความเป็นห่วง

ผู้กำกับแบคขึ้นชื่อเรื่องไม่เคยหักหน้านักแสดงต่อหน้าคนอื่น

การที่เธอเจาะจงขอคุยเป็นการส่วนตัว ย่อมหมายความว่ามีเรื่องที่พูดต่อหน้าทุกคนไม่ได้

'แต่การแสดงของยูซึลโฮแย่ขนาดที่ต้องเรียกไปดุเป็นการส่วนตัวเลยเหรอ'

ทุกคนต่างสับสน ทว่าก็ไม่มีใครรู้ได้เลยว่าผู้กำกับกำลังคิดอะไรอยู่

พวกเขาทำได้เพียงหวังว่ายูซึลโฮจะไม่โดนด่าจนยับเยินเกินไปนัก

* * *

"ขอโทษครับ"

เมื่ออยู่กันตามลำพัง ยูซึลโฮก็กล่าวขอโทษอีกครั้ง

แต่คราวนี้ เหตุผลนั้นต่างออกไป

"ผมแอบกวนประสาทไปหน่อยใช่ไหมล่ะครับ ผมแค่อยากให้ผู้กำกับสนใจ แต่นึกวิธีอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ"

รอยยิ้มและน้ำเสียงขี้เล่นของเขาทำให้ผู้กำกับแบคหลุดหัวเราะออกมา

พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิดว่าจงใจเปลี่ยนวิธีแสดง ความหงุดหงิดเล็กๆ ที่เธอรู้สึกก็มลายหายไปทันที

'ไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทฉันสินะ'

เพราะผู้กำกับแบคเอาแต่หลบหน้าเขา นักแสดงหนุ่มถึงต้องใช้วิธีนี้

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

'ทำตัวน่าขันแปลกๆ'

ตอนอยู่ต่อหน้าทุกคนก็ทำตัวสุขุมน่านับถือแท้ๆ

แต่พออยู่กันตามลำพัง กลับยิ้มกวนๆ เหมือนอย่างเคย

ดูยังไงก็เป็นแค่เด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ เท่านั้น

'เขาทำฉันผิดคาดอยู่เรื่อยเลย'

ช่วงนี้เธอคิดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ให้ตายสิ...

เธอไม่เคยเจอนักแสดงแบบนี้มาก่อนเลย

"ซึลโฮ อย่าทำแบบนี้อีกนะ เวลาของคนอื่นก็มีค่าเหมือนกัน"

"ผมทราบครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว"

"...แล้วก็ขอโทษด้วยที่ฉันเอาแต่หลบหน้าคุณ คุณคงจะอึดอัดแย่"

การที่ซึลโฮยอมทำถึงขนาดนี้ก็บ่งบอกได้ชัดเจนแล้ว

ยูซึลโฮเกาหลังคอพลางตอบกลับว่า

"ผมแค่สงสัยว่าเรามีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า หรือว่าผมทำอะไรพลาดไป"

"ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก คุณก็รู้ว่าทุกคนชื่นชมคุณ"

"ครับ แต่ผู้กำกับไม่เคยพูดออกมาตรงๆ เลยนี่ครับ"

เขายอมรับว่ารู้สึกสับสน เพราะคนที่เคยหัวเราะและพูดหยอกล้อกับเขาก่อนเริ่มถ่ายทำ จู่ๆ ก็เอาแต่เดินผ่านหน้าเขาไปเฉยๆ

'ชิ'

ผู้กำกับแบคถึงกับแก้ตัวไม่ออก

ถ้าเกิดว่าพวกเขาห่างเหินกันมาตั้งแต่แรกก็ว่าไปอย่าง

แต่ทั้งสองคนมักจะพูดคุยกันอย่างสนิทสนม แถมยังคอยปล่อยมุกตลกและหยอกล้อกันเล่นอยู่เสมอ

ในมุมมองของยูซึลโฮ ผู้กำกับแบคก็แค่หักหลังเขากลางอากาศ

สิ่งที่เธอทำได้จึงมีเพียงการเอ่ยปากขอโทษ

"ฉันขอโทษค่ะ ฉันมีเหตุผลของฉัน"

"ผมขอทราบเหตุผลที่ว่าได้ไหมครับ"

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดผู้กำกับแบคก็ยอมพูดความจริงออกมา

เรื่องมันก็ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว และอีกอย่าง เธอเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเหมือนกัน

ยูซึลโฮรับฟังความรู้สึกที่อัดอั้นทั้งหมดของเธออย่างเงียบๆ ก่อนจะแสดงท่าทีตอบรับออกมาในตอนท้าย

"ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันยังเป็นประโยชน์กับคุณอยู่หรือเปล่า"

"ผู้กำกับกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ครับเนี่ย"

ยูซึลโฮขมวดคิ้วอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ดูเหมือนเขาจะตั้งตัวไม่ติดจนเก็บสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่

เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางพูดต่อ

"หน้าที่ของผู้กำกับก็คือการทำซีรีส์นะครับ ใครเขามาเป็นผู้กำกับเพียงเพื่อทำตัวให้เป็นประโยชน์กับนักแสดงกัน"

"...!"

"ซีรีส์เรื่องนี้เป็นของคุณไม่ใช่เหรอครับ พูดแบบนี้ตั้งใจจะยกมันให้ผมหรือไง"

น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยและสุขุมเยือกเย็นมลายหายไปจนหมดสิ้น

เขากลับมาใช้วิธีพูดจาขวานผ่าซากตามแบบฉบับของตัวเอง

คำพูดที่ฟังดูประชดประชันเหล่านั้นเหมือนกับตอนที่พวกเขาเคยโต้ตอบกันก่อนเริ่มถ่ายทำเป๊ะ

น้ำเสียงคุ้นหูนั้นช่วยลบเลือนความรู้สึกห่างเหินที่ผู้กำกับแบคมีต่อยูซึลโฮมาตลอดให้หายเป็นปลิดทิ้ง

"ใครบอกว่าจะยกให้กันล่ะ ซึลโฮ ฉันนึกไม่ถึงเลยนะ... ว่าคุณจะมีความทะเยอทะยานขนาดนี้"

"ก็ไม่รู้สิครับ จะมีใครทะเยอทะยานไปกว่าคนที่อยากจับนักแสดงชายแก้ผ้าเพื่อถ่ายฉากเซอร์วิสอีกล่ะครับ"

"...คุณนี่ไม่ยอมปล่อยผ่านเลยสักเรื่องจริงๆ น่าหมั่นไส้ชะมัด"

ผู้กำกับแบคถลึงตาใส่เขา

ทว่าในแววตาของเขากลับปราศจากความหวาดหวั่น วิตกกังวล หรือร้อนใจใดๆ ทั้งสิ้น

ยูซึลโฮดึงบทสนทนากลับเข้าสู่บรรยากาศปกติอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะยื่นมือออกไปหา

"จากนี้ไปก็ฝากตัวด้วยนะครับผู้กำกับ แล้วก็ถ้าจะแอบชื่นชมผมอยู่คนเดียวละก็ สู้ชมกันต่อหน้าตรงๆ เลยดีกว่าครับ"

คำพูดติดตลกนั้นทำให้ผู้กำกับแบคหลุดหัวเราะออกมา

"ค่ะๆ คุณซึลโฮคนเก่ง ฉันจะทำแบบนั้นก็แล้วกันค่ะ"

ทั้งสองหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินกลับไปที่กองถ่ายด้วยกัน

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่ผู้กำกับแบคเรียกนักแสดงออกไปคุยเป็นการส่วนตัว ทุกคนในกองถ่ายจึงพากันซุบซิบด้วยความกระวนกระวายใจ

ทว่าเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินกลับมาด้วยท่าทางที่เป็นมิตรสุดๆ ทุกคนก็ถึงกับงุนงง

"ขอโทษที่ทำให้ช้าครับ! ครั้งนี้ผมจะเล่นให้ดีเลย!"

ยูซึลโฮพูดอย่างกระตือรือร้นพลางรีบเดินกลับไปที่นั่งของตัวเอง

แบดาอินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ซึลโฮ ผู้กำกับว่ายังไงบ้าง"

"ไม่มีอะไรมากครับ เขาแค่ถามว่าน้ำที่ผมดื่มรสชาติเป็นยังไง"

"เอ๊ะ?"

"ตอนนี้ผมเป็นคนเดียวที่ดื่มน้ำอัดลมอยู่น่ะครับ ผู้กำกับแบคบอกว่าเธอดื่มเหล้าไม่เป็นเหมือนกัน ก็เลยอยากรู้ว่ารสชาติมันเป็นยังไง เพราะงานเลี้ยงคราวหน้าเธออยากจะสั่งมาดื่มบ้าง"

'นั่นมันคำตอบบ้าอะไรเนี่ย...'

แบดาอินได้แต่จ้องมองตาปริบๆ หัวเราะไม่ออกด้วยซ้ำ

แต่แล้วความรู้สึกเดจาวูอย่างประหลาดก็แล่นเข้ามาในหัว

และจู่ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อนขึ้นมาได้

"ซอนแบ คุยอะไรกับผู้กำกับเหรอคะ"

"ผมบอกว่าจะสอนวิธีต้มรามยอนให้คราวหน้า เขาก็เลยหัวเราะน่ะครับ"

"...คะ?"

มันช่างคล้ายคลึงกับมุกตลกที่เขาเคยเล่นตอนถ่ายโฆษณาเบียร์ไม่มีผิด

ขณะเดียวกันเธอก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างจนใจ

"นายเป็นคนแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ"

"แบบไหนครับ"

"ทำไมถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ เป็นสิบแปดมงกุฎหรือไง"

แบดาอินหัวเราะร่วนพลางชกแขนเขาเบาๆ

"กล้าดีมาล้อเล่นกับนูนาเชียวเหรอ"

ยูซึลโฮเพียงแค่ยักไหล่

"ก็ประมาณนั้นแหละครับ"

"ประมาณนั้นอะไรกันล่ะ"

"ทั้งนักแสดงและสิบแปดมงกุฎต่างก็หลอกคนเหมือนกันนั่นแหละครับ"

"มันคนละเรื่องกันเลยนะ~"

เอาจริงๆ เขาช่างมีพรสวรรค์ในการทำให้คนอื่นหมดอารมณ์เสียจริง

โดยไม่ทันรู้ตัว แบดาอินก็ลืมไปเสียสนิทว่าผู้กำกับแบคกับยูซึลโฮเพิ่งออกไปคุยกันข้างนอก

การถ่ายทำกลับมาเริ่มขึ้นอีกครั้งในทันที

และครั้งนี้ ยูซึลโฮก็พูดบทออกมาในแบบที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

"นายคิดว่าตัวเองมีหน้ามาล้อฉันหรือไง นายเพิ่งโดนจีฮเยหักอกมาไม่ใช่เหรอ"

ความเศร้าหมองจางๆ ก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น

เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความสนุกสนานอย่างแท้จริง ปราศจากความลังเลใดๆ

เขาแผ่พลังความสดใสออกมาจนยากจะจินตนาการได้ว่าเป็นโดกอนคนเดียวกับที่แสดงให้เห็นมาจนถึงตอนนี้

ผู้ชมจะเข้าใจได้ในทันที

'ที่แท้... ก่อนเกิดอุบัติเหตุเขาก็หัวเราะแบบนี้นี่เอง'

ความแตกต่างนั้นปรากฏชัดเจนอย่างยิ่ง

ความแตกต่างจากการเทคครั้งก่อนนั้นเปลี่ยนไปมากเสียจนนักแสดงที่ต้องพูดโต้ตอบถึงกับพูดตะกุกตะกัก

"น-นายพูดอะไร... อา ขอโทษครับ"

นักแสดงคนนั้นสะดุ้งตกใจและรีบขอโทษทันที

ผู้กำกับแบคเพียงแค่หัวเราะและบอกว่าไม่เป็นไร

แทนที่จะหงุดหงิดที่เกิดเอ็นจี เธอกลับดูดีอกดีใจราวกับเด็กๆ

เหล่าทีมงานต่างพากันหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

'ก่อนหน้านี้ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่ามันมีอะไรผิดปกติ'

พอได้มาเห็นเวอร์ชันนี้ พวกเขาก็เข้าใจถึงความแตกต่างได้ในทันที

'มิน่าล่ะ ผู้กำกับแบคถึงได้เรียกเขาออกไปคุย'

ทุกคนต่างชื่นชมสายตาอันเฉียบแหลมของผู้กำกับแบคที่มองเห็นรายละเอียดที่คนอื่นมองข้ามไป

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็ทึ่งที่ยูซึลโฮสามารถถ่ายทอดการแสดงที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงได้ทันที หลังจากการพูดคุยเพียงแค่ครั้งเดียว

'นี่มันสนามรบของพวกอัจฉริยะชัดๆ'

ผู้กำกับแบคไม่ได้รับรู้ถึงความคิดของใครทั้งนั้น เธอเพียงแค่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขแล้วสั่งถ่ายทำต่อ

และก็เป็นไปตามคาด ซีน "หัวเราะทั้งน้ำตา" ของแบดาอินต้องถ่ายซ้ำหลายต่อหลายเทค

ในที่สุด เมื่อถึงเทคที่แปดสิบเจ็ด เธอก็สั่งให้ผ่าน

แบดาอินถึงกับฟุบหน้าลงบนโต๊ะด้วยความหมดแรง

ระหว่างที่ทุกคนส่งเสียงตะโกนบอกกันว่า

"เหนื่อยหน่อยนะครับ!"

"เจอกันพรุ่งนี้ครับ!"

และบอกลากัน ยูซึลโฮก็เดินเข้าไปหาผู้กำกับแบค

"ผู้กำกับครับ การแสดงของผมเป็นยังไงบ้าง"

เขาเข้าเรื่องตรงๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหรี่เสียงลงมากพอ เพื่อไม่ให้แบดาอินที่ต้องถ่ายทำไปหลายเทคในวันนี้ได้ยินเข้า

'การแสดงของยูซึลโฮน่ะเหรอ...'

มันสมบูรณ์แบบมาตลอดตั้งแต่เริ่มถ่ายทำแล้ว

ราวกับผลงานประติมากรรมที่เสร็จสมบูรณ์ไร้ที่ติ

ผู้กำกับแบคเคยกลัวว่าการเข้าไปให้คำแนะนำมีแต่จะทำให้มันพังลง

แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มองยูซึลโฮในฐานะสิ่งที่ต้องถูกแก้ไข... หรือเป็นคนที่เข้ามาคุกคามเธออีกต่อไป

ถ้ายูซึลโฮให้มาหนึ่งร้อย สิ่งที่เขาต้องทำก็มีเพียงคิดว่าจะเปลี่ยนหนึ่งร้อยนั้นให้กลายเป็นหนึ่งร้อยเอ็ดได้อย่างไร

'กำกับทิศทางของฉาก... ไม่ใช่การแก้ไข'

บางที...

มันคงจะออกมาเป็นแบบนี้

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันนึกว่ามีเทพที่ไหนมาเข้าสิงแกซะอีก ไอ้เด็กบ้า!"