บทที่ 88

ชูซอมกรับฟังอย่างเงียบเชียบตลอดเวลาที่ผมเล่าให้ฟัง

เขาไม่ได้พูดปลอบใจว่าใครเจอเรื่องแบบนั้นก็คงต้องรู้สึกแย่กันทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงถึงช่องโหว่ที่ผมจงใจเล่าข้าม ๆ ไปเพราะไม่อยากตอบคำถาม

ผมกะไว้แล้วว่าเขาต้องมีปฏิกิริยาประมาณนี้ แต่พอเห็นว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ผมก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"หัวเราะทำไมครับ"

"แค่คิดว่านายนี่ก็ร้ายไม่เบาเหมือนกัน"

ซอมกทำหน้างงกับคำตอบของผม แต่ผมก็ขี้เกียจอธิบายให้ฟัง

"เอาเถอะ ตอนนี้นายเข้าใจหรือยัง"

"ครับ ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะครับ"

"อ่าฮะ แต่ตอนนี้ฉันชักจะไม่เข้าใจตัวเองแล้วสิ ทำไมฉันถึงยังเป็นแบบนี้อยู่อีก"

แน่นอนว่าผมไม่ได้มองคำว่า 'บาดแผลทางใจ' เป็นเรื่องเล่น ๆ

ผมสืบทอดกิจการและผ่านเรื่องราวสารพัดมาหลังจากนั้นก็จริง แต่สมัยก่อนตอนที่โดนลักพาตัว ผมก็นอนไม่หลับและทรมานอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว

"เพราะมันเป็นเรื่องร้ายแรงมากพอที่จะทิ้งผลกระทบแบบนั้นไว้ไงครับ"

"ฉันรู้ว่ามันเป็นเหตุการณ์ร้ายแรง แต่ไอ้หมอนั่นยังไม่ได้เอากรรไกรตัดเล็บมาทำร้ายฉันด้วยซ้ำ มันไม่มีเหตุผลเลยที่ฉันยังต้องมานั่งตัวสั่นกับเรื่องพรรค์นี้"

"ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณพูดครับ แต่เรื่องที่ว่าบาดแผลทางใจเป็นสิ่งที่สมควรกลัวหรือไม่ คุณซึลโฮในปัจจุบันไม่ใช่คนตัดสินหรอกนะครับ"

"แล้วใครตัดสินล่ะ"

"คุณซึลโฮในตอนนั้นครับ"

ชูซอมกพูดต่ออย่างใจเย็น

"สำหรับคุณซึลโฮในตอนเด็ก มันคงเป็นเรื่องที่ไม่มีทางลืมลงหรอกครับ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน บาดแผลก็ใช่ว่าจะสมานตัวเสมอไป แต่ถ้าบาดแผลนั้นไม่ยอมหาย มันก็ไม่ใช่ความผิดของคนคนนั้นเลยครับ"

"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์หรอกเหรอ"

"อย่างเรื่องสภาพผิว หรือความลึกของบาดแผล... มันมีปัจจัยหลายอย่างเข้ามาเกี่ยวข้องครับ"

คำอธิบายอย่างนุ่มนวลของเขาทำให้ผมใจเย็นลงตามไปด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ

กว่าจะรู้ตัว ผมก็ดึงสติกลับมาและพยักหน้ารับแล้ว

"นายพูดถูก เข้าใจแล้ว ฉันจะไม่คิดว่าตัวเองน่าสมเพชอีก"

"ดีแล้วครับ อีกอย่าง สิ่งที่คุณต้องการในตอนนี้ก็ไม่ใช่การเลิกกลัวกรรไกรตัดเล็บสักหน่อย ไม่ใช่เหรอครับ"

ซอมกถามว่าการใช้ชีวิตโดยไม่มีกรรไกรตัดเล็บมันเคยทำให้ผมลำบากบ้างไหม

ผมส่ายหน้า

"ไม่ค่อยมีใครมานั่งตัดเล็บต่อหน้าคนอื่นหรอกครับ และในเมื่อตอนนี้ผมรู้แล้ว ผมก็จะไม่ใช้กรรไกรตัดเล็บเวลาอยู่ใกล้คุณเหมือนกัน ซึ่งหมายความว่าในอนาคตก็จะไม่มีเรื่องให้ต้องลำบากใจครับ"

"ก็จริง"

"เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องฝืนแก้หรอกครับ ความจริงถ้ามันช่วยให้คุณฝึกแสดงความกลัวได้ การที่คุณจะยังกลัวอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร"

เหตุผลของเขาทำให้ผมคล้อยตาม

บางทีผมอาจจะมีอคติเรื่องความเป็นลูกผู้ชายมากพอ ๆ กับผู้กำกับซอจินกีก็ได้

ผมเคยคิดว่าการกลัวเสียงกรรไกรตัดเล็บมันไม่สมชายชาตรีเอาซะเลย

แต่เพราะคำพูดของเขา ความอับอายของผมจึงจางหายไปมาก และทำให้ผมพูดได้อย่างใจเย็นขึ้น

"อืม ขอบใจนะ"

"ดีครับ งั้นผมตัดเลยนะครับ"

พอได้ยินแบบนั้น ผมก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วพยักหน้า

ราวกับพยายามจะรักษาน้ำใจ ชูซอมกค่อย ๆ ขยับกรรไกรตัดเล็บและเล็มเล็บของตัวเองอย่างช้า ๆ

กริ๊ก!

เสียงแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด

ร่างกายผมกระตุกไปเองอย่างห้ามไม่ได้ และพอรู้สึกตัว ผมก็หลับตาไปแล้ว

พอลืมตาขึ้นช้า ๆ ผมก็เห็นซอมกวางกรรไกรตัดเล็บกลับลงบนพื้น

"โอเคไหมครับ"

"ไม่เลย"

ผมส่ายหน้า

แปลกดีเหมือนกันที่การยอมรับว่าตัวเองไม่โอเค ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเสียหน้าเลยสักนิด

"มันไม่ได้ถึงขั้นสติหลุดหรือมือไม้สั่นจนควบคุมไม่ได้หรอกนะ แต่ผมก็ยังไม่ชอบอยู่ดี ถ้ามีคนมาทำเสียง 'กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก' ติดต่อกัน ผมคงเกลียดมากแน่ ๆ"

บรื๋อ

แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

ขณะที่ผมเกาแขนตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ซอมกก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดกล้อง

"คุณบอกว่าต้องการข้อมูลปฏิกิริยาของคนเวลาหวาดกลัวไม่ใช่เหรอครับ ผมจะให้คุณฟังเสียงอีกสักสองสามรอบ คุณก็ตอบสนองตามธรรมชาติไปเลยนะครับ"

เขาเสนอให้ผมมาดูวิดีโอที่อัดไว้ทีหลัง จะได้สังเกตอย่างเป็นกลางว่าท่าทางของคนที่กำลังตกใจนั้นเป็นยังไง

มันเป็นวิธีที่เป็นระบบอย่างไม่น่าเชื่อ

หลังจากนั้น ผมก็ฟังเสียงนั่นอีกหลายรอบตามคำแนะนำของซอมก

น่าประหลาดที่แต่ละครั้งมันก็ยังทำให้ผมตกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้เสมอ

'ไม่ทันได้สนใจกล้องเลยด้วยซ้ำ'

ผมตกใจมากจนลืมไปสนิทว่ากำลังถูกอัดวิดีโออยู่

"แค่นี้น่าจะพอแล้วล่ะครับ"

"เหนื่อยหน่อยนะครับ"

ขณะที่ผมยกมือขึ้นเสยผม ชูซอมกก็เก็บกรรไกรตัดเล็บใส่กระเป๋า

จากนั้นเขาก็กดพิมพ์อะไรบางอย่างลงในโทรศัพท์ก่อนจะลุกขึ้นยืนกะทันหัน

"เดี๋ยวผมมานะครับ"

"ดึกป่านนี้นี่นะ"

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผมเพิ่งลงประกาศแจกกรรไกรตัดเล็บฟรีใน DangX ครับ เรานัดเจอกันที่สนามเด็กเล่นข้างหน้านี่เอง"

ผมอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

ไม่ใช่แค่น่าทึ่งที่มีคนยอมออกมาดึกดื่นป่านนี้เพียงเพื่อมารับกรรไกรตัดเล็บฟรี แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเขาจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จภายในเวลาอันสั้น

ดูเหมือนซอมกจะเข้าใจปฏิกิริยาของผมผิด เขาจึงชะงักไป

"ผมทำอะไรเกินความจำเป็นหรือเปล่าครับ ผมลงประกาศไปเพราะไม่อยากปล่อยพวกมันทิ้งไว้ในบ้าน หรือว่าคุณตั้งใจจะเก็บไว้ซ้อมต่อครับ"

"ไม่อะ แค่คลิปที่อัดไว้ก็พอแล้ว"

"ครับ งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ"

เขาค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องไป

ผมหลุดหัวเราะออกมาก็ตอนที่ได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านปิดลง

'หมอนี่...'

ผมแค่วางแผนจะเอามันออกไปให้พ้นจากห้องตัวเองเท่านั้น

แต่เขากลับเอามันออกไปให้พ้นจากบ้านซะเลย

แถมต่อให้ผมเป็นคนขอให้เขาทำ คนส่วนใหญ่ก็คงบอกว่ามันดึกเกินไปแล้ว แล้วค่อยเก็บไว้จัดการพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือไง

ความรวดเร็วและเด็ดขาดของเขานี่น่าประทับใจชะมัด

วันรุ่งขึ้น ชูซอมกส่งวิดีโอหลายคลิปที่เขาอัดไว้เมื่อวานมาให้ผม

ขนาดตอนที่กำลังดาวน์โหลดมาเพื่อซ้อมแสดง ผมก็ยังแอบประหม่าเลย

เพราะยังไงซะในวิดีโอพวกนั้นก็มีเสียง 'กริ๊ก' นั่นอยู่ดี

'ค่อยดูแบบปิดเสียงเอาแล้วกัน'

แต่หลังจากโหลดเสร็จ ผมก็รู้สึกแปลก ๆ

พอดูดี ๆ ถึงได้รู้ว่าตัววิดีโอไม่มีแทร็กเสียงเลย

ต่อให้เร่งเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา

ผมจ้องมองวิดีโอเงียบเชียบพวกนั้น แล้วในที่สุดก็หลุดหัวเราะออกมา

'ใส่ใจดีแฮะ'

* * *

ตอนที่ผมก้าวออกไปข้างนอก สายลมเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วงก็พัดปะทะแก้ม

'เวลาผ่านไปไวชะมัด'

ยิ่งอายุมากขึ้น เวลาก็เหมือนจะยิ่งผ่านไปเร็วขึ้น

ผมเคยคิดว่าเวลาอาจจะเดินช้าลงในร่างกายวัยยี่สิบกลาง ๆ ของยูซึลโฮ แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

'อาจจะเป็นเพราะผมใช้ชีวิตยุ่งเหยิงกว่าเมื่อก่อนล่ะมั้ง มันถึงรู้สึกว่าผ่านไปเร็วขึ้น'

แม้แต่ตอนที่เป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ผมก็เกลียดการปล่อยเวลาว่างให้สูญเปล่า

ผมมักจะหาทางทำเงินจากมันเสมอ และถ้าไม่มีอะไรให้ทำจริง ๆ ผมก็จะไปออกกำลังกาย

'ไม่อยากออกกำลังกายเลยแฮะ'

ผมกำลังเดินทางไปยิม

แทบไม่อยากจะเชื่อว่าผมเคยออกกำลังกายเพียงเพราะมีเวลาว่าง เมื่อเทียบกับก้าวเท้าที่หนักอึ้งในตอนนี้

'อาจจะเป็นเพราะผมต้องสร้างกล้ามให้คนอื่นดูละมั้ง'

ตัวละครโดกอนจากเรื่อง 'What I Loved' ที่ใกล้จะถึงกำหนดถ่ายทำ เป็นผู้ป่วยสุขภาพย่ำแย่

โดยเฉพาะร่างกายท่อนล่างของเขาที่ทำงานได้ไม่ปกติ ผมจึงปั้นกล้ามให้ใหญ่เกินไปไม่ได้ถ้าอยากให้สมบทบาท

'แต่จะให้ทิ้งกล้ามเนื้อไปจนหมดก็ไม่ได้เหมือนกัน'

เพราะยังมีเรื่อง 'The Sixth Night' อยู่

ในภาพยนตร์เรื่องนั้น ผมไม่ได้เล่นเป็นผู้ป่วย แต่เป็นนักกีฬามหาวิทยาลัยที่เข้าเรียนด้วยโควตานักกีฬา

เนื่องจากเป็นภาพยนตร์สยองขวัญที่มีฉากหลังเป็นช่วงฤดูร้อน แน่นอนว่าย่อมต้องมีฉากโชว์เนื้อหนังกันบ้าง

ไม่ใช่พวกฉากถอดเสื้อพร่ำเพรื่อหรอกนะ แต่เป็นเสื้อแขนกุดกับกางเกงขาสั้นที่ต้องโชว์แขนกับต้นขาต่างหาก

ถ้าผมดูบอบบางเกินไป มันก็สื่อถึงภูมิหลังของตัวละครออกมาได้ไม่สมจริง

'ปกติแล้ว กองถ่ายเขาก็ต้องคอยปรับตารางถ่ายทำให้เข้ากันนั่นแหละ'

แต่คิวถ่ายของ 'What I Loved' มันถูกล็อกเอาไว้ตายตัวแล้ว

ขืนจะให้เลื่อนออกไปก็คงเป็นไปไม่ได้

นั่นหมายความว่าการเลื่อนคิวของเรื่อง 'The Sixth Night' ออกไปดูจะเข้าท่ากว่า

ผู้กำกับซอจินกีถึงกับดึงดันหัวชนฝาเลยว่า

"คุณซึลโฮต้องรับบทพระเอกเท่านั้นครับ ผมไม่มีตัวเลือกอื่นแล้ว"

เขาบอกว่าจะยอมปรับตารางการถ่ายทำทั้งหมดเพื่อให้ตรงกับคิวของผมเลยด้วยซ้ำ

ผมก็ซาบซึ้งใจอยู่หรอก แต่พูดตามตรงนะ ผมไม่อยากให้ทำแบบนั้นเลย

'ผมไม่อยากเสียเวลาตั้งครึ่งปีไปกับการถ่ายหนังแค่เรื่องเดียวหรอกนะ'

หนังผีมันต้องเข้าโรงฉายช่วงหน้าร้อนถึงจะถูก

ถ้ามัวแต่รอให้ถ่าย 'What I Loved' เสร็จก่อนแล้วค่อยไปถ่าย 'The Sixth Night' ต่อ ก็คงปั่นงานให้ทันวันเข้าฉายไม่ทันแน่

'ท้ายที่สุดแล้ว นี่มันก็แค่ความโลภของผมเองนั่นแหละ'

โชคดีที่หลังจากคุยทำความเข้าใจกับทั้งผู้กำกับแบคและผู้กำกับซอเป็นอย่างดี ทุกฝ่ายก็หาจุดรอมชอมกันได้

ในเมื่อฉากหลังของ 'What I Loved' คือช่วงฤดูใบไม้ร่วง ผู้กำกับแบคเลยตัดสินใจให้โดกอนใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ทรงหลวมโพรก

ขนาดกางเกงก็ยังต้องสั่งตัดให้ตัวใหญ่ขึ้น เพื่อพรางไม่ให้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของผมชัดเกินไปนัก

ผมกังวลว่าทางฝั่งผู้กำกับแบคอาจจะรู้สึกไม่พอใจที่ต้องยอมประนีประนอมหลายอย่าง แต่เธอกลับดูโล่งใจแทน

"ลองคิดดูแล้ว ถ้าคุณลดน้ำหนักหรือลดกล้ามเนื้อเพื่อมารับบทโดกอนในตอนนี้ มันคงจะออกมาแย่แน่เลยค่ะ"

"ทำไมล่ะครับ"

"ก็เพราะเราต้องถ่ายฉากของโดกอนช่วงก่อนเกิดอุบัติเหตุด้วยไงคะ ในฉากนั้นคุณจะต้องใส่เสื้อผ้าพอดีตัวเพื่อโชว์กล้าม มันจะได้ตัดกับภาพลักษณ์ในปัจจุบันได้อย่างลงตัว ถ้าคุณลดกล้ามเนื้อไปหมดจนดูไม่โดดเด่นตั้งแต่ก่อนเกิดอุบัติเหตุด้วย มันจะไปมีความหมายอะไรล่ะคะ"

จากนั้นผู้กำกับแบคก็บอกว่าทุกอย่างลงตัวพอดีเป๊ะ แล้วก็เสนอให้เพิ่มฉากโชว์เรือนร่างเข้าไป

"ฉากโชว์เรือนร่างแบบไหนเหรอครับ"

"ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ อาจจะแค่โชว์หน้าท้องนิดหน่อยมั้งคะ? ในช่วงฉากออกเดตหวานๆ แรกๆ กับดาอินไง คนดูน่าจะชอบ ฉันเองก็จะมีความสุขที่ได้ทำให้คนดูมีความสุข แล้วคุณเองก็จะชอบเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ"

"ไม่ครับ"

"โธ่ ทำไมล่ะคะ ฉันอุตส่าห์ยอมถอยให้แล้วไม่ใช่เหรอ คุณก็ควรจะยอมถอยให้บ้างสิคะ"

หลังจากถอนหายใจ ผมก็ตอบตกลง

และด้วยเหตุนี้ ในภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องที่จะเข้าฉายในปีหน้า ผมเลยต้องลงเอยด้วยการโชว์สัดส่วนต่างๆ ของร่างกายไปโดยปริยาย

ผมเดินทางมาถึงฟิตเนสด้วยความรู้สึกหนักใจอย่างบอกไม่ถูก

"หา?! ยูซึลโฮ?!"

และที่นั่น ผมก็ได้พบกับบางสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน