บทที่ 87

ถูกต้องแล้ว

ตามที่จูคยองบอมบอก สิ่งที่ลูกพี่ใหญ่ "กลัว" ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเสียงกรรไกรตัดเล็บ

ทันทีที่ได้ยิน ผมอยากจะเถียงเขากลับ แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้แทบแย่

'ไม่ใช่เว้ย นั่นไม่ได้เรียกว่ากลัว ฉันแค่เกลียดมันต่างหาก'

ใครบนโลกมันจะไปกลัวของพรรค์นั้นอย่างเสียงกรรไกรตัดเล็บกันวะ?

'หมอนี่ทำอย่างกับฉันเป็นพวกตัวประหลาดไปได้'

ผมถึงกับพูดไม่ออก แต่จูคยองบอมกลับยิ้มอย่างมีความสุข

"ผมไม่รู้เหมือนกันว่าลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง สงสัยผมคงจะชินกับมันมากไปเองมั้งครับ ตอนที่รับใช้ลูกพี่ใหญ่ ผมก็ไม่เคยมีเหตุให้ต้องใช้กรรไกรตัดเล็บเลยเหมือนกัน"

เขาโชว์นิ้วที่เล็บถูกตกแต่งมาอย่างเรียบร้อยให้ผมดู

"ถึงแม้ลูกพี่ใหญ่จะหมดสติไปแล้ว ผมก็ยังตะไบเล็บตัวเองมาเป็นเดือน ๆ ความเคยชินนี่มัน... ตลกดีนะครับ"

นั่นทำให้ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยังไงพิกล

นี่ผมทำให้คนรอบข้างต้องลำบาก เพียงเพราะตัวเองอ่อนไหวเกินเหตุกับเรื่องไร้สาระงั้นเหรอเนี่ย?

'แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็ฉันเกลียดที่ต้องได้ยินเสียงมันนี่หว่า'

แกร็บ แกร็บ-แกร็บ แกร็บ

เสียงที่ไม่เป็นจังหวะนั่นทำให้ผมรังเกียจจนถึงขั้นขนลุก

มันให้ความรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงชิ้นส่วนของร่างกายกำลังถูกตัดขาด

และมันก็ทำให้ผมเกิดความหวาดกลัวอย่างรุนแรงว่าอาจจะมีใครสักคนพุ่งเข้ามาแทงผมได้ทุกเมื่อ

'หืม?'

'...ว้าว นี่ฉันกลัวมันจริง ๆ ด้วยแฮะ'

ผมตระหนักถึงเรื่องนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติเสียจนหลุดหัวเราะออกมาแห้ง ๆ

ขณะที่ผมนั่งอึ้งกับการค้นพบที่คาดไม่ถึง ทั้งสองคนก็ยังคงคุยกันอย่างออกรสต่อไป

"อ้อ? งั้นประกาศที่บอกว่าห้ามใครตัดเล็บในออฟฟิศนั่นก็เป็นเพราะลูกพี่ใหญ่เหรอครับ?"

"เปล่า นั่นมันมารยาทพื้นฐานต่างหากล่ะ ใครเขาตัดเล็บในออฟฟิศกันวะ?"

จูคยองบอมตอบ ส่วนเจ้าเด็กใหม่ก็เกาหัวอย่างเก้อเขิน

"งั้นเหรอครับ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลูกพี่จะกลัวเสียงกรรไกรตัดเล็บ"

"แกน่ะแทบจะบรรลุธรรมเรื่องความไม่แยแสต่อทุกสิ่งบนโลกอยู่แล้ว แต่ก็มีบางอย่างที่แกจะตอบสนองรุนแรงด้วย กรรไกรตัดเล็บก็อย่างหนึ่ง แล้วก็... อะไรนะ? เครื่องดื่มที่นายซื้อมาตอนนั้นน่ะ"

"อ๋า~ สมูทตี้มินต์เหรอครับ?"

"ใช่ แกเกลียดไอ้นั่นเข้าไส้เหมือนกัน นั่นเป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นลูกพี่คายของกินออกมา"

ผมปล่อยให้สองคนนั้นนินทาเรื่องของผมต่อไป ส่วนตัวเองก็รีบเดินออกจากตึกมา

ถึงอย่างนั้น ผมก็ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาแล้ว ก็เลยต้องเอามาฝึกซ้อมเสียหน่อย

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมแวะซื้อกรรไกรตัดเล็บมาอันหนึ่ง แล้วชูซอมกก็มาเห็นเข้า

และตอนนี้...

"ฟู่..."

ผมวางกรรไกรตัดเล็บลงบนพื้นแล้วจ้องมองมันอยู่นาน

ชูซอมกที่ตามผมเข้ามาในห้องโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็ได้แต่ทำหน้าสับสน

"คุณซึลโฮ เรียกผมเข้ามาในนี้ทำไมครับ"

"……"

ผมไม่กล้าพูดออกไปว่า

'ฉันไม่กล้าฟังเสียงนั้นคนเดียวนี่หว่า'

แต่หลังจากนั่งจ้องกรรไกรตัดเล็บเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลยอยู่สามสิบนาที ซอมกก็เอ่ยปากขอคำอธิบายอีกครั้ง

'ไม่อยากอธิบายเลยว่ะ'

รู้สึกเสียศักดิ์ศรีนิดหน่อย

แต่ถ้าไล่เขาไป ก็เท่ากับว่าผมต้องอยู่กับกรรไกรตัดเล็บในห้องตามลำพัง

ซึ่งผมเกลียดแบบนั้นยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

'รู้หรอกน่าว่ามันน่าสมเพช'

แต่ถ้าจู่ ๆ มันเกิดดังขึ้นมาเองล่ะ?

แค่จินตนาการถึงเสียง 'กริ๊ก!' ที่ดังขึ้นมากะทันหัน ขนก็ลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว

ดูเหมือนว่าแค่คิดหน้าผมก็ซีดเผือดไปแล้ว ซอมกถึงได้เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงจริง ๆ

"วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ"

"เฮ้อ ไม่หรอก ไม่ใช่อย่างนั้น ฉัน... มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย"

ผมเค้นคำพูดออกมา

ผมรีบอธิบายว่าไปขอคำปรึกษาจากเพื่อน ๆ เรื่องหนังสยองขวัญมา แล้วพวกเขาก็บอกว่าผมกลัวเสียงกรรไกรตัดเล็บ

ผมเตรียมใจจะโยนซอมกออกไปนอกห้อง... ตามด้วยกรรไกรตัดเล็บ... หากเขาสวนกลับมาว่า 'ผู้ชายประสาอะไรมากลัวเรื่องพรรค์นี้'

"อืม"

แต่ปฏิกิริยาของเขากลับต่างออกไป

"ที่บอกว่ากลัวเสียงกรรไกรตัดเล็บเนี่ย กลัวตรงไหนกันแน่ครับ กลัวการตัดส่วนหนึ่งของร่างกายออกไป หรือว่ากลัวแค่เสียงของมันล้วน ๆ"

เขามองผมโดยไม่มีทีท่าดูแคลนหรือตกใจแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่ตั้งคำถาม ราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังสืบหาสาเหตุของปัญหาอย่างใจเย็น

เพราะอย่างนั้น ผมเลยพูดได้สะดวกใจขึ้นหน่อย

"เสียงครับ แค่คิดว่าจะได้ยินก็ทำเอามือสั่นแล้ว"

"แล้วที่ผ่านมาคุณจัดการกับเล็บตัวเองยังไงล่ะครับ"

"มีอุปกรณ์อื่นนอกจากกรรไกรตัดเล็บนี่ครับ แบบที่เป็นกรรไกรเลยก็มี"

"อ่า งั้นคุณคงเกลียดเสียงดังกริ๊บของมันจริง ๆ สินะครับ"

ซอมกพยักหน้ารับ

เห็นเขาตั้งใจฟังอย่างจริงจังแบบนั้น ผมก็ถอนหายใจออกมา

"สิบกว่าปีแล้วครับที่ไม่ได้ยินเสียงนี้เลย ปกติคนเราก็ตัดเล็บกันที่บ้าน ไม่ได้มานั่งตัดข้างนอกอยู่แล้ว"

"นั่นก็จริงครับ"

"เพราะงั้นบางทีถ้าได้ยินจริง ๆ อาจจะรู้สึกว่ามันไม่ได้มีอะไรก็ได้ แต่ไม่ว่ายังไง ผมก็ต้องลองฟังมันดูสักครั้ง"

ถ้าลองฟังแล้วไม่รู้สึกอะไร ผมก็แค่ดึงเอาความทรงจำเก่า ๆ ออกมาใช้ประกอบการซ้อมก็พอ

แต่ถ้าผมยังรู้สึกกลัวมันอยู่อีกละก็...

"ผมก็คงถ่ายทอดการแสดงออกมาได้สมจริงยิ่งขึ้นครับ"

"นั่นก็จริงครับ งั้นเรามาลองกันเลยไหม"

ในที่สุดเมื่อเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงถูกเรียกตัวมา ชูซอมกก็หยิบกรรไกรตัดเล็บขึ้นมาทันที

วินาทีเดียวกันนั้น ร่างกายผมก็สะดุ้งเฮือก

'เวรเอ๊ย น่าอายชะมัด'

"ขอโทษครับ ผมน่าจะบอกคุณก่อนหยิบมันขึ้นมา"

"...เฮ้อ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ หงุดหงิดชะมัด"

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยกมือขึ้นเสยผม

การสูญเสียการควบคุมร่างกายตัวเองเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดเสมอ

หลังจากฟังผมถอนหายใจอยู่เงียบ ๆ หลายครั้ง ซอมกก็ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

"บอกผมได้ไหมครับว่าทำไมคุณถึงเกลียดเสียงกรรไกรตัดเล็บ"

"มันจะมีเหตุผลอะไรได้ล่ะ ก็แค่เกลียดนั่นแหละ"

"จากที่ผมเห็น ดูเหมือนจะมีเหตุผลอื่นนะครับ รู้สึกเหมือนคุณกำลังปิดบังเพราะไม่อยากบอกผมตรง ๆ"

ชูซอมกมองสบตาผมตรง ๆ

แววตาซื่อตรงราวกับแฮแทในตำนานที่คอยแยกแยะความจริงกับคำโกหกของเขา ทำให้ผมรู้สึกอึดอัด

"เราเพิ่งรู้จักกันได้กี่วันเอง คุณรู้ได้ไงว่าผมกำลังปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า"

"ขอโทษที่ทำตัวเหมือนรู้ดีนะครับ แต่บางครั้งการทำตามสัญชาตญาณก็มักจะให้ผลลัพธ์ที่ดี และผมก็เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองครับ"

'พูดจาได้น่าหงุดหงิดชะมัด'

ผมบ่นอุบอิบในใจ แต่ก็ไม่อาจพูดซ้ำคำเดิมได้ว่าไม่มีเหตุผลอะไร

ผมจึงแสดงความอิดออดออกมาด้วยการถอนหายใจอีกรอบ

และในสงครามประสาทอันเงียบงันที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ในที่สุดผมก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

"เฮ้อ มันเป็นเรื่องเก่าแล้วล่ะ"

เพราะคนที่ต้องการความช่วยเหลือจากชูซอมกในตอนนี้ก็คือตัวผมเอง

"เป็นเรื่องที่เกิดมานานมากจนผมแทบจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ"

"ครับ"

"ผมเคยถูกลักพาตัวน่ะ"

"ว่าไงนะครับ"

พอเห็นปฏิกิริยาตกตะลึงของเขา ผมก็เลยเกาหัวแกรก

ผมบอกไม่ได้หรอกว่ามันเกิดขึ้นตอนที่ผมเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ไม่ใช่ยูซึลโฮ ผมจึงพูดเลี่ยงเรื่องช่วงเวลาไป

"ไม่ได้เป็นข่าวเหรอครับ"

"ไม่ใช่การลักพาตัวทุกคดีจะได้ออกข่าวสักหน่อย ยังไงซะมันก็จบลงด้วยดีนั่นแหละ กินเวลาแค่ประมาณอาทิตย์เดียวเอง พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

"ไม่เป็นเรื่องใหญ่ได้ยังไงกันล่ะครับ"

ซอมกขมวดคิ้ว

ในเมื่อมีเรื่องที่ผมเล่าให้เขาฟังได้แค่นี้ ผมจึงรีบพูดต่อ

"เอาเป็นว่า ผมอาศัยอยู่กับโจรลักพาตัวในอะพาร์ตเมนต์ห้องเดี่ยว ตอนนี้ผมจำหน้าหมอนั่นไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ"

นั่นผมโกหก

ผมยังจำใบหน้า ชื่อ หรือแม้กระทั่งชุดที่หมอนั่นใส่ได้แม่น

สาเหตุที่ผมถูกลักพาตัวเป็นเพราะเรื่องธุรกิจ

ถ้าจะให้อธิบาย ผมคงต้องบอกก่อนว่าผมไม่ใช่เจ้าของคนแรกของฮารุไฟแนนซ์

ผมรับช่วงต่อกิจการมาจากคนอื่นอีกที

และถ้าไม่ได้ผู้ชายคนนั้น ผมคงอดตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว

ตอนแรกผมเรียกเขาว่า "คุณลุง"

พอโตขึ้น ผมก็เรียกเขาว่า "ท่านประธาน"

ช่างเถอะ เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนที่เขายังบริหารธุรกิจเงินกู้ และผมยังเรียนอยู่แค่ชั้นประถม

ตอนนั้นฮารุไฟแนนซ์ไม่ได้ปล่อยกู้ให้แค่พวกคนดัง

ความเปลี่ยนแปลงนั่นเกิดขึ้นหลังจากผมขึ้นเป็นเจ้าของต่างหาก

ก่อนหน้านั้น ลูกค้าของเราคือพวกนักเลงและนักธุรกิจกระเป๋าหนัก

และลูกหนี้คนหนึ่งที่กู้เงินท่านประธานไปแล้วไม่มีปัญญาจ่ายคืนก็กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต

หมอนั่นก็เลยคว้าตัวผมแล้วหนีไป

ในหัวของหมอนั่นคงคิดว่าตัวเองกำลังจับตัวประกันอยู่

ตอนที่ตัวห้อยต่องแต่งอยู่ในแขนของผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักมักจี่มาก่อน ผมจำได้ว่าตัวเองคิดอยู่เลยว่าการตัดสินใจของหมอนั่นมันโง่บัดซบแค่ไหน

'ไม่มีทางที่ฉันจะมีค่าพอให้เอาไปเป็นตัวประกันหรอก'

ท่านประธานเก็บผมมาจากข้างถนนเพราะนึกสนใจล้วน ๆ

กว่าผมจะได้ตอบแทนบุญคุณนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปอีกนาน

ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะทำประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอันให้เขาได้

นั่นหมายความว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เขาจะต้องมองไอ้เด็กที่วัน ๆ เอาแต่กินเป็นตัวประกันล้ำค่า แล้วยอมเจรจากับโจรลักพาตัวดี ๆ

แต่เพราะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรเลย โจรลักพาตัวถึงได้เชื่อว่าการจับตัวผมไว้จะช่วยอะไรได้บ้าง

ด้วยเหตุนี้ ผมเลยถูกขังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ห้องเดี่ยวนั่นตลอดทั้งสัปดาห์โดยไม่ได้ก้าวขาออกไปข้างนอกเลยสักครั้ง

ในตู้เย็นพอมีของกินอยู่บ้าง เราเลยเอาตัวรอดเรื่องปากท้องไปได้ แต่มันก็ไม่ได้มีมากมายนัก

ไม่มีทีวี

ไม่มีหนังสือ

ไม่มีอะไรให้ทำแก้เบื่อเลยสักอย่าง

ผมจำได้ว่าตัวเองใช้เวลาแต่ละวันไปกับความเบื่อหน่ายแทบขาดใจ

'ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าไม่หิวตายก็คงเบื่อตายแน่ ๆ'

ขนาดผมยังคิดแบบนั้นเลย

แล้วผู้ชายตัวโตเป็นผู้ใหญ่ที่ลักพาตัวผมมาจะหงุดหงิดพลุ่งพล่านขนาดไหนล่ะ

ทั้งที่กลัวว่าท่านประธานจะตามมาเจอได้ทุกเมื่อ แต่ก็ทนความเบื่อหน่ายไม่ไหว จนสุดท้ายเขาก็เริ่มรื้อค้นข้าวของทุกอย่างในห้อง

และสิ่งที่เขาเจอก็คือที่ตัดเล็บอันหนึ่ง

ตอนแรก เสียงมันยังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

กริ๊ก กริ๊ก

แต่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นไม่เป็นจังหวะ

จนสุดท้าย เขาไม่ได้ตัดเล็บด้วยซ้ำ แต่กลับเอาแต่กัดฟันกรอดและขยับมือทำท่าตัดซ้ำไปซ้ำมา

จนกระทั่ง...

ปัง! ปัง! ปัง!

"โอ๊ย!"

"ไอ้เวรเอ๊ย! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

ขนาดตอนที่พวกพนักงานมาเจอเราเข้า โจรลักพาตัวก็ยังกำที่ตัดเล็บไว้ในมือ

พอสะดุ้งตกใจกับเสียงทุบประตูอย่างรุนแรง ที่ตัดเล็บก็ส่งเสียงบาดหูแล้วบาดเข้าที่มือของเขา

"เลือดออกไม่เยอะหรอกครับ ใช้ที่ตัดเล็บมันจะทำตัวเองบาดเจ็บได้สักแค่ไหนกันเชียว แต่ไม่รู้ทำไม ภาพนั้นถึงติดตาผมมาตลอดเลย"

ยังไงซะ เรื่องราวก็จบลงด้วยดี

โจรลักพาตัวถูกลากคอออกไป

ส่วนผมก็กลับไปหาท่านประธาน

เพราะผมเล่าเรื่องท่านประธานให้ซอมกฟังไม่ได้ ผมเลยอธิบายไปแค่ว่าตำรวจพาตัวหมอนั่นไปแล้ว

"ยังไงก็เถอะ หลังจากนั้น แค่ได้ยินเสียงที่ตัดเล็บผมก็เกลียดแล้วล่ะครับ รู้สึกเหมือนกำลังจะมีเรื่องแย่ ๆ เกิดขึ้น"

พอเล่าทุกอย่างจบ ผมก็รู้สึกสมเพชตัวเอง

มันผ่านมาตั้งยี่สิบปีแล้ว

แต่ผมก็ยังฝังใจกับเรื่องพรรค์นี้อยู่ดี