บทที่ 90

ยูซึลโฮรีบขอโทษราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอสบถออกมา

"อ๊ะ ขอโทษครับ ช่วงนี้ผมแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว มันก็เลยเผลอหลุดปากไปหน่อย..."

"ไม่เป็นไรครับ คำว่าประสาทเนี่ยนับเป็นคำหยาบด้วยเหรอครับ"

แหงสิว่าใช่

แต่ไม่รู้ทำไม โนฮัมรักกลับพบว่าตัวเองกำลังเข้าข้างยูซึลโฮอยู่

พอคิดว่าตัวเองเคยเกลียดชังผู้ชายคนนี้จากใจจริงมานานหลายปีก็แทบจะรู้สึกละอายใจ เพราะยูซึลโฮที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนดาราเลยสักนิด

'เขาก็เหมือนผู้ชายธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ'

ในมุมมองของฮัมรักซึ่งอายุมากกว่ายูซึลโฮ นักแสดงหนุ่มให้ความรู้สึกเหมือนเป็นน้องชายคนรู้จักเสียด้วยซ้ำ

'แปลกแฮะ'

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดัง แต่ความรู้สึกห่างเหินกลับค่อย ๆ จางหายไป

บางทีอาจจะเป็นเพราะ...

"ใครมันจะไปกินข้าวได้ตลอดเวลาล่ะครับ ถ้างานยุ่งก็แค่ดื่มโปรตีนเชค หรือไม่ก็กินแฮมเบอร์เกอร์แบบนี้เอาก็ได้"

น่าจะเป็นเพราะน้ำเสียงสบาย ๆ ของเขานี่แหละ

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวไม่ตระหนักว่าตัวเองเป็นดาราหรืออย่างไร แต่ยูซึลโฮก็ยังคงพูดคุยอย่างเป็นกันเองทั้งที่เพิ่งเคยเจอฮัมรักแท้ ๆ

"เขาเล่นกินแค่ข้าวเปล่ากับไข่ดาว แล้วก็ยืนยันว่ามันเป็นมื้ออาหารที่ดี บอกว่าได้ครบทั้งโปรตีนและคาร์โบไฮเดรตเลยน่ะสิครับ"

"น-นั่นมัน... เอาเรื่องเหมือนกันนะครับ"

"ถ้าเขาทำแบบนั้นแค่คนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มาบ่นใส่คนอื่นมันเกินไปหน่อยไหมครับ ใครจะกินไข่ดาวหรือไข่ดิบมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ"

หลังจากถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยูซึลโฮก็เอ่ยขอโทษอีกครั้ง

"ขอโทษนะครับ ผมดันมาระบายเรื่องพวกนี้ให้คนที่เพิ่งเคยเจอกันฟังซะได้ ปกติผมไม่ได้เป็นคนแบบนี้นะครับ"

"ไม่หรอกครับ ไม่เป็นไร สำหรับผมมันก็เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจดีเหมือนกัน"

"ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณคุณนะครับ... เอ้อ คุณชื่ออะไรเหรอครับ"

ก่อนจะทันรู้ตัว ฮัมรักก็เผลอแนะนำตัวไปเสียแล้ว

ตอนนั้นเองแฮมเบอร์เกอร์ของทั้งคู่ก็มาเสิร์ฟพอดี แถมฮัมรักยังเป็นคนยกถาดของยูซึลโฮมาให้อีกต่างหาก

"ขอบคุณครับคุณฮัมรัก ผมรบกวนคุณตั้งหลายอย่างเลยจริง ๆ"

"ไม่ได้รบกวนอะไรเลยครับ... ไม่เป็นไรจริง ๆ"

การเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำเอาฮัมรักรู้สึกอึดอัดขึ้นมานิดหน่อย

เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น ยูซึลโฮก็กลับมาทำตัวหน้าด้านหน้าทนตามเดิมทันที

"ถ้าอย่างนั้น ผมกินตามสบายเลยแล้วกันนะครับ"

ว่าแล้วเขาก็แกะห่อแฮมเบอร์เกอร์แล้วกัดคำโต

ภาพที่เห็นเหมือนกับว่าเขากำลังถ่ายทำโฆษณาแฮมเบอร์เกอร์อยู่เลย

'หน้าตาดีนี่มันทำให้ภาพออกมาดูดีจริง ๆ แฮะ'

ฮัมรักเกลียดตัวเองที่เผลอชื่นชมใบหน้าของผู้ชายด้วยกัน แต่เขากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าผู้ชายคนไหนที่มานั่งอยู่ตรงนี้ก็ต้องคิดแบบเดียวกันทั้งนั้น

เขาถึงกับนึกสงสัยว่ายูซึลโฮจะรู้ตัวไหมว่าตัวเองเกิดมาโชคดีขนาดไหน

"เรียบร้อยครับ"

ยูซึลโฮจัดการฟาดแฮมเบอร์เกอร์สองชิ้นรวดในพริบตาตามที่พูดไว้จริง ๆ

แต่เขากลับไม่แตะเฟรนช์ฟรายส์เลยสักนิด ทำให้กลิ่นอายความเป็นมนุษย์มนาที่ฮัมรักสัมผัสได้เมื่อครู่จางหายไปอีกครั้ง

'ก็นะ เขาเป็นนักแสดงนี่นา คงต้องคอยคุมน้ำหนักแหละ'

แต่ความจริงแล้ว ยูซึลโฮก็แค่หยุดกินเพราะรู้สึกอิ่มต่างหาก

ฮัมรักที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยได้แต่เอ่ยลาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"ขอบคุณครับ เป็นเพราะคุณแท้ ๆ ผมเลยได้กินแฮมเบอร์เกอร์อีก แถมยังได้นั่งกินสบาย ๆ ด้วย"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ..."

ยูซึลโฮดึงมาสก์ขึ้นมาสวมตามเดิมแล้วลุกขึ้นยืน

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ครับ"

เขาเดินออกจากร้านไปอย่างคูล ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ฮัมรักยังคงนั่งถือเบอร์เกอร์ที่กินค้างไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเหม่อลอย กว่าจะดึงสติกลับมาได้ก็พักใหญ่

"...นี่ฉันฝันไปหรือเปล่าเนี่ย"

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

* * *

"กลับมาแล้ว"

"ทำไมกลับมาช้าจังครับ"

ทันทีที่ผมเดินเข้าบ้าน ชูซอมกก็เอียงคอด้วยความสงสัย

น้ำเสียงของเขาดูเรียบเฉยก็จริง แต่ไม่รู้ทำไมคำพูดถึงได้ฟังดูทิ่มแทงนัก

"เฮ้อ... นั่นสิ ทำไมกันนะ ซอมก"

"ครับ?"

"ฉันยังไม่มีเมียหรือแฟนซะหน่อย แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีคนคอยตามจิกชีวิตอยู่ตลอดก็ไม่รู้"

ซอมกมีปฏิกิริยากับเสียงบ่นพึมพำของผม ราวกับว่าผมเพิ่งเล่นมุกแป้กออกไปอย่างนั้นแหละ

"ผู้จัดการคอยติดตามตารางงานของนักแสดงเป็นเรื่องปกตินะครับ ไม่ใช่การตามจิก"

"การที่นายคิดว่ามันเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ คือสิ่งที่เรียกว่าตามจิกน่ะ"

ผมพูดเสริมไปว่าแฟนในอนาคตของเขาคงต้องลำบากน่าดู

'ชอบบงการชะมัด ให้ตายเถอะ'

การที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ทำให้เขาดูเหมือนจะกลายเป็นแฟนหนุ่มที่แย่ที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้เลย

ยอด เยี่ยมไปเลย

"แล้วทำไมถึงกลับช้าล่ะครับ คุณบอกว่าจะไปแค่ออกกำลังกายนี่"

หมอนี่ยังจะถามอีกนะ

ผมแค่นเสียงขึ้นจมูก

"ออกกำลังกายเสร็จ ฉันก็ไปกินข้าวกับเพื่อน พอใจหรือยัง"

"อ้อ เข้าใจแล้วครับ"

โชคดีที่ซอมกไม่ได้ล้ำเส้นด้วยการถามว่าผมไปเจอใครหรือกินอะไรมา

ต่อให้เขาจะเป็นผู้จัดการยังไง การเข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผู้ใหญ่ด้วยกันมันก็ไม่สมควรอยู่ดี

"ฉันมีเพื่อนเยอะใช่ไหมล่ะ"

ทั้งที่รู้ว่ามันฟังดูเด็กน้อยแค่ไหน แต่ผมก็ยังถามออกไปอยู่ดี

ซอมกพยักหน้าอย่างซื่อ ๆ

"ครับ ผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมมีอคติ"

"อคติอะไร"

"เราเพิ่งทำงานด้วยกันได้ไม่นาน แต่ไม่รู้ทำไม... ผมถึงคิดว่าคุณเป็นคนประเภทที่ไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนก็ได้มั้งครับ"

ตรงนั้นมันก็จริง

ไอ้คนที่ผมไปกินแฮมเบอร์เกอร์ด้วยวันนี้ก็ไม่ใช่เพื่อนเหมือนกัน

'ถึงอย่างนั้นมันก็สนุกดี'

ทันทีที่ผมขึ้นไปบนลู่วิ่ง หมอนั่นก็จำผมได้

ผมทักทายเขากลับไปแบบขอไปที แต่พูดตรง ๆ ก็คือผมรู้สึกรำคาญนิดหน่อย

เดิมทีผมก็ไม่อยากออกกำลังกายอยู่แล้ว พอรู้ว่ามีคนจำหน้าได้ก็ยิ่งอยากกลับบ้านไปกันใหญ่

แต่พอเห็นเขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่รบกวนผม มันก็ทำให้ผมลดกำแพงลงโดยธรรมชาติ

'แถมเขาก็ไม่ได้ดูเกลียดผมด้วย'

ผมมีสัญชาตญาณในการแยกแยะว่าใครมุ่งร้ายหรือไม่อยู่แล้ว ตั้งแต่ก่อนจะเข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮเสียอีก

ผู้ชายคนนั้นมองผมด้วยสายตาที่เหมือนมีอะไรอยากจะพูดเต็มไปหมด

'เขาเป็นแฟนคลับยูซึลโฮหรือเปล่านะ'

มันไม่ใช่แค่สายตาของคนที่กำลังตื่นเต้นเพราะได้เจอดารา

ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างยูซึลโฮ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้เจอคนที่ดูเหมือนจะเป็นแฟนคลับ

ผมก็เลยเผลอสนใจเขา แล้วก็ดันไปทำอะไรแบบที่ปกติไม่ค่อยทำเข้าจนได้

'ก็นะ ผมไม่ได้โกหกซะหน่อย'

อย่างที่บอกเขาไปนั่นแหละ ผมไม่อยากฟังชูซอมกบ่นตอนกินแฮมเบอร์เกอร์จริง ๆ

ทางที่ดีที่สุดคือนั่งกินที่ร้านนั่นแหละ แต่ที่นั่งตรงมุมลับตามันโดนเขาจับจองไปก่อนแล้ว

หลังจากประเมินสถานการณ์ดูหลาย ๆ อย่าง ผมก็เลยจงใจไปนั่งตรงหน้าเขาแล้วชวนคุยซะเลย

'ถึงอย่างนั้นก็ยังดูไม่ออกอยู่ดีว่าตกลงเขาเป็นแฟนคลับหรือเปล่า'

เขาไม่ได้กระตือรือร้นจะคุยกับผมหรือจ้องมองมาด้วยความชื่นชม แต่มันมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกำลังวิเคราะห์อยู่ในสายตาคู่นั้น

เป็นสายตาแบบเดียวกับที่ผมเห็นจากพวกผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้เลย

'หรือว่าเขาจะทำงานอะไรในสายนี้เหมือนกันนะ'

ถ้าใช่ การทำสีหน้าแบบนั้นก็เข้าใจได้เลย

พอฟันธงได้ว่าเขาไม่ใช่แฟนคลับ ผมก็เลยทำตัวตามสบายและเพลิดเพลินกับการนั่งกินแฮมเบอร์เกอร์ต่อหน้าคนแปลกหน้าหน้าตาเฉย

'ถึงจะเผลอพูดอะไรไม่เข้าเรื่องออกไปบ้าง แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง'

พอกลับมาทบทวนดูดี ๆ ผมก็นึกไม่ออกเลยว่าจะมีตรงไหนที่จุดประเด็นดราม่าเรื่องนิสัยเสียได้

หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายรอบ ผมก็สรุปได้ว่า

'ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก'

'ถ้าบังเอิญเจอกันอีกก็คงสนุกดีเหมือนกัน'

ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ ผมก็แทบไม่ได้คุยกับคนธรรมดาทั่วไปเลย

ถึงจะมีโอกาสที่เขาจะทำงานในวงการนี้ แต่เราก็ไม่ได้คุยกันเรื่องงานสักนิด มันก็เลยให้ความรู้สึกเหมือนได้ออกมาสูดอากาศเปิดหูเปิดตา

'มีเรื่องแปลกใหม่เกิดขึ้นบ้างก็ดีเหมือนกัน หลังจากที่วัน ๆ เอาแต่ทำงาน'

บางทีการที่เขาไม่ใช่แฟนคลับนั่นแหละอาจจะดีกว่าก็ได้

ตอนนั้นผมเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่พอมาทบทวนดูตอนนี้ ถ้าเขาเป็นแฟนคลับที่ติดตามยูซึลโฮมานานจริง ๆ ก็คงจะยุ่งยากน่าดู

'ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะผมไม่ใช่ยูซึลโฮไงล่ะ'

ถึงการเข้ามาอยู่ในร่างนี้จะไม่ใช่ความต้องการของผม แต่ผมก็ยังต้องใช้ชีวิตในฐานะยูซึลโฮอยู่ดี

ถ้าพวกแฟนคลับเก่า ๆ มาเจอผมเข้า พวกเขาก็อาจจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้

และที่สำคัญที่สุดคือผมยังมีจิตใต้สำนึกอยู่

ผมไม่ได้หน้าด้านพอที่จะหลอกลวงคนที่คงจะดีใจจนเนื้อเต้นเพียงแค่ได้เจอกับยูซึลโฮหรอกนะ

"สงสัยคงไม่มีวันได้จัดงานแฟนมีตติ้งแล้วล่ะมั้ง..."

"หืม?"

ซอมกถามขึ้นเมื่อเห็นผมพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

ผมโบกมือปัดพลางบอกว่าไม่มีอะไร

* * *

เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันแรกของการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved' โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วนักแสดงทุกคนเพิ่งจะมารวมตัวกันเพื่อทำพิธีบวงสรวงเปิดกล้อง

'สัปดาห์หน้าก็ต้องไปอ่านบทหนังผีเรื่อง The Sixth Night อีก'

ยุ่ง งานยุ่งชะมัด

ถึงจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่มันก็ยังดีกว่าการมีเวลาว่างแต่ไม่มีเงินล่ะนะ

ยิ่งงานยุ่งมากเท่าไหร่ ยอดเงินในบัญชีธนาคารของผมก็ยิ่งพอกพูนขึ้นเท่านั้น

'โดยเฉพาะค่าเซ็นสัญญาของหนังผีเรื่องนั้น'

มันเป็นจำนวนเงินก้อนใหญ่ที่สุดเท่าที่นักแสดงระดับผมในตอนนี้จะสามารถเรียกได้เลยทีเดียว

ผู้กำกับซอจินกีนี่เป็นลูกเศรษฐีขนานแท้เลยจริง ๆ

ทันทีที่เซ็นสัญญา หมอนั่นก็โอนเงินก้อนเต็มจำนวนมาให้รวดเดียวโดยไม่แบ่งจ่ายเป็นงวดด้วยซ้ำ

'เป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้นะ'

แค่การเป็นไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ยอมว่าง่ายและเชื่อฟังผม หมอนั่นก็น่าเอ็นดูมากพออยู่แล้ว

แถมตอนนี้ยังรวยอีกต่างหาก?

'ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ'

ไม่ว่าหนังผีเรื่องนี้จะประสบความสำเร็จหรือไม่ ผมก็ตั้งใจว่าจะรักษาคอนเนคชันกับซอจินกีเอาไว้ให้ดี

ซอจินกีผู้ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าผมคิดยังไงกับเขา เอาแต่พูดอย่างตื่นเต้นว่าวันหลังเราต้องไปดื่มด้วยกันให้ได้

"ซึลโฮ! มาแล้วเหรอคะ?"

ทันทีที่ผมมาถึงกองถ่าย แบดาอินก็เอ่ยทักผม

ปกติผมจะมาก่อนเวลานัดหนึ่งชั่วโมง แต่เธอก็มักจะมาถึงก่อนผมเสมอ

"คุณดาอิน เชิญนั่งรอตรงนี้จนกว่าจะเริ่มถ่ายทำนะครับ"

"อ๊ะ ได้เลยค่ะ~! ขอบคุณนะคะ!"

อาจเป็นเพราะความขยันขันแข็งสะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของเธอ ทีมงานจึงปฏิบัติต่อเธออย่างใจดี

'ค่อยยังชั่วหน่อย'

ต่างจากบยอนดูโฮกับผม แบดาอินเป็นเพียงนักแสดงโนเนมที่ยังไม่มีผลงานสร้างชื่อ

ผมเคยเป็นห่วงว่าเธอจะสูญเสียความมั่นใจ แต่นิสัยร่าเริงก็ช่วยให้เธอปรับตัวได้เป็นอย่างดี

'แต่จะว่าไป ผมเป็นใครถึงไปห่วงคนอื่นเขาเนี่ย?'

วันนี้จะเป็นครั้งแรกที่ผมได้สวมบทโดกอนหน้ากล้อง

ลำพังปัญหาของตัวเองก็ท่วมหัวเอาตัวแทบไม่รอดอยู่แล้ว

"คุณซึลโฮ รบกวนมาทางนี้หน่อยครับ"

"ครับ"

หลังจากแต่งหน้าและเปลี่ยนชุดเสร็จ ผมก็ซ้อมบทกับผู้กำกับแบคอีกครั้งเพื่อขัดเกลารายละเอียดต่าง ๆ ให้ลงตัว

"เอาล่ะ ลุยกันเลย สแตนด์บาย–!"

เมื่อสิ้นเสียงตะโกนดังก้องของผู้กำกับแบค ทุกคนในกองถ่ายก็พากันกลั้นหายใจ

สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมาที่ผมซึ่งยืนอยู่หน้ากล้อง

'ฟู่'

ผมลอบข่มความประหม่าเล็ก ๆ เอาไว้อย่างเงียบเชียบ

เอาล่ะ...

ลุยกันเลย

"แอ็กชัน!"