บทที่ 92

หมู่นี้ นี่เป็นสิ่งที่ผมคิดบ่อยที่สุด

'ซีรีส์กับภาพยนตร์มันเป็นคนละแนวกันเลยจริง ๆ'

ในฐานะคนดู บอกตามตรงว่าผมไม่เคยรู้สึกถึงความแตกต่างเท่าไหร่เลย

แต่พอเคยมีแค่ผลงานซีรีส์เรื่อง 'อาวร์สเปซ' การมาถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved' ก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่าสองวงการนี้มีหลายจุดที่ต่างกันลิบลับ

'ไม่ใช่แค่น่าทึ่งนะ แต่ผมยังไม่ชินกับมันเลย'

เพราะซีรีส์โทรทัศน์มีตารางออกอากาศที่กระชั้นชิด กองถ่ายเลยต้องเร่งถ่ายทำกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

โดยเฉพาะเรื่อง 'อาวร์สเปซ' ที่ทางสถานีเข้ามาล้วงลูกหนักมาก แถมยังแก้บทกันกลางคันตลอดเวลาจนทุกอย่างวุ่นวายไปหมด

ขนาดผมรับบทเป็นแค่นักแสดงสมทบยังต้องถ่ายทำโต้รุ่งกันเป็นว่าเล่น ไม่อยากจะคิดเลยว่าพวกนักแสดงนำอย่างอูจุนซอกับชเวรันจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดขนาดไหน

'มิน่าล่ะ อูจุนซอมันถึงได้สติแตกหลังจากถ่ายไปแค่ไม่กี่เดือน'

ผมไม่ได้คิดจะแก้ตัวแทนเรื่องชั่ว ๆ ที่มันทำหรอกนะ แต่อย่างน้อยในมุมนี้ผมก็พอจะเข้าใจมันอยู่บ้าง

อย่างน้อยพวกดาราก็ยังได้ค่าตัวคุ้มเหนื่อย

ส่วนทีมงานหน้าเซ็ตที่ต้องรับบทหนักเป็นกรรมกรกลับได้ค่าจ้างถูกแสนถูก

'งานศิลปะนี่มันไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ทำได้จริง ๆ แฮะ'

ถึงผมจะไม่มีหน้าไปพูดประโยคเมื่อกี้ก็เถอะ ในเมื่อแรงจูงใจเดียวของผมก็คือเงินน่ะนะ

ถึงอย่างนั้น เมื่อเทียบกับซีรีส์ที่แทบไม่มีเวลาให้ผมอินกับอารมณ์หรือสลัดมันทิ้ง การถ่ายทำภาพยนตร์ก็ถือว่าผ่อนคลายกว่ากันเยอะ

ผู้กำกับแบคเป็นพวกเพอร์เฟกชันนิสต์เรื่องงาน

ฉากที่ผู้กำกับคนอื่นคงให้ผ่านทันที ผู้กำกับแบคกลับสั่งเทคใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก่อนเริ่มถ่ายทุกครั้ง ผู้กำกับแบคจะหารือกับนักแสดงก่อนว่าจะเข้าถึงฉากนั้นอย่างไร แล้วบรีฟรายละเอียดให้อย่างชัดเจน

'ตอนอ่านบทนี่ยั้งมือไว้จริง ๆ สินะ'

ตอนนั้นเอาแต่ยิ้มแย้มเหมือนหน้ากากฮาฮเวตลอดเวลา ผมก็เลยไม่ทันสังเกต

พอเริ่มถ่ายทำจริง ๆ ผู้กำกับแบคก็กำกับนักแสดงอย่างกับคนบ้า... บางครั้งก็ถึงขั้นที่ดูจะเกินเบอร์ไปหน่อยด้วยซ้ำ

"ดาอิน ลองพูดช่วงท้ายให้เบาจนแทบไม่ได้ยินดูนะ"

"ฉันอยากให้มุมปากเธอสั่นมากกว่านี้อีกนิด แรงกว่าเมื่อกี้สักสามสิบเปอร์เซ็นต์ได้ไหม"

"ฉันว่าให้อารมณ์อยู่ตรงกลางระหว่างรอบแรกกับรอบสองน่าจะเพอร์เฟกต์เลย เอาล่ะ มาถ่ายกันอีกรอบ!"

แต่มันไม่ใช่การทรมานอย่างไร้ความหมายที่สักแต่สั่งให้คนแสดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่จบไม่สิ้น

ผู้กำกับแบครู้แน่ชัดว่าตัวเองต้องการอะไร และถ้านักแสดงดึงสิ่งนั้นออกมาไม่ได้ ก็พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้นักแสดงทำตามให้ได้

เคยมีฉากสั้นมากๆ ฉากหนึ่งที่แบดาอินพูดกับลูกน้องของเธอว่า

"วันนี้พอแค่นี้แหละ"

สำหรับบทพูดง่ายๆ แค่นั้น เธอต้องเทคไปถึงสี่สิบเจ็ดครั้ง

ตอนหลังเธอบอกผมว่าถึงกับ "หน้ามืดไปหมด"

ตอนแรกเธอถึงกับน้ำตาซึมด้วยความรู้สึกผิด แต่พอเวลาผ่านไป เธอกลับรู้สึกขุ่นเคืองผู้กำกับแทน

และเมื่อถึงจุดนั้น คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวผมอย่างช่วยไม่ได้

ทำไมคนที่เจ้าระเบียบขนาดนี้...

'ถึงไม่ยอมพูดอะไรกับผมเลยวะ'

ตอนแรกผมก็ชอบอยู่หรอก

ผมคิดว่าบางทีตัวเองอาจจะแสดงดีมาก

แอบภูมิใจนิดๆ ด้วยซ้ำ

แต่หลังจากถ่ายทำไปได้หลายครั้ง ผมก็เริ่มทำตัวไม่ถูก

'ทุกคนโดนด่ากันหมดยกเว้นผมคนเดียว โคตรอึดอัดเลย'

โดกอน ตัวละครของผมแทบจะไม่มีฉากร่วมกับใครเลยนอกจากยอนฮี

ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังมากองถ่ายแม้ในวันที่ไม่มีคิวถ่าย เพื่อดูนักแสดงคนอื่นและเก็บเกี่ยวเทคนิคการแสดง

และพอได้เห็นนักแสดงนับไม่ถ้วนรวมถึงบยอนดูโฮ โดนผู้กำกับแบคเคี่ยวเข็ญจนสะบักสะบอม มันก็ทำให้ผมช็อกไปเลยจริงๆ

'ผมก็นึกว่าที่แบดาอินลำบากขนาดนั้นเป็นเพราะเธอขาดประสบการณ์ในบทนำซะอีก'

บยอนดูโฮเป็นนักแสดงมากประสบการณ์ที่เคยรับบทนำมาแล้วหลายครั้ง

ผมถึงกับคิดเลยว่า 'โห เขาแสดงเก่งแฮะ'

แต่ผู้กำกับแบคก็ยังอุตส่าห์หาข้อติในการแสดงของเขาจนเจอ

สุดท้ายแล้ว ขนาดผมที่เป็นคนนั่งดูยังเหนื่อยแทนเลย

ลองนึกดูสิว่าตัวนักแสดงเองจะรู้สึกยังไง

'สงสัยคิวต่อไปคงเป็นผม'

ดูเหมือนจะเลี่ยงไม่ได้ซะด้วย

ถ้าขนาดบยอนดูโฮยังโดนเคี่ยวหนักขนาดนั้น คิวของผมก็คงใกล้เข้ามาแล้ว

แต่ทว่าผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วตั้งแต่ผมเริ่มถ่ายทำ ผู้กำกับแบคกลับไม่เห็นพูดอะไรกับผมเลยสักคำ

'ใครมาเห็นคงคิดว่าเธอลำเอียงแน่ๆ'

ไม่ใช่ว่าผู้กำกับแบคเป็นคนประเภทที่จะลำเอียงเข้าข้างนักแสดงเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวหรอกนะ

และถ้าจะว่ากันตามตรง เธอก็สนิทกับบยอนดูโฮมากกว่าผมตั้งเยอะ

"คัต! อืม... ขอถ่ายพาร์ตของดาอินใหม่อีกรอบนะ!"

วันนี้ก็เหมือนเคย แบดาอินติดเอ็นจีไปอีกรอบ

หลังจากถ่ายแก้ไปนับครั้งไม่ถ้วน สภาพจิตใจของเธอก็เหนื่อยล้าเต็มที

ในขณะเดียวกัน ผมที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก

"เฮ้อ..."

หลังจากได้รับคำว่าโอเคในที่สุด แบดาอินก็ทิ้งตัวไถลลงบนเก้าอี้ไปครึ่งตัวอย่างหมดสภาพ

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะกลัวว่าการเข้าไปทักเธอจะเป็นการเอาน้ำมันไปราดกองไฟ แต่สุดท้ายก็ค่อยๆ ยื่นเครื่องดื่มเกลือแร่ให้เธออย่างระมัดระวัง

"หนักเอาเรื่องเลยสินะครับ?"

"อ๊ะ ขอบคุณค่ะ โอย... ฉันจะตายอยู่แล้วค่ะคุณซึลโฮ"

แบดาอินคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นออกแล้วส่งเสียงครวญคราง

พอผมบอกว่าตกใจมากที่ผู้กำกับแบคเข้มงวดขนาดนี้ เธอก็ถอนหายใจออกมา

"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะค่ะ เพื่อนฉันเคยร่วมงานกับผู้กำกับมาก่อน"

จากที่เธอบอก ผู้กำกับแบคไม่เคยด่าทอ สติแตก หรือแสดงอาการหงุดหงิดเลยสักครั้ง

แต่เธอกลับขึ้นชื่อลือชาเรื่องทำให้นักแสดงร้องไห้ได้

เพื่อนของเธอต้องกลืนน้ำตาหลายต่อหลายครั้งหลังจากถูกวิจารณ์อย่างนุ่มนวลแต่ไร้ความปรานี

"ฉันเตรียมใจมาแล้วนะคะ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย ถึงอย่างนั้นจะให้ทำยังไงได้ล่ะคะ พอฉันไปดูมอนิเตอร์ เวอร์ชันของผู้กำกับแบคก็ออกมาดีกว่าจริง ๆ"

เธอพึมพำอย่างขมขื่น

แม้แต่ตอนที่ต้องถ่ายประโยค "วันนี้พอแค่นี้เถอะ" ซ้ำถึงสี่สิบเจ็ดเทคเมื่อห้าวันก่อน เธอยังสงสัยเลยว่าทำไมบทพูดธรรมดา ๆ ถึงต้องใช้ความพยายามมากมายขนาดนั้น

"แต่พอลองคิดดู นี่คือหนังของผู้กำกับแบคนี่คะ มีชื่อผู้กำกับแปะอยู่และกำลังจะฉายให้คนทั้งโลกดู แน่นอนว่าทุกรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ย่อมสำคัญสำหรับผู้กำกับอยู่แล้ว"

เธอเข้าใจเรื่องนั้นดี

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเหนื่อยล้าหายไปอยู่ดี

การได้ฟังเธอพูดทำให้ผมรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนเป็นน้องคนเล็กที่ยืนอยู่ข้างพี่สาวคนโตตอนที่เธอกำลังถูกพ่อแม่ดุ

ทั้งที่ผมไม่เคยมีพี่สาว... หรือแม้แต่พ่อแม่ก็เถอะ

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ"

เช่นเดียวกับที่ยอนฮีอ่านสีหน้าของโดกอนออก แบดาอินก็อ่านสีหน้าผมออกเช่นกัน

เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

"เป็นอะไรไปคะ คุณไม่สบายเหรอ"

ผมเกาท้ายทอยพลางตอบไปว่า

"แค่รู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูกนิดหน่อยน่ะครับ"

"เรื่องอะไรคะ"

"...ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้อวดดีหรอกนะครับ แต่ผู้กำกับแบคไม่เห็นพูดอะไรกับผมเลย ตอนแรกผมก็ชอบอยู่หรอก แต่ตอนนี้ชักจะคิดไปสารพัดแล้ว"

บางทีอาจจะไม่ใช่เพราะผมแสดงได้ดีมากก็ได้

บางทีเธออาจจะคิดว่าบรีฟไปก็เปล่าประโยชน์เพราะผมตามไม่ทัน

ถ้าการแสดงของผมมันดีขนาดนั้นจริง อย่างน้อยผมก็ควรจะได้รับคำชมบ้างไม่ใช่เหรอ

'อย่างน้อยบอกว่าแสดงดีก็ยังดี'

ผู้กำกับแบคไม่เคยวิจารณ์หรือเอ่ยชมผมเลย

ตลอดการถ่ายทำ เธอเอาแต่ขยับริมฝีปากเหมือนมีอะไรจะพูด

แล้วก็ปิดปากเงียบและเปลี่ยนไปถ่ายซีนต่อไป

"ซึลโฮ คุณล้อเล่นหรือเปล่าคะ"

เป็นครั้งแรกที่แบดาอินดูจริงจังขึ้นมาจริงๆ

ผมรีบพยายามถอนคำพูด เพราะคิดว่าตัวเองคงฟังดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

แต่...

"นี่ ถ้าฉันเป็นผู้กำกับ ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกันค่ะ ผู้กำกับแบคก็เป็นคนธรรมดานะคะ"

"ครับ?"

"ถ้าเธอเอ่ยปากพูด สิ่งที่หลุดออกมาก็คงมีแต่คำชมแหละค่ะ แต่นี่ไม่ใช่ว่ามีคุณเป็นนักแสดงอยู่คนเดียวนี่นา เธอก็ต้องนึกถึงบรรยากาศในกองถ่ายด้วยเหมือนกันนะคะ"

จากนั้นเธอก็เสริมว่าผู้กำกับเองก็คงมีความลำบากใจอยู่เหมือนกัน

ซึ่งนั่นหมายความว่า...

ตามที่แบดาอินบอก การแสดงของผมมันแค่ดีเกินไปเท่านั้นเอง

"คุณรู้ได้ยังไงครับ ไปคุยกับผู้กำกับมาเหรอ"

"ฉันมีตานะคะ ซึลโฮ"

เธอทำหน้าเหวอก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา

"คุณเนี่ยก็น่ารักเหมือนกันนะคะเวลาเป็นแบบนี้ จู่ๆ ก็ดูเด็กกว่าฉันขึ้นมาซะอย่างนั้น"

"..."

เด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าผมตั้งเก้าปีมาพูดแบบนี้เนี่ยนะ

เรื่องพิลึกพิลั่นนี้ทำเอาผมถึงกับพูดไม่ออก

แบดาอินตบหลังผมเบาๆ

"ฉันรู้ว่าคุณกังวลนะคะ แต่ก็ทนหน่อยเถอะค่ะ ทุกคนต่างก็มีความลำบากของตัวเอง ลองคิดดูสิคะว่าผู้กำกับแบคจะต้องลำบากใจแค่ไหน"

"ไม่สิ แต่ว่า..."

"คุณคิดว่าผู้กำกับลำบากใจอยู่คนเดียวเหรอคะ มีตั้งหลายครั้งที่ฉันอยากจะปรบมือให้ตอนเข้าฉากกับคุณจนต้องกำหมัดแน่น แต่ผู้กำกับแบคก็สังเกตเห็นตลอดแล้วคอยบอกให้ฉันคลายมือออกค่ะ"

เธอถอนหายใจอีกครั้งและร่ายยาวต่อไป

ผมอยากจะถามเหลือเกินว่าเธอเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงรู้ว่าผู้กำกับแบคกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ก็คิดว่าตัวเองคงไม่ชอบคำตอบนั้นสักเท่าไหร่

ผมเลยเปลี่ยนเรื่องคุย

"คุณโอเคไหมครับ"

"หืม เรื่องอะไรคะ"

"ก็แค่เป็นห่วงว่าคุณอาจจะเสียความมั่นใจน่ะครับ"

"อ๋อ~ ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนแรกก็หวั่นๆ อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ไม่ใช่ว่าฉันโดนสั่งเอ็นจีเพราะแสดงห่วยแตกซะหน่อย"

ผมเอียงคอสงสัย

'การโดนสั่งเอ็นจีไม่ได้เกี่ยวกับฝีมือการแสดงเสมอไปงั้นเหรอ'

พอเห็นผมสับสน จู่ๆ น้ำเสียงของแบดาอินก็ฟังดูเหมือนรุ่นพี่กำลังสอนรุ่นน้องเสียอย่างนั้น

"ที่ฉันแสดงไปเมื่อกี้ ถ้าเป็นผู้กำกับบางคนคงให้ผ่านทันทีเลยล่ะค่ะ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้กำกับเหล่านั้นเก่งน้อยกว่าผู้กำกับแบคนะคะ มันเป็นแค่เรื่องของความชอบน่ะค่ะ"

"ความชอบเหรอครับ..."

"ถึงฉันจะไม่เคยเป็นนางเอก แต่ก็ใช่ว่าจะขาดประสบการณ์การถ่ายทำนะคะ ฉันอยู่กองถ่ายมาแปดปีแล้ว และผู้กำกับทุกคนก็มี... เขาเรียกว่าอะไรนะ เมนเหรอคะ"

"เมนเหรอครับ"

"ศัพท์ของแฟนคลับไอดอลน่ะค่ะ"

"อ้อ"

"ก็คนที่พวกเขาชอบที่สุดไงคะ ถ้าใช้คำให้ดูหรูหน่อยก็คงเป็นคำว่า 'เพอร์โซน่า' มั้งคะ ยังไงซะ ฉันก็แค่บอกตัวเองว่าฉันไม่ใช่เมนของผู้กำกับแบคก็เท่านั้นเองค่ะ"

"ถ้าขืนมัวแต่คิดว่าปัญหาอยู่ที่ตัวฉันเอง มันคงเหนื่อยเกินไปน่ะค่ะ"

แบดาอินยิ้ม

ความเด็ดขาดนั้นทำให้ผมนึกถึงยอนฮี

เป็นครั้งแรกที่ภาพของทั้งคู่ซ้อนทับกันในหัวผม

ผมเองก็ยิ้มออกมาเหมือนกัน

"นั่นสิครับ"

"แล้วถ้าคุณกังวลจริงๆ ก็แค่ไปถามผู้กำกับแบคดูสิคะ เอาจริงๆ คุณดูเป็นพวกที่เดินเข้าไปถามตรงๆ มากกว่าจะมานั่งคิดมากอยู่คนเดียวนะคะเนี่ย แปลกใจจังที่คุณยังไม่ได้ทำ"

ผมเถียงไม่ออกเลย

เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแท้ๆ

เธอรู้ใจผมดีขนาดนี้ได้ยังไงกัน

'ผมก็อยากถามอยู่หรอก'

แต่ผู้กำกับแบคเอาแต่หลบหน้าผมน่ะสิ

เมื่อวานนี้ผมเพิ่งจะขอคุยกับเธอหลังถ่ายทำเสร็จไปเอง

เธอรับปากแล้วแท้ๆ...

แต่ดันชิ่งหนีไปตอนที่ผมกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าซะงั้น

นั่นคือเหตุผลที่ผมยอมรับทฤษฎีของแบดาอินไม่ได้ ที่บอกว่าผู้กำกับแค่กั๊กคำชมเอาไว้

ถ้าเธอชมผมไม่ได้เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย แล้วทำไมถึงต้องหลบหน้าตอนที่เราอยู่กันตามลำพังด้วยล่ะ

'เฮ้อ'

คิดไปก็แก้ปัญหาไม่ได้อยู่ดี

ช่างมันเถอะ

ผมแค่ซ้อมต่อบทกับแบดาอินต่อไปก็พอ

* * *

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง มีใครบางคนกำลังยืนมองแบดาอินและยูซึลโฮซ้อมบทด้วยกันอย่างเงียบ ๆ

ผู้กำกับแบคยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดในแบบที่ยูซึลโฮไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอเฝ้ามองทั้งสองคนอย่างเงียบงัน

ยูซึลโฮคงไม่มีทางเดาออกเด็ดขาดว่าผู้กำกับแบคกำลังคิดอะไรอยู่

สิ่งที่อยู่ในหัวของเธอก็คือ...

'ฉันควรจะทำตัวยังไงกับเด็กคนนั้นดีเนี่ย?'

ผู้กำกับแบคกำลังกลัวยูซึลโฮ