บทที่ 89

"ที่รัก คุณป่วยหรือเปล่าคะ"

"หืม?"

"แก้มคุณแดงเชียว มีไข้หรือเปล่าคะ"

คืนก่อนที่เรื่องราวทั้งหมดจะเกิดขึ้น หลังจากได้ยินแฟนสาวทักด้วยความเป็นห่วง โนฮัมรักก็รีบหยิบปรอทวัดไข้มาวัดทันที

[37.7 องศาเซลเซียส]

มันเป็นตัวเลขที่ก้ำกึ่ง

ถึงอย่างนั้น ต่อให้เขาจะไม่ไว้ใจตัวเลข แต่ก็เชื่อสัญญาณเตือนจากร่างกายของตัวเอง

ทันทีที่เริ่มรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว เขาก็รีบติดต่อหัวหน้างานเพื่อขอลาหยุดในวันรุ่งขึ้นทันที

'เอาอีกแล้วสิ'

ทุกปี เขาจะต้องป่วยเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ปีละครั้งสองครั้งเสมอ

เขารู้ตัวดีว่าพรุ่งนี้คงตื่นไม่ตรงเวลาแน่ๆ ดังนั้นใช้วันลาล่วงหน้าไปเลยดีกว่า

ปกติแล้วการลาพักร้อนต้องขอล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ แต่ชีวิตคนเรามันไม่ได้เป็นไปตามกฎเกณฑ์เสมอไปหรอก

'ใครจะไปรู้ล่วงหน้าตั้งอาทิตย์นึงว่าจะป่วยกันเล่า'

โชคดีที่บริษัทที่เขาทำงานอยู่นั้นค่อนข้างยืดหยุ่น

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว หัวหน้าจึงอนุมัติให้อย่างอารมณ์ดีพร้อมกับบอกว่า

"ถึงช่วงนี้ของปีอีกแล้วเหรอ"

ด้วยเหตุนี้ โนฮัมรักจึงเข้านอนด้วยความรู้สึกสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาโล่งใจมากที่ตื่นมาพบว่าอาการตัวเองไม่ได้แย่เท่าไรนัก

'ค่อยยังชั่วหน่อย'

เขาแอบเสียดายวันหยุดอันมีค่าที่ต้องเสียไปเปล่าๆ อยู่แวบหนึ่ง แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่าถ้าไม่ได้นอนตื่นสายล่ะก็ คงป่วยไปแล้วแน่ๆ

'โอย ยืดเส้นยืดสายสักหน่อยดีกว่า'

เวลาที่ร่างกายรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแบบนี้ การออกกำลังกายเบาๆ มักจะช่วยให้อาการดีขึ้น

ทีแรกเขาคิดจะไปเดินเล่นริมแม่น้ำ แต่จู่ๆ อากาศก็หนาวเย็นขึ้นมา เลยตัดสินใจไปยิมแทน

ที่ต้องสาธยายรายละเอียดทั้งหมดนี้ ก็เพื่อเน้นย้ำว่าต้องมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นซ้อนทับกันกี่อย่าง โนฮัมรักถึงได้มาลงเอยที่ยิมในบ่ายวันธรรมดาแบบนี้

ถ้าเขาไม่ได้ลางาน

ถ้าเขาล้มหมอนนอนเสื่อจนลุกไม่ขึ้น

ถ้าอากาศไม่หนาว

เขาก็คงไม่มีทางมาที่ยิมในเวลานี้เป๊ะๆ แน่

หรือพูดอีกอย่างก็คือ...

"เชี่ย! ยูซึลโฮ?!"

เขาคงไม่มีวันมาเจอยูซึลโฮที่นี่เด็ดขาด

* * *

"อ่า ครับ สวัสดีครับ"

ยูซึลโฮที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าโนฮัมรักตกใจแค่ไหน ทำเพียงพยักหน้ารับ

จากนั้นก็เปิดเครื่องลู่วิ่งแล้วเริ่มก้าวเดินอย่างใจเย็น

'ไม่อยากจะเชื่อ...'

โนฮัมรักแทบไม่อยากเชื่อว่ายูซึลโฮกำลังเดินอยู่บนลู่วิ่งเครื่องข้างๆ

เขารีบหันหน้ามองตรง แต่หัวใจกลับเต้นโครมครามอย่างรุนแรง

'ก็เคยได้ยินอยู่หรอกว่ามีดารามาที่นี่เยอะ...'

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เจอยูซึลโฮ

ใบหน้าที่เขาเคยเห็นแต่ผ่านหน้าจอมาตลอด ตอนนี้กลับอยู่ตรงหน้าโดยไม่มีอะไรขวางกั้น

ถึงจะคิดในใจว่า 'มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหนา' แต่ความสนใจของเขาก็เอาแต่เบนไปทางซ้ายอยู่เรื่อย

'ยูซึลโฮตัวจริงด้วย'

ถึงจะรู้ตัวว่าฮัมรักลอบมองอยู่บ่อยครั้ง แต่ยูซึลโฮก็ไม่ได้ใส่ใจและยังคงเดินต่อไป

เขาเพิ่มความเร็วเพื่อวิ่งแบบอินเทอร์วอลเป็นระยะ ดูเหมือนคนที่ตั้งใจมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายจริงๆ

ช่างแตกต่างจากฮัมรักที่แค่ตั้งใจมาเดินเบาๆ ลิบลับ

'บ้าเอ๊ย อดเอาตัวเองไปเปรียบเทียบไม่ได้เลยแฮะ'

เขารู้ดีว่าการเอาคนธรรมดาอย่างตัวเองไปเปรียบเทียบกับดาราที่ประสบความสำเร็จมันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ในฐานะผู้ชายด้วยกันมันก็อดไม่ได้จริงๆ

ฮัมรักเคยดูผลงานของยูซึลโฮมาหมดแล้วทุกเรื่อง แต่ตัวจริงของเขากลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

รอยยิ้มที่เคยเห็นอยู่เสมอตามบทสัมภาษณ์และการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนนั้นไม่มีให้เห็นเลย

ชายหนุ่มกลับวิ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เอาแต่จ้องมองไปข้างหน้า และดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

'หมอนี่ก็เป็นคนเหมือนกันสินะ'

ด้วยรูปร่างแบบนั้น ฮัมรักเลยนึกว่าอีกฝ่ายคงจะชอบออกกำลังกาย แต่คิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก็บ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่เลยสักนิด

แม้จะรู้ว่าสีหน้านั้นไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตัวเอง แต่ฮัมรักก็รู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงหันหน้ากลับไปมองตรงตามเดิม

'ถึงจะน่าทึ่งก็เถอะ... แต่อย่าไปกวนเขาเลยดีกว่า'

ช่วงนี้เรื่องของยูซึลโฮดึงดูดความสนใจของฮัมรักไปเสียเกือบหมด การจะทำเป็นเมินไปเลยจึงเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำตัวไม่รู้ไม่ชี้

ถ้าเขาเป็นคนดังบ้าง ก็คงรำคาญน่าดูเหมือนกันเวลามีใครมาเดินประกบอยู่ข้างๆ

'ถึงฉันจะมาที่นี่ก่อนก็เถอะ'

เขามีเรื่องให้ขัดใจอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจสถานการณ์ของยูซึลโฮมากกว่า

อุตส่าห์เลือกมาตอนบ่ายวันธรรมดาที่คนน้อยๆ แล้วแท้ๆ แต่กลับมีคนจำได้ตั้งแต่ตอนขึ้นลู่วิ่ง เป็นใครก็คงหงุดหงิด

เมื่อกี้เขาก็ทักทายไปแล้ว ดังนั้นนับจากนี้จนกว่าจะออกจากฟิตเนส เขาจะไม่แม้แต่จะชายตามอง...

"ขอโทษนะครับ"

ตอนนั้นเอง ยูซึลโฮก็สะกิดไหล่ของฮัมรัก

ฮัมรักสะดุ้งตกใจ รีบดึงหูฟังออก

"ครับ?!"

"เครื่องของคุณมีเสียงแปลกๆ ดังออกมาน่ะครับ"

ยูซึลโฮชี้ไปทางลู่วิ่งของฮัมรัก

ฮัมรักงุนงง จึงถอดหูฟังออกทั้งสองข้าง

และก็เป็นไปตามนั้น มีเสียงปี๊บๆ น่าสงสัยดังมาจากตัวเครื่องจริงๆ

เขารีบกดหยุดเครื่องและเรียกพนักงานมาดู แต่พนักงานเองก็มีสีหน้าหนักใจและไม่สามารถซ่อมให้เสร็จตรงนั้นได้

"คุณใช้เครื่องนี้ก็ได้ครับ"

ยูซึลโฮก้าวลงจากลู่วิ่งของตัวเองแล้วเสนอให้ฮัมรัก

"อ๊ะ ไม่เป็นไรครับ"

"ยังไงผมก็ไม่ได้กะจะคาร์ดิโอต่ออยู่แล้ว จะใช้หรือไม่ใช้ก็ตามสบายเลยครับ"

"ขอบคุณครับ"

ฮัมรักกล่าวขอบคุณเพิ่มเติมที่อีกฝ่ายช่วยเตือนเรื่องเสียงประหลาด

ในยุคสมัยนี้ น้อยคนนักที่จะมาใส่ใจเรื่องแบบนี้

ทุกอย่างควรจะจบลงอย่างน่าประทับใจแค่นั้น ทว่า...

พวกเขากลับบังเอิญเจอกันไม่หยุด

ตอนที่ฮัมรักเดินไปหาโฟมโรลเลอร์เพื่อยืดกล้ามเนื้อ ยูซึลโฮก็เดินมาเล่นเดดลิฟต์อยู่ใกล้ ๆ

ตอนที่ซึลโฮซึ่งเหงื่อท่วมตัวเดินไปที่ตู้กดน้ำ ฮัมรักก็ยืนดื่มน้ำอยู่ตรงนั้นแล้ว

ทั้งที่ยิมก็ไม่ได้เล็ก แต่พวกเขากลับเดินสวนกันไปมาอยู่นานเกือบชั่วโมงจนฮัมรักเริ่มทำตัวไม่ถูก

'เขาคงไม่ได้คิดว่าผมสะกดรอยตามเขาหรอกนะ?'

อันที่จริง ซึลโฮต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินตามเส้นทางของฮัมรัก แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นคนดัง ฮัมรักจึงกลายเป็นคนที่ประหม่าเสียเอง

'รีบอาบน้ำแล้วกลับดีกว่า'

ฮัมรักรีบจัดการตัวเองแล้วเผ่นออกจากยิม

ตอนนั้นเองความหิวถึงเพิ่งเข้าจู่โจม เขาจึงมุ่งหน้าไปยังร้านฟาสต์ฟู้ดที่ชั้นหนึ่ง

"ขอชุดเบอร์เกอร์พุลโกกิที่หนึ่งครับ"

เนื่องจากเลยช่วงเวลาเร่งด่วนมื้อเที่ยงไปแล้ว ในร้านจึงแทบไม่มีลูกค้าเลย

ฮัมรักทิ้งตัวลงนั่ง พลางหวนนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างเหม่อลอย

ทว่าตอนนั้นเอง...

กริ๊ง

เสียงกระดิ่งเหนือประตูทางเข้าก็ดังขึ้น

เขาเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักกึก

"..."

"..."

ยูซึลโฮที่สังเกตเห็นฮัมรักก็ชะงักฝีเท้าไปเช่นกัน

ถึงอีกฝ่ายจะสวมมาสก์และดึงหมวกพรางใบหน้าไว้มิดชิด แต่ไม่มีทางที่ฮัมรักจะจำคนที่เพิ่งคุยด้วยเมื่อครู่ไม่ได้

'ค-คราวนี้คุณเป็นคนตามผมมานะ! ผมไม่ได้สะกดรอยตามคุณซะหน่อย!'

ขณะที่ฮัมรักกำลังกะพริบตาปริบ ๆ เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกปรักปรำ ยูซึลโฮกลับเดินผ่านหน้าเขาไปที่ตู้คีออสก์อย่างใจเย็นแล้วกดสั่งอาหาร

เขาหยิบเพจเจอร์เรียกคิวข้าง ๆ ตู้ แล้ว...

ตุบ

ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามฮัมรักหน้าตาเฉย

"...?"

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงขั้นสุดของฮัมรัก ยูซึลโฮก็เอ่ยปากอย่างเยือกเย็น

"โทษทีครับ ผมขอนั่งกินเงียบ ๆ ตรงนี้ได้ไหม"

คำพูดที่เหมือนจะบอกว่าขอกินไว ๆ แล้วไปนั้น ฟังดูหน้ามึนอย่างประหลาด

ทั้งสายตา น้ำเสียง และท่าทาง... ทุกอณูในตัวเขาแผ่ซ่านไปด้วยความมั่นใจ

'หืม...'

ในฐานะที่การวิเคราะห์นักแสดงคืองานอดิเรกเพียงอย่างเดียวของฮัมรัก เขาสัมผัสได้ในทันที

ออร่าแบบนั้นคือสิ่งที่แผ่ออกมาจากคนที่เชื่อมั่นในการกระทำของตัวเองอย่างเปี่ยมล้น

ฮัมรักผู้เคยเอาแต่วิจารณ์การแสดงของยูซึลโฮโดยไม่เคยสนใจชีวิตส่วนตัวของอีกฝ่ายเลย ถึงกับไปไม่เป็น

'เขาเป็นคนแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ'

เขาหลุดปากถามออกไปด้วยความมึนงง

"ทำไมถึง..."

"ผมว่าจะซื้อกลับไปกินที่บ้านน่ะครับ แต่ก็ไม่อยากให้ผู้จัดการรู้ ครั้นจะกินที่นี่ก็ต้องถอดแมสก์"

และถ้าทำแบบนั้นคนอื่นก็จะจำเขาได้ ซึ่งคงกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก

โชคดีที่ที่นั่งของฮัมรักหลบมุมอยู่ตรงจุดอับสายตาพอดี

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตัวฮัมรักเองนั่นแหละที่ช่วยบังยูซึลโฮจากสายตาคนอื่นได้

"ขอโทษที่ต้องรบกวนหน่อยนะครับ คุณไม่ได้เกลียดผมใช่ไหม"

"หา?"

ดวงตาของฮัมรักสั่นระริกอย่างรุนแรง

ตอนนี้เขาไม่ได้เกลียดอีกฝ่ายแล้วก็จริง แต่เขาใช้เวลาตั้งหลายปีทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการไม่ชอบหน้ายูซึลโฮ

ไม่รู้ว่าซึลโฮรู้เรื่องนั้นหรือแค่ไม่ใส่ใจ เขาทำเพียงยักไหล่

"มีคนไม่ชอบผมเยอะน่ะครับ ตอนที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ผมก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจากคุณหรอกนะ แต่ก็คิดว่าควรถามไว้ก่อน"

"ม...ไม่ครับ ผมไม่ได้เกลียดคุณ..."

"ดีแล้วล่ะครับ ขอโทษที่รบกวนนะ ผมจะรีบกินให้เสร็จ"

ยูซึลโฮบอกให้ทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก

'ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะได้มานั่งเผชิญหน้ากับยูซึลโฮที่กำลังกินแฮมเบอร์เกอร์'

เขาไม่เคยคาดฝันถึงสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย

มันเป็นเรื่องพิลึกพิลั่นซะจนฮัมรักรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาอย่างประหลาด

อาจเป็นเพราะมันรู้สึกหลุดโลกเกินจริงไปหน่อย เขาจึงไม่ต้องมานั่งเกร็งกับปฏิกิริยาของยูซึลโฮเหมือนตอนอยู่ที่ยิมอีกต่อไป

"ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิครับ ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายมารบกวน"

"ที่บอกว่าไม่อยากให้ผู้จัดการรู้หมายความว่ายังไงหรือครับ คุณกินแฮมเบอร์เกอร์สบาย ๆ ไม่ได้เหรอครับ"

ฮัมรักรู้ดีว่าช่วงที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ตอนที่ยูซึลโฮหนีออกมาจากสตาร์แอคเตอร์ส ค่ายที่มีนักเลงหนุนหลัง แล้วย้ายมาอยู่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มแฟนคลับของซึลโฮที่ชื่อว่า 'หลอดดูด' ต่างก็พากันดีใจจนแทบคลั่ง

พวกเขาสร้างกระแสฮือฮาไปทั่วโซเชียลมีเดียจนใครก็ตามที่มีสมาร์ตโฟนต้องเคยได้ยินเรื่องนี้กันทั้งนั้น

'แต่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ก็น่าจะเป็นค่ายที่ดีนี่นา'

เนื่องจากฮัมรักเคยมีความฝันอยากเป็นนักแสดง เขาจึงพอจะรู้เรื่องค่ายบันเทิงอยู่บ้าง

'อย่าบอกนะว่าที่นั่นก็ทำกับดาราเหมือนเป็นแค่สิ่งของน่ะ'

พล็อตดราม่านับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา

ในขณะเดียวกัน ยูซึลโฮเพียงแค่ถอนหายใจแล้วตอบว่า

"ผู้จัดการผมบอกว่าถ้าไม่มีข้าวก็ไม่นับว่าเป็นมื้ออาหารน่ะสิครับ เขาประสาทชะมัด"

"...อะไรนะครับ"