บทที่ 93

ผู้กำกับแบคชอบคิดว่าตัวเองไม่เคยมี "อีโก้ผู้กำกับ" แบบที่ใครๆ ชอบพูดถึงกัน

ท่าทีใช้อำนาจอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้กำกับไม่เข้ากับเธอเลยสักนิด และถึงแม้เธอจะเข้มงวดเรื่องการกำกับ แต่เธอก็ใส่ใจกับน้ำเสียงที่ใช้คุยกับนักแสดงไม่แพ้กัน

'แน่นอนว่างานเป็นสิ่งสำคัญ แต่ก็มีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น'

ยกตัวอย่างเช่น เรื่องคน

ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้กำกับที่เก่งกาจแค่ไหน ภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้หากปราศจากความช่วยเหลือจากนักแสดง ผู้กำกับภาพ ผู้กำกับเสียง ทีมคอสตูม ทีมพรอพ และคนอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน

ผู้กำกับแบคคอยเตือนตัวเองถึงความจริงข้อนี้อยู่เสมอ

เหนือสิ่งอื่นใด ความภูมิใจที่ได้เป็น "คนดี" นั้นชวนให้เสพติดยิ่งกว่าความภูมิใจที่ได้เป็นผู้กำกับเสียอีก

ทว่าในวันที่ยูซึลโฮเผยฝีมือการแสดงที่แท้จริงหน้ากล้องเป็นครั้งแรก ผู้กำกับแบคก็ทำได้เพียงยืนอึ้ง

"...คัต!"

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ในสภาวะจิตใจแบบไหนตอนที่ตะโกนออกไป

ผู้กำกับภาพพูดอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ ซึ่งเธอก็ยิ้มและตอบกลับไป ทว่าในหัวกลับยุ่งเหยิงราวกับด้ายที่พันกันจนเป็นปม

'เมื่อกี้มันอะไรกัน'

การแสดงของยูซึลโฮคือหายนะชัดๆ

ผู้กำกับแบคชื่นชอบการรักษาสมดุลระหว่างการเป็นผู้กำกับที่ยอดเยี่ยมและการเป็นคนดีมาโดยตลอด

การถ่ายทำเป็นเรื่องสนุกสำหรับเธอเสมอ

แม้แต่ในตอนที่ทุกคนเครียดเพราะงานติดขัด ทันทีที่เธอก้าวเข้ามาจัดการในฐานะผู้กำกับ ในที่สุดทุกอย่างก็จะคลี่คลาย

ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว นั่นหมายความว่าผู้กำกับแบคคือผู้ควบคุมกองถ่าย

คำว่า 'อำนาจ' ไม่เพียงพอที่จะบรรยายความรู้สึกนั้น

คำที่ใกล้เคียงกว่าน่าจะเป็น...

'ความรู้สึกของการเป็นเจ้าของ'

ภาพยนตร์ไม่อาจเสร็จสมบูรณ์ได้หากปราศจากนักแสดง แต่นักแสดงก็ยังเป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งที่ใช้ในการสร้างภาพยนตร์ขึ้นมา

ในมุมมองที่ว่าผู้กำกับเป็นเจ้าของภาพยนตร์ ในแง่หนึ่งนักแสดงก็คือสมบัติของผู้กำกับ

ผู้กำกับต้องคอยชี้นำนักแสดงไปในทิศทางที่ตนต้องการ และคอยเติมเต็มในสิ่งที่พวกเขาขาดหายไป

แต่เรื่องทั้งหมดนั้นกลับใช้ไม่ได้กับยูซึลโฮเลย

'ฉันยังจำเป็นสำหรับนักแสดงคนนี้อยู่ไหม'

ซีนที่ยูซึลโฮถ่ายทอดออกมานั้นยอดเยี่ยมกว่าสิ่งใดที่ผู้กำกับแบคเคยจินตนาการไว้จนเทียบไม่ติด

ท่ามกลางทีมงานที่ซุบซิบกันว่ามันสุดยอดมาก ผู้กำกับแบคก็หัวเราะคล้อยตามพวกเขาไปด้วย

แต่รอยยิ้มของเธอกลับไม่ใช่รอยยิ้มที่แท้จริง

เมื่ออยู่ต่อหน้าการแสดงของยูซึลโฮ ทั้งผู้กำกับและทีมงานต่างก็กลายเป็นผู้ที่เท่าเทียมกัน

ผู้กำกับควรจะประเมินทุกสิ่งด้วยความเยือกเย็น

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ายูซึลโฮ เธอกลับเป็นได้แค่ผู้ชมธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ซึ่งนั่นนำไปสู่ข้อสรุปเพียงอย่างเดียว

ว่าผู้กำกับแบคนั้น...

'ถูกข่มจนมิด'

* * *

"ผู้กำกับครับ ขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ"

"อ-อ๊ะ อา แต่ฉันต้องไปเช็กอะไรหน่อยน่ะ ผู้กำกับจอง! มาทางนี้หน่อย!"

ผู้กำกับแบคพูดพึมพำแล้วรีบหนีไปจากยูซึลโฮ

เธอถึงขั้นปั้นเรื่องว่าต้องประชุมกับผู้กำกับเทคนิคในเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องคุยเลยด้วยซ้ำ เพียงเพื่อจะเลื่อนการคุยกับเขาออกไป

'ฉันจะบ้าตาย'

แม้แต่ผู้กำกับแบคเองก็ยังรู้สึกว่าพฤติกรรมของตัวเองนั้นน่าสมเพช

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบหรือเกลียดยูซึลโฮ เพียงเพราะเธอไม่สามารถทำตัวเป็นผู้กำกับเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาได้

'ผู้กำกับจะไปเกลียดนักแสดงที่แสดงเก่งขนาดนี้ได้ยังไง'

นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้พอ ๆ กับพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก

คนที่ผู้กำกับแบคเกลียดที่สุดในตอนนี้คือตัวเธอเองที่ทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ต่างหาก

'ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงกลายเป็นแบบนี้'

เธอรู้ดีว่าทำไมยูซึลโฮถึงอยากคุยด้วย

ตั้งแต่เริ่มถ่ายทำมา ผู้กำกับแบคก็ยังไม่ได้คุยกับเขาเลย... แม้แต่เรื่องงาน

ย่อมไม่แปลกที่ซึลโฮจะสงสัย

'แต่ว่า...'

จะให้เธอพูดอะไรดีล่ะ

สิ่งที่ผู้กำกับจะพูดกับนักแสดงได้ มีเพียงคำวิจารณ์หรือคำชมเท่านั้น

การจะวิจารณ์ใครได้ต้องมีเงื่อนไขพื้นฐานว่า 'ฉันรู้ดีกว่าคุณ'

ส่วนคำชมก็จำเป็นต้องมาจากความมั่นใจว่า 'ฉันเข้าใจการแสดงของคุณอย่างถ่องแท้'

ดังนั้นผู้กำกับแบคจึงทำไม่ได้เลยสักอย่าง

สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกคือความกังวลและหวาดกลัวว่ายูซึลโฮอาจจะดูออกว่าฝีมือการกำกับของเธอไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น

"เอาล่ะ เตรียมพร้อมถ่ายทำคิวของวันนี้กันได้เลยค่ะ!"

ผู้กำกับแบคซ่อนความหวาดหวั่นเอาไว้ แล้วตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง

เหล่านักแสดงที่แต่งหน้าทำผมและเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยพากันมารวมตัวที่หน้ากล้อง

วันนี้มีนักแสดงหลายคนที่จะต้องเข้าฉากร่วมกับแบดาอินและยูซึลโฮ

ปกติแล้วฉากของโดกอนมักจะเป็นฉากเดี่ยว ไม่ก็เข้าฉากกับยอนฮีแค่สองคน วันนี้จึงถือว่าแปลกไปจากเดิม

'อย่างน้อยพอมีนักแสดงคนอื่นอยู่ด้วยเยอะ ๆ พลังการแสดงของซึลโฮก็คงไม่ข่มทุกคนจนเกินไป... มั้งนะ'

ซีนของวันนี้คืองานเลี้ยงรุ่นสมัยมัธยมปลายของโดกอนและยอนฮี

เนื่องจากทั้งสองคนเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน จึงมีเพื่อนกลุ่มเดียวกันอยู่หลายคน

ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างก็อายุใกล้จะเข้าเลขสามและยุ่งอยู่กับหน้าที่การงาน บรรดาเพื่อนเก่าเพื่อนแก่จึงได้นัดรวมตัวกันมาดื่มสังสรรค์

โดกอนที่กำลังอยู่ในช่วงกินยา แน่นอนว่าย่อมแตะต้องแอลกอฮอล์ไม่ได้

ถึงอย่างนั้น ด้วยความที่นี่เป็นการออกมาสังสรรค์ข้างนอกครั้งแรกในรอบหลายปีหลังจากเอาแต่เก็บตัวอยู่บ้าน ใบหน้าของเขาจึงดูสดใสและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ผู้ชายที่ช่วงหลายวันมานี้เอาแต่ส่งรอยยิ้มอันพ่ายแพ้และสีหน้ารู้สึกผิดให้ยอนฮีมาตลอด กลับกำลังหัวเราะอย่างร่าเริงกับเพื่อนเก่าขณะรำลึกถึงความหลัง

เสียงหัวเราะอันสดใสนั้นดูเหมือนโดกอนผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจก่อนเกิดอุบัติเหตุไม่ผิดเพี้ยน

พอได้เห็นภาพนั้นอีกครั้งเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ยอนฮีก็ถึงกับชะงักค้าง

เวลาสิบปีล่วงเลยไป เธอคิดมาตลอดว่าผู้ชายที่เธอเคยตกหลุมรักได้จากไปแล้ว

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักของตัวเองหลงเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหน

เธอแค่อยู่เคียงข้างโดกอนต่อไปเพราะไม่อาจทอดทิ้งคนที่น่าสงสารได้ลงคอ

ทว่าพอได้เห็นร่องรอยในอดีตจากรอยยิ้มของเขา น้ำตาก็พลันเอ่อรื้นขึ้นมาในดวงตาของเธอ

'เขายังอยู่ตรงนี้'

'เขาคือผู้ชายที่ฉันตกหลุมรักจริง ๆ'

พอคิดแบบนั้น เธอก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา

แต่เธอจะร้องไห้ต่อหน้าทุกคนไม่ได้

เธอจึงฝืนหัวเราะออกมา

เธอยิ้มราวกับว่าน้ำตาซึมออกมาเองเพราะหัวเราะหนักเกินไป พลางกลืนเสียงสะอื้นลงไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ

'การแสดงของดาอินในฉากนี้ยากที่สุด'

การหัวเราะทั้งน้ำตาเป็นหนึ่งในสิ่งที่นักแสดงหวาดหวั่นกันมากที่สุด

ตั้งแต่ตอนอ่านบท เขาก็บอกแบดาอินแล้วว่านี่คือฉากที่เธอต้องซ้อมให้หนักที่สุด

พวกเขาช่วยกันขัดเกลาฉากนี้ด้วยการพูดคุยกันนับครั้งไม่ถ้วนก่อนจะเริ่มถ่ายทำจริง

'ลืมเรื่องของซึลโฮไปก่อน'

สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการถ่ายทำ

ความสนใจของเธอควรอยู่ที่แบดาอิน ผู้ที่ต้องถ่ายทอดจุดไคลแมกซ์ของฉากและการแสดงที่ยากที่สุดออกมา

ผู้กำกับแบคเลือกที่จะเลี่ยงเขา แล้วเดินเข้าไปหาเธอ

"ดาอิน พร้อมไหม"

"โธ่ ผู้กำกับคะ ฉันตื่นเต้นจังเลยค่ะ"

"รู้แล้วน่า ฉันรู้ว่าเธอซ้อมมาหนักแค่ไหน"

เธอยิ้มอย่างอบอุ่นให้นักแสดงสาวหน้าใหม่ที่กำลังตัวสั่น

แม้จะผ่านการคิดมาแล้ว เพราะเธอรู้ดีว่าการให้กำลังใจแบดาอินนั้นได้ผลกว่าการตำหนิ แต่มันก็มาจากความจริงใจล้วนๆ

"ฉันเป็นผู้กำกับที่เรื่องมากใช่ไหมล่ะ ฉันรู้ว่ามันลำบากสำหรับเธอ แต่ฉันก็ขอบคุณจริงๆ ที่ได้เห็นเธอตั้งใจทำงานหนักขนาดนี้"

"ผู้กำกับคะ..."

"ไม่ว่าจะต้องถ่ายกี่เทค เธอก็ทำได้แน่ ฉันเองก็จะช่วยเธอด้วย วันนี้มาพยายามให้เต็มที่กันเถอะ"

แบดาอินพยักหน้ารับอย่างแข็งขันเพราะซาบซึ้งในคำให้กำลังใจอย่างจริงใจของเธอ

"ค่ะ! ฉันจะพยายามให้เต็มที่เลยค่ะ!"

"ดีมาก เราไม่จำเป็นต้องถ่ายให้เสร็จวันนี้หรอก พรุ่งนี้ก็ยังถ่ายต่อได้ เพราะงั้นไม่ต้องกดดันตัวเองนะ"

"...พูดแบบนั้นยิ่งทำให้ฉันกดดันกว่าเดิมอีกค่ะ ผู้กำกับ"

เมื่อเห็นไหล่ของเธอตกลงอีกครั้ง ผู้กำกับแบคก็หัวเราะออกมา

หลังจากให้คำแนะนำและเอ่ยชมทุกคนยกเว้นยูซึลโฮ เธอก็เดินกลับไปที่เก้าอี้

"เริ่มกันเถอะ"

"ครับ"

ผู้กำกับภาพปรับโฟกัสตามสัญญาณของผู้กำกับแบค

เหล่านักแสดงรออยู่ในความเงียบ

"พร้อม... แอ็กชัน!"

ทันทีที่สิ้นเสียงตะโกน บรรยากาศรอบตัวก็ราวกับมีมนตร์สะกดถูกปลดปล่อยออกมา

ทุกคนต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

บรรยากาศช่างเหมือนกับงานเลี้ยงรุ่นเพื่อนเก่าไม่มีผิด

เสียงเพลงจังหวะทันสมัยดังคลอไปทั่วบาร์ เสียงแก้วเบียร์กระทบกันดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า พร้อมกับบทสนทนาแสนครึกครื้นที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบลง

"รู้ไหมว่าไอ้เวรโดกอนมันพูดว่าไง ตอนที่ฉันบอกให้มันเลิกทำเรื่องโง่ๆ แล้วไปสารภาพรักกับยอนฮีสักที"

"เฮ้ย นี่แกจะเล่าเรื่องนี้ไปอีกกี่รอบวะ ฟังจนเบื่อแล้วเนี่ย"

"หุบปากไปเลยไอ้เวร ฉันไม่มีวันเบื่อเว้ย ฉันทนฟังแกพร่ำเพ้อมาตั้งสองปี ฉันจะเอาเรื่องนี้มาล้อไปอีกยี่สิบปีเลยคอยดู!"

ฮยองจิน เพื่อนสนิทของโดกอนหัวเราะร่วน

ในงานเลี้ยงรุ่นทุกปี เขาจะขุดเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า เพียงเพื่อหยอกล้อคู่รักที่คบกันมานานถึงสิบปีคู่นี้

"มันพูดหน้าตาเฉยเลยว่า 'ฉันกับยอนฮีเป็นแค่เพื่อนกัน! เพื่อนซี้เว้ย!' ฉันละนึกว่ามันบ้าไปแล้ว เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน แถมเป็นชายกับหญิงอีก! เดี๋ยวก่อน... ยอนฮี นี่เธอแอบมีไข่หรือเปล่าเนี่ย"

"ให้ตายสิ ไอ้บ้าเอ๊ย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ทุกคนต่างทำหน้าแหยกับมุกตลกล่อแหลมของฮยองจิน แต่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้อยู่ดี

เสียงชนแก้วเบียร์ดังขึ้นติดๆ กันหลายครั้งระหว่างที่เล่าเรื่อง

โดกอนซึ่งเป็นคนเดียวที่ดื่มน้ำอัดลมก็หัวเราะร่วนไปกับเขาด้วย

'ดี เยี่ยมมาก'

ผู้กำกับแบคยิ้มกริ่มขณะมองดูการแสดงอันยอดเยี่ยมของเหล่านักแสดง

นักแสดงที่รับบทเพื่อนของโดกอนและยอนฮีแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก

พูดแบบไม่ได้อวยเลยคือพวกเขาดูสมจริงสุด ๆ

แม้แต่ผู้กำกับภาพก็ยังมีสีหน้าสว่างไสวขึ้น

'ถึงตาโดกอนแล้ว'

ตอนนี้โดกอนจะต้องยิ้มกว้างแล้วพูดว่า

'แกมีหน้ามาล้อฉันด้วยเหรอวะ แกมันคนที่โดนจีฮเยทิ้งนี่หว่า'

สีหน้าของเขาต้องแตกต่างไปจากตอนที่รอยอนฮีอยู่ที่บ้านอย่างสิ้นเชิง

'รอยยิ้มของคนที่ลืมไปแล้วว่าตัวเองป่วย'

หลังจากนั้น ยอนฮีจะต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อได้เห็นสีหน้าที่เธอลืมไปแล้วว่าเขาเคยมี

บทสนทนาหยุดทิ้งช่วงไปจังหวะหนึ่ง

ในที่สุดโดกอนก็อ้าปากพูด

"แกมีหน้ามาล้อฉันด้วยเหรอวะ"

เขายิ้ม

"คนที่โดนจีฮเยทิ้งน่ะนะ"

ระหว่างที่มองเขา ผู้กำกับแบคก็เอียงคอโดยไม่รู้ตัว

"...?"

ภาพตรงหน้าช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

ก่อนจะรู้ตัว เธอก็เผลอเรียกเขาออกไปอย่างเหม่อลอย

"คัต! เอ่อ... ซึลโฮ?"

แม้แต่ตอนที่กำลังเรียกชื่อเขา เธอก็ยังสงสัยว่าตัวเองเพิ่งจะเห็นอะไรไป

ไม่สิ...

'ทำไม...'

'ทำไมเขาถึงยิ้มได้เศร้าขนาดนั้นล่ะ'

มันแตกต่างจากการแสดงที่เธอเห็นตอนอ่านบทอย่างสิ้นเชิง

เธอหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้เลย

ตรงข้ามกับผู้กำกับแบคที่กำลังสับสน ยูซึลโฮเพียงแค่มองเธอกลับมาอย่างใจเย็น