บทที่ 91

เรื่องมันผิดพลาดไปตั้งแต่ตรงไหนกัน?

"ห้องน้ำที่นี่มันอยู่ตรงไหนเนี่ย? เฮ้อ ฉันน่าจะไปเอาต์เล็ตมอลล์ซะก็สิ้นเรื่อง รู้งี้ไม่น่ามาเลย"

ยอนฮีบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ

ผมเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างเธอราวกับคนทำผิด

ขาของผมเริ่มปวดขึ้นมาอีกแล้ว แต่ผมก็ต้องฝืนยิ้มเอาไว้

"อย่ากังวลไปเลย ยอนฮี"

"จะไม่ให้กังวลได้ยังไงล่ะ?"

เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ชะงักไปเมื่อเห็นหน้าผม

"เป็นอะไรไป? เจ็บเหรอ?"

บ้าเอ๊ย หลอกเธอไม่ได้สินะ

ไม่มีทางที่เธอจะเชื่อคำโกหกอะไรอีกแล้ว ผมจึงสารภาพออกไปอย่างเสียไม่ได้

ทันทีที่ผมพยักหน้า ยอนฮีก็หันหลังกลับทันที

"กลับบ้านกันเถอะ"

"เธอบอกว่ามีที่ที่อยากไปไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยก็แวะไปที่นั่นก่อนเถอะ"

"ไม่ล่ะ คราวหน้าฉันมาคนเดียวได้"

"……"

"โดกอน ฉันรู้ว่านายอารมณ์เสีย ฉันรู้ว่านายอยากมาเดตกับฉัน แต่เพื่อเราทั้งคู่ กลับบ้านตอนนี้คือทางเลือกที่ดีที่สุดนะ"

ยอนฮีผู้เด็ดขาดและมีเหตุผลเสมอพูดไม่ผิดเลย

แต่เธอก็ไม่ได้ถูกไปเสียทั้งหมดเหมือนกัน

'เพื่อเราทั้งคู่งั้นเหรอ?'

มันเพื่อผมคนเดียวต่างหาก ไม่เคยเป็นเพื่อเธอเลย

'ผมรู้ดี'

ถ้าขาของผมไม่ได้ย่ำแย่แบบนี้ ยอนฮีก็คงไม่มีเหตุผลให้ต้องมาหงุดหงิดในตรอกตลาดแบบนี้หรอก

ถ้ากระเพาะปัสสาวะผมยังทำงานปกติ เธอคงไม่ต้องมากังวลคอยหาห้องน้ำทุกที่ที่เราไปแบบนี้หรอก

ยอนฮีไม่สมควรต้องมาเจออะไรแบบนี้เลย

เธอคู่ควรกับการได้รับความรักดี ๆ และได้สนุกกับการเดตทุกครั้งตามที่เธอต้องการต่างหาก

เธอเป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับสิ่งเหล่านั้นจริง ๆ

'ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผมเอง'

ทั้งที่รู้เรื่องนั้นเต็มอก แต่ผมก็ได้แค่ยิ้มและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

ผมไม่กล้าพูดเรื่องชวนหดหู่ออกมาดัง ๆ เพราะกลัวว่ายอนฮีจะทิ้งผมไปจริง ๆ

ผมมันก็แค่ผู้ป่วย คนขี้ขลาด และเป็นแฟนที่น่าสมเพชคนหนึ่ง

* * *

ผมเจอยอนฮีครั้งแรกตอนอายุสิบเจ็ด ช่วงมัธยมปลายปีหนึ่ง

เราได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน และผมก็ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น

หลังจากทรมานกับการแอบรักข้างเดียวมาสองปี เราก็เริ่มคบกันตอนอายุสิบเก้า

ปรากฏว่ายอนฮีเองก็ตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกเห็นเหมือนกัน

พอไม่รู้ใจกัน เราเลยเสียเวลาทำตัวเป็นเพื่อนกันไปตั้งสองปี

คนรอบข้างพากันด่าว่ามีไอ้บ้าที่ไหนเขาเริ่มคบกันตอน ม.ปลาย ปีสุดท้ายบ้าง แต่สุดท้ายเราทั้งคู่ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ตั้งเป้าไว้ได้

เราต่างมีเป้าหมายชัดเจน แถมยังมีความดื้อรั้นมุ่งมั่นที่จะทำมันให้สำเร็จเหมือนกันอีก

'คนสองคนจะเข้ากันได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ'

เธอเป็นรักแรกและแฟนคนแรกของผม

แล้วผมก็หวังว่าเธอจะเป็นรักสุดท้ายของผมด้วยเหมือนกัน

ว่าเราจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกันอย่างมีความสุข

'เราจะต้องสร้างครอบครัวที่อบอุ่นได้แน่'

สักวันหนึ่ง ยอนฮีจะได้เป็นนักบัญชีตามสายที่เธอเรียนมา

ส่วนผมจะเจริญรอยตามพ่อที่เป็นนักแปล ด้วยการเรียนเป็นล่าม

ต่างจากยอนฮีที่มีอาชีพการงานมั่นคง ผมเลือกใช้ชีวิตแบบฟรีแลนซ์ และหารายได้เสริมด้วยงานแปล

เหมือนกับคู่รักวัยยี่สิบต้น ๆ ทั่วไป เราใช้เวลาไปกับการวางแผนอนาคตและตั้งชื่อลูกล่วงหน้า

แน่นอนว่าเราย่อมมีเรื่องให้ต้องทะเลาะและเสียน้ำตากันบ้าง แต่เราก็จับมือผ่านพ้นมันมาได้เสมอ

ทว่าหลังจากคบกันมาได้หกปี 'อุบัติเหตุครั้งนั้น' ก็เกิดขึ้น

ตอนนั้นเราอายุยี่สิบห้า

ยี่สิบห้า

บางคนคิดว่าความเป็นผู้ใหญ่เริ่มต้นขึ้นตอนอายุยี่สิบ

แต่สำหรับผม อายุยี่สิบห้าต่างหากที่เป็นจุดเริ่มต้นของความเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริง

เป็นวัยที่คนที่เรียนจบเร็วจะได้ก้าวเข้าสู่สังคมอย่างเต็มตัวเสียที

เป็นวัยที่คนซึ่งมีความใฝ่ฝันสูงสุดคือการมีครอบครัว สามารถเริ่มวางแผนเรื่องแต่งงานและมีลูกได้

เป็นวัยที่คุณจะก้าวออกมาจากอ้อมอกครอบครัวเดิม และเริ่มยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง

วัยหนุ่มสาวที่คุณพร้อมเผชิญหน้ากับเวลาอีกหลายสิบปีข้างหน้า ด้วยความเชื่อมั่นว่าคุณสามารถทำทุกสิ่งให้สำเร็จได้

และในช่วงเวลานั้นเอง ผมก็ร่วงหล่นลงสู่ใต้ดิน

ไม่ใช่ในเชิงเปรียบเปรย

แต่ลงไปอยู่ใต้ดินจริง ๆ

โครม!!!

รถที่ชนผมวิ่งมาด้วยความเร็ว 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

และที่ที่ผมกลิ้งตกลงไปหลังจากกระเด็นออกไปก็คือลานจอดรถใต้ดินของตึกสักแห่ง

ยอนฮีบอกว่าไม่มีใครขับรถเร็วขนาดนั้นในเมืองหรอก

มันไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นอาชญากรรมอันน่าสยดสยองต่างหาก

แต่ตอนนั้น...

ไม่สิ แม้แต่ตอนนี้...

ผมก็ไม่เข้าใจว่าคำพูดพวกนั้นมันจะสร้างความแตกต่างอะไรได้

'ใครจะสนล่ะว่ามันเป็นอุบัติเหตุหรือเปล่า'

ยังไงชีวิตผมมันก็จบสิ้นไปแล้ว

หมอบอกว่าผมควรขอบคุณพระเจ้าที่ยังเดินได้

ดังนั้นทุกคืน ผมจึงสวดภาวนาต่อพระเจ้า

ขอบคุณ

ที่ทำให้ผมต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทุกคืนจนนอนไม่หลับ

ขอบคุณ

ที่ทำให้ผมต้องฉี่ราดกลางถนนเพราะร่างกายไม่ยอมทำตามคำสั่งอีกต่อไป

ขอบคุณ

ที่สอนให้รู้ว่าผมเคยโง่เขลาอย่างน่าสยดสยองแค่ไหน ตอนที่เที่ยวบอกใครต่อใครว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับความมุ่งมั่นและไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้

และผมก็ใช้ชีวิตโดยเกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่างมาหลายปี

'แต่ตอนนี้ผมไม่ค่อยคิดอะไรมากแล้ว'

หลังจากเผชิญกับความเจ็บปวดเรื้อรังและชีวิตประจำวันที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงมาหลายปี ผมก็ค่อนข้างจะชาชินไปแล้ว

ถึงแม้ว่าจนถึงตอนนี้ จะยังมีบางคืนที่ความทุกข์ทรมานอันแสนสาหัสถาโถมเข้ามาจนทนไม่ไหวก็ตาม

"โดกอน"

"หืม?"

น้ำเสียงเรียบนิ่งของยอนฮีดึงผมให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด

สมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ของผมหลังจากอุบัติเหตุ

เศษเสี้ยวเดียวของชีวิตธรรมดา ๆ

"อย่าเสียใจไปเลยนะ อย่างน้อยเราก็ได้พยายามแล้ว"

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอจับมือผมไว้แล้วตบเบา ๆ

วันนี้เราวางแผนจะไปร้านหนังสือที่เธอบอกว่าอยากไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

นานมากแล้วที่เราไม่ได้ออกเดทข้างนอกกันแบบจริงจัง เพราะผมเดินนาน ๆ ไม่ได้

ช่วงนี้อาการของผมดีขึ้นเป็นพิเศษ ประกอบกับนาน ๆ ทีถึงจะได้ยินยอนฮีบอกว่าอยากไปที่ไหนสักแห่ง ผมเลยใจกล้าชวนเธอ

เธอยืนกรานว่าจะไปเอง แต่ไม่ว่ายังไงผมก็อยากไปด้วย

'ผมอยากแสดงให้เธอเห็น'

เหมือนกับเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เราเดินเล่นตามร้านค้าหลังเลิกเรียนและสนุกกับการเดทเล็ก ๆ ผมอยากให้วันนี้ให้ความรู้สึกแบบนั้น

ผมอยากแสดงให้เธอเห็นว่าความรักของเรายังคงมั่นคง แม้จะผ่านไปสิบปีแล้วก็ตาม

พอมาคิดดูแล้วมันก็น่าตลกดี

ผมพยายามจะพิสูจน์ให้ใครเห็นกันแน่

"ขอโทษนะที่ไม่ได้พาไปในที่ที่เธออยากไป"

"ไม่เอาน่า แค่มีคุณฉันก็มีความสุขแล้ว"

ผมยิ้มรับคำพูดนั้น

ผมชอบคำพูดใจดีที่เธอเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ผมชอบความอบอุ่นในน้ำเสียงของเธอ

แต่บางครั้ง...

ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่ายอนฮีรู้สึกแบบเดียวกันกับผมหรือเปล่า

'ผมเกลียดตัวเอง ยอนฮีจะยังรักผมอยู่จริง ๆ งั้นเหรอ'

และถึงเธอจะรัก ผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

ผู้ชายที่เธอตกหลุมรักเมื่อสิบปีก่อนกับผู้ชายที่ผมเป็นในตอนนี้ แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เธอจะยังรักผมลงได้ยังไง

'ผมกลัว'

ผมอยากรู้แทบตาย แต่ก็ไม่อยากได้ยินคำตอบเลยสักนิด

ช่วงหลังมานี้ ผมไม่กล้าแม้แต่จะพูดเรื่องสัพเพเหระทั่วไป เพราะกลัวว่าเธอจะทิ้งผมไปเมื่อไหร่ก็ได้

ผมรู้สึกผิดต่อยอนฮีอยู่เสมอ

เป็นแค่คนไข้ที่น่าเวทนาของเธอเสมอมา

แม้แต่ตัวผมเองก็ยังเหนื่อยหน่ายกับความจริงข้อนี้

แล้วเธอจะไม่รู้สึกแบบเดียวกันได้ยังไง

จู่ ๆ ผมก็คิดขึ้นมาได้ว่าสิ่งที่ยอนฮีต้องการไม่ใช่คนไข้ที่ต้องคอยดูแล แต่เป็นแฟนหนุ่มที่พึ่งพาได้ต่างหาก

"...ยอนฮี มื้อเย็นเรากินคัลกุกซูกันไหม ร้านประจำของเราน่ะ"

แต่ผมก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงในใจตัวเอง แล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงร่าเริง

เธอยิ้มรับคำชวน ส่วนผมก็หันไปมองนอกหน้าต่างเงียบ ๆ

ไม่รู้ทำไม วันนี้ผมถึงมีเรื่องให้คิดเต็มหัวไปหมด

* * *

"คัต!"

สิ้นเสียงตะโกนของผู้กำกับแบค ผมก็กะพริบตาปริบ ๆ

ผมต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะดึงตัวเองหลุดออกจากบทบาทได้ทั้งหมด

"ซึลโฮ นายโอเคไหม"

เสียงที่เป็นกังวลของแบดาอินดังมาจากข้างกาย

หลังจากกะพริบตาอีกสองสามครั้ง ผมก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไม่โอเคเลย"

"เอ๊ะ เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น"

"ผมหิว"

"...โธ่เอ๊ย! นี่นาย!"

แบดาอินที่อารมณ์สวิงขึ้นลงในชั่วพริบตาแหวใส่ผมทันที

รีแอคชันของเธอตลกมากจนผมหลุดหัวเราะพรืดออกมา

"เปล่า แค่พอคุยเรื่องคัลกุกซูแล้วผมก็หิวขึ้นมาดื้อ ๆ เลยน่ะครับ"

"ซีนของนายจะถ่ายเสร็จก่อนมื้อเย็นไม่ใช่เหรอ ก็ไปกินคัลกุกซูสิ!"

"นูนาพอจะรู้จักร้านอร่อย ๆ บ้างไหมครับ"

แบดาอินร่ายชื่อร้านอาหารออกมาอย่างมั่นใจราวกับจำร้านรวงในละแวกนี้ได้หมดทุกร้าน

"ร้านพวกนั้นมีข้าวขายด้วยไหมครับ"

"ข้าวเหรอ ทำไมล่ะ"

"ผู้จัดการของผมน่ะสิครับ เขาคิดว่าถ้าไม่ได้กินข้าวก็ไม่นับว่าเป็นมื้ออาหาร"

พอเห็นสีหน้าเหนื่อยหน่ายของผม แบดาอินก็หัวเราะแล้วบอกว่าร้านพวกนั้นมีกมทังขายด้วย

"เยี่ยมเลย งั้นมื้อเย็นก็ตกลงเป็นคัลกุกซู"

"อูย อิจฉาจัง ถ้าได้วันหยุดเมื่อไหร่ฉันจะไปกินทันทีเลย"

"นูนาต้องถ่ายกับดูโฮฮยองยันเช้าพรุ่งนี้เลยใช่ไหมครับ"

"ใช่"

ทั้งที่เธอมีเหตุผลให้เหนื่อยล้าสารพัด แต่ดวงตาเธอกลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

"ฉันเพิ่งถ่ายกับดูโฮโอปป้าไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ความรู้สึกมันต่างจากตอนอ่านบทเลยล่ะ คงเป็นเพราะได้แต่งตัวแต่งหน้าจัดเต็มล่ะมั้ง มันเลยอินกับบทได้ง่ายกว่า"

"ก็ดีแล้วนี่ครับ แล้วผมล่ะ ดูอินกับบทมากขึ้นด้วยไหมครับ"

"นายน่ะ..."

วินาทีที่สบตากัน แบดาอินก็ตัวสั่นเทิ้ม

"น่ากลัว"

"หืม?"

"เวลาเข้าฉากกับนาย ฉันไม่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังแสดงอยู่เลยด้วยซ้ำ"

เธอบอกว่าตอนที่ถ่ายซีนเมื่อกี้ เธอไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองในฐานะ 'ยอนฮี' ควรจะทำสีหน้าหรือแสดงท่าทางยังไง

สิ่งที่เธอรู้สึกมีเพียงแค่ความสงสารผมเท่านั้น

"นั่นคงเป็นความรู้สึกของยอนฮีใช่ไหมล่ะ"

ผมลังเล

"งั้นเหรอครับ ยอนฮีสงสารโดกอนเหรอ"

"หืม? แน่นอนสิ! คนที่ตัวเองรักซึมเศร้าขนาดนั้น ไม่ว่าใครก็ต้องสงสารเขาทั้งนั้นแหละ"

อืม มันก็เห็น ๆ กันอยู่

ต่อให้เป็นคนแปลกหน้าก็คงอดเป็นห่วงไม่ได้

แล้วนับประสาอะไรกับคนรักเพียงคนเดียวล่ะ

แต่ถ้าเป็นผม...

'ผมคงเหนื่อยตายชัก'

การต้องดูใครสักคนทนทุกข์มาเป็นปี ๆ ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง สุดท้ายก็บั่นทอนจิตใจทุกคนได้ทั้งนั้นแหละ

ถึงจะสงสารเขา แต่สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการสงสารตัวเองที่ต้องทนอยู่ข้างเขาเหมือนกัน

'ถึงยอนฮีจะยังไม่รู้ตัวก็เถอะ'

เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินเข้าสู่ช่วงกลางและช่วงท้าย ยอนฮีก็เริ่มอยากตีตัวออกห่างจากโดกอนทีละน้อย

แม้จะเอาแต่โทษตัวเองพร้อมกับตั้งคำถามว่าความรักและความรับผิดชอบของตัวเองมันอ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือ แต่เธอก็ไม่อาจข่มความรู้สึกอึดอัดที่แทบจะทำให้ขาดใจนั้นไว้ได้

ท้ายที่สุด ทั้งยอนฮีและโดกอนก็ต้องตัดสินใจเลือก

'แปลกแฮะ'

มันก็แค่การแสดงแท้ ๆ

แต่ผมกลับแทบจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของโดกอน

ต่างจากผมที่รู้อนาคตของโดกอนจากบท ตัวโดกอนเองกลับไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

แต่ถึงอย่างนั้น ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าโดกอนเข้าใจอะไร ๆ มากกว่าผมเสียอีก

และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกสงสารเขาขึ้นมา

'...ผมเองก็บ้าบอชะมัด'

ดันมาอินกับตัวละครที่ไม่มีอยู่จริงซะได้

'เฮ้อ'

รีบถ่ายให้เสร็จแล้วคืนนี้ไปหาคัลกุกซูกินดีกว่า

พอคิดแบบนั้น ผมก็สะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่านออกไป