บทที่ 86

"ผมกำลังจะถ่ายหนังผีเร็วๆ นี้ เลยอยากให้พวกคุณสองคนช่วยหน่อยครับ"

"...พวกเราเนี่ยนะ?"

จูคยองบอมตอบกลับมาราวกับว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ

น้องเล็กที่นั่งอยู่ข้างเขาก็เบิกตากว้างขึ้นมาเหมือนกัน

'พวกเขาก็คงสงสัยแหละว่าจะไปช่วยอะไรได้'

ผมรู้ว่ามันฟังดูไร้สาระแค่ไหน แต่มันไม่มีใครช่วยผมได้แล้วจริงๆ

เพราะว่า...

'ในหนังผี ตัวละครจะต้องไปตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าสยดสยอง'

ไม่ว่าจะไปติดแหง็กอยู่ในบ้านพักบนเขา ตกลงไปในแม่น้ำที่มีผีสิง หรืออะไรก็ช่าง ตัวเอกจะต้องเผชิญกับวิกฤตบางอย่างและแสดงความหวาดกลัวออกมาจากใจจริง

แน่นอนว่ามันก็มีหนังผีแนวคอเมดี้ที่ตัวเอกไม่สะทกสะท้านแถมยังชอบแหกขนบเดิมๆ อยู่เหมือนกัน แต่เรื่องที่ผมกำลังจะถ่ายทำมันเป็นหนังสยองขวัญแบบเพียวๆ

'นั่นหมายความว่าผมต้องแสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาให้ได้'

และปัญหามันก็เริ่มตรงนี้นี่แหละ

ผมกลัวอะไรงั้นเหรอ?

'ผมไม่ได้พยายามจะทำตัวเก่งหรืออะไรหรอกนะ แต่ผมจำไม่ได้จริงๆ'

ผี ความมืด สัตว์ประหลาด... สิ่งที่คนทั่วไปมักจะหวาดกลัวกัน... มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด

ก็ไม่ได้หมายความว่าผมอยากจะเยาะเย้ยคนที่กลัวเรื่องพวกนั้นหรอกนะ

ผมก็แค่... ไม่รู้สึกอะไรกับมันก็เท่านั้นเอง

หลังจากผ่านการออดิชัน ผมก็ไล่ดูหนังสยองขวัญมานับไม่ถ้วน แต่กลับไม่อินไปกับตัวละครเลยสักนิด

'เรื่องแค่นั้นมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอวะ?'

แน่นอนว่าถ้าผมไปตกอยู่ในสถานการณ์คอขาดบาดตายแบบนั้นจริงๆ ผมก็คงกลัวเหมือนกัน เพราะมันอาจถึงตายได้เลยนี่นา

'แต่นี่มันก็แค่หนัง'

โอกาสตายตอนถ่ายทำหนังสยองขวัญมันจะมีสักเท่าไหร่กันเชียว?

แล้วจะให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ ได้ยังไงล่ะ?

'แล้วเรื่องผีล่ะ?'

ทั้งชีวิตนี้ผมไม่เคยมานั่งสงสัยเลยว่าผีมีจริงหรือเปล่า

แต่สมมติว่ามันมีจริงก็แล้วกัน

สมมติว่ามีผียืนอยู่ข้างๆ ผมเลยเอ้า

'แล้วไง?'

มันจะทำอะไรผมได้ล่ะ?

ต่อให้พวกมันมีจริง แล้วไงอะ?

มันไม่ได้จะมาขโมยเงินผมซะหน่อย

'เหอะ'

ผมไม่ได้อยากจะเปลี่ยนความคิดแบบนั้นหรอกนะ แต่ก็อดกังวลไม่ได้

ผมต้องรับบทเป็นคนที่กำลังหวาดกลัว และผมก็กังวลว่าการแสดงของตัวเองมันจะดูปลอม

'แน่นอนว่า แค่เพราะต้องแสดงบทอะไรสักอย่าง ก็ไม่ได้แปลว่าเราต้องรู้สึกถึงอารมณ์นั้นจริงๆ ซะหน่อย'

คนเราไม่จำเป็นต้องอยากฆ่าใครจริงๆ เพียงเพราะต้องแสดงฉากฆาตกรรมนี่นา

แต่ถ้าอยากจะแสดงออกมาให้ดูสมจริง อย่างน้อยผมก็ควรจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าตัวเองกลัวอะไร และมีปฏิกิริยายังไงเวลาที่รู้สึกกลัว?

'ครั้งนี้จะมาเอาตัวรอดด้วยการเลียนแบบคนรอบข้างไม่ได้แล้ว'

มันคือปัญหาเดียวกันกับตอนที่ผมรับบทเป็นโดกอนในเรื่อง 'What I Loved'

ตอนนั้นผมมีข้อมูลอ้างอิงไม่พอที่จะเอามาปั้นเป็นคาแรกเตอร์ของโดกอน มาตอนนี้ผมก็รู้สึกหงุดหงิดแบบเดียวกันกับบทพระเอกหนังสยองขวัญเรื่องนี้

'จริงอยู่ที่ผมเคยเห็นคนมากมายตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวอยู่ตรงหน้า'

เวลาที่พวกลูกหนี้ที่ไม่มีปัญญาจ่ายดอกเบี้ยถูกลูกน้องผมลากตัวมา

ผมจำสีหน้าของคนนับไม่ถ้วนพวกนั้นได้ขึ้นใจ

บางคนถึงกับหายใจไม่ออกจนเกิดอาการชักกระตุก

บางคนก็กลัวจัดจนฉี่ราด

'แต่ข้อมูลพวกนั้นช่วยอะไรไม่ได้เลย'

จุนโฮ พระเอกที่ผมรับบท ไม่ได้เป็นคนอ่อนแอ

เขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยโควตานักกีฬา และรู้ตัวดีว่าตัวเองมีพละกำลังแข็งแกร่ง

ความมั่นใจนั้นสะท้อนผ่านท่าทีเวลาที่เขาปฏิบัติต่อคนรอบข้าง

ต่อให้สถานการณ์จะน่าหวาดหวั่นแค่ไหน คนแบบนั้นก็ไม่มีทางทิ้งศักดิ์ศรีแล้วหดหัวอย่างน่าสมเพชหรอก

'ถ้าเป็นช่วงไคลแมกซ์ของหนังก็ว่าไปอย่าง'

แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ผมต้องแสดงให้เห็นถึงความกลัวที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

ปากพูดว่า 'มีอะไรให้น่ากลัวนักหนาวะ' แต่กลับมีแววหวาดหวั่นแฝงออกมาทางสีหน้าทีละนิด

'ไม่ง่ายเลยแฮะ'

ผมเพิ่งจะแก้ปัญหาเรื่องการรับบทเป็นคนไข้ไปได้หมาด ๆ วิกฤตครั้งใหม่ก็พุ่งชนเข้าซะแล้ว

ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ ชีวิตก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด

'ยังไงซะก็ต้องหาทางออกให้ได้'

ในเมื่อรู้ถึงปัญหาแล้ว ผมก็ต้องหาทางแก้ไข

ผมต้องคิดให้ออกว่าสถานการณ์แบบไหนที่ทำให้รู้สึกกลัว และฝึกแสดงความกลัวนั้นออกมาให้สมจริง

และสองคนที่อยู่ตรงหน้าก็รู้จักตัวผมในอดีตดีกว่าใคร

"ผมต้องแสดงบทคนหวาดกลัว แต่ผมไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไร พวกคุณสองคนน่าจะรู้ใช่ไหมล่ะ ก็ผมความจำเสื่อมนี่นา"

"อ่า ครับ"

"ผมไม่มีเวลามามัวทดลองทีละอย่าง ก็เลยต้องการทางลัด แล้วจู่ ๆ ผมก็นึกถึงลูกพี่ใหญ่ขึ้นมา"

"ลูกพี่ใหญ่ของพวกเราน่ะเหรอครับ"

เมื่อได้ยินฮวังแทจุนพูดแบบนั้น ผมก็ยิ้มออกมา

"ใช่ ลูกพี่ใหญ่ในความทรงจำของผมคือคนที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด ดังนั้นถ้ามีอะไรสักอย่างที่แม้แต่คนแบบเขายังกลัว ผมก็คงจะรู้สึกกลัวตามไปด้วยอย่างเป็นธรรมชาติใช่ไหมล่ะ"

ผมบอกให้พวกเขาเล่าทุกอย่างที่รู้ออกมาอย่างหน้าตาเฉย

แม้จะสับสน แต่พวกเขาก็เหมือนจะคล้อยตามและเริ่มครุ่นคิดอย่างว่าง่าย

"สิ่งที่ลูกพี่ใหญ่กลัว..."

"อืม แทจุน นายจำอะไรได้บ้างไหม"

"ฉันแทบไม่เคยเห็นลูกพี่ใหญ่ยิ้มเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาทำท่าหวาดกลัวเลยสักครั้งเหมือนกัน"

จูคยองบอมพยักหน้าเห็นด้วย

'ชักจะรู้สึกสิ้นหวังซะแล้วสิ'

ถ้ารู้ว่าจะออกมาเป็นแบบนี้ คงไม่อธิบายซะจริงจังขนาดนั้นหรอก

พอรู้สึกห่อเหี่ยว ผมก็เลยเร่งเร้าให้พวกเขาคิดให้หนักกว่าเดิม

"ถึงคุณจะถามแบบนั้น ผมก็ไม่รู้จริงๆ ครับ ผมรับใช้ลูกพี่ใหญ่มาตั้งแต่สมัยเขาเป็นนักเรียน แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาเกรงกลัวอะไรเลยสักครั้ง..."

พอเห็นจูคยองบอมพูดอย่างจริงจังขนาดนั้น ผมก็ถึงกับสิ้นหวัง

ถ้าขนาดคยองบอมยังพูดแบบนั้น แสดงว่าเขาไม่เคยเห็นจริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้น อุตส่าห์ลากบทสนทนามาจนป่านนี้แล้ว ผมก็รู้สึกว่าต้องได้อะไรกลับไปบ้าง

"แล้วพวกคุณสองคนกลัวอะไรล่ะ"

น้องเล็กตอบกลับมาทันที

"มีอยู่เรื่องหนึ่งครับ ครั้งหนึ่งผมทำพลาดจนเสียสัญญากับลูกค้าและทำให้โดนค่าปรับไปหลายร้อยล้านวอน สีหน้าของลูกพี่ใหญ่ตอนนั้นน่ากลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลยครับ"

"ขนาดคิดถึงตอนนี้ผมยังขนลุกเลยครับ"

ผมจ้องมองเขาอย่างอึ้งๆ

แต่จูคยองบอมกลับพยักหน้าเห็นพ้อง

"เหมือนกันครับ ลูกพี่ใหญ่น่ากลัวที่สุดแล้ว"

"อ้อ แล้วก็มีตอนที่ผมออกไปให้อาหารแมวจรจัดจนกลับมาสาย ตอนนั้นลูกพี่ใหญ่ก็ตะคอกใส่ผม น่ากลัวสุดๆ ไปเลยครับ!"

"ใช่ วันนั้นฉันนึกว่านายจะตายซะแล้ว"

"......"

ผมอึ้งจนพูดไม่ออก

ถึงพวกเขาจะไม่รู้ตัว แต่พวกเขากำลังนินทาผมต่อหน้าต่อตาเลยนะ

'เอาจริงดิ'

พวกเขาจะไปหาเจ้านายที่มีเหตุผลไปกว่าผมได้จากที่ไหนอีก

อะไรมันน่ากลัวกว่ากัน... ระหว่างโดนด่า กับโดนรถชนเพราะมัวแต่แบกอาหารแมวถุงละยี่สิบกิโลเดินเพ่นพ่านเหมือนคนโง่?

ความโง่นั่นแหละที่น่ากลัว ไอ้พวกเวร

'เฮ้อ'

ช่างเถอะ ผมคงโง่เองที่ไปคาดหวังอะไรเป็นชิ้นเป็นอันจากพวกเขา

"เข้าใจแล้วครับ งั้นผมขอตัวก่อน"

"อ๊ะ แต่คุณอย่าเข้าใจลูกพี่ใหญ่ผิดนะครับ!"

ตอนที่ผมกำลังจะขึ้นรถ น้องเล็กก็รีบคว้าตัวผมไว้

"แค่เพราะเขาด่าผม ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นคนเลือดเย็นนะครับ"

"ผมไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก คุณคงสมควรโดนเองนั่นแหละ"

"เอ่อ... เรื่องนั้นผมก็เถียงไม่ออกครับ แต่ยังไงก็เถอะ..."

เขาพูดต่อพลางเหงื่อตกด้วยความประหม่า

เขาเล่าว่าหนึ่งในแมวจรจัดที่เขาคอยให้อาหารมาเป็นปีเกิดป่วยขึ้นมาและต้องผ่าตัดเพื่อยื้อชีวิตไว้ แต่ตอนนั้นเขาแทบไม่มีเงินเลย

"ผมร้องไห้น้ำตาแตกไปอ้อนวอนขอกู้เงินจากลูกพี่ใหญ่ ผมสัญญาว่าจะจ่ายคืนพร้อมดอกเบี้ย และขอร้องให้เขาช่วยผมสักครั้ง"

"นายทำแบบนั้นด้วยเหรอ? ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย"

จูคยองบอมเอียงคอ

น้องเล็กหัวเราะแห้งๆ ด้วยความเขินอาย

"เขาด่าผมว่าอย่ามาร้องไห้กับเรื่องงี่เง่าแล้วก็ตบหัวผมไปสองสามที แต่สุดท้ายเขาก็จ่ายค่าผ่าตัดให้ครับ ตอนหลังพอผมพยายามจะเอาเงินเก็บไปคืน เขาก็ตบหัวผมอีกรอบ แล้วบอกว่าจะฆ่าผมทิ้งถ้าผมยังทำตัวน่ารำคาญอีก..."

ฮวังแทจุนยิ้มเขินขณะเล่าเรื่องนั้น

เขาคงคิดว่าตัวเองกำลังแบ่งปันหนึ่งในเรื่องราวสุดซึ้งกินใจของผมอยู่

แต่สิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมามันมีแค่เรื่องที่ผมตบหัวแล้วก็ขู่ฆ่าเขาเท่านั้นเอง

ผมจ้องมองเขาด้วยความเหลือเชื่อ แต่เขายังพูดไม่จบ

"ลูกพี่ใหญ่มักจะคิดว่าตัวเองเป็นคนเลือดเย็นและโหดเหี้ยม แต่มันไม่ใช่เลยครับ แน่นอนว่าเขาอาจจะร้ายกับพวกลูกหนี้ตัวปัญหา แต่กับคนที่เขามองว่าเป็นพวกพ้อง เขาจะยอมอ่อนให้เสมอ"

"ลูกพี่ใหญ่เป็นคนแบบนั้นแหละครับ"

เมื่อเห็นเขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ ผมก็ถามขึ้นเรียบๆ ว่า

"นายแน่ใจเหรอว่าลูกพี่ใหญ่มองว่านายเป็นพวกพ้องน่ะ"

"หา? แน่นอนสิครับ! ผมรับใช้เขามาตั้งหลายปี... ทำไมเหรอครับ หรือลูกพี่ใหญ่พูดอะไรกับคุณ"

เมื่อเห็นฮวังแทจุนเกิดร้อนรนขึ้นมากะทันหัน ผมก็ยักไหล่

"ใครจะรู้ล่ะ ผมจำไม่ได้แล้ว"

"คุณโกหกนี่ครับ!"

"เอาเถอะ ผมขอตัวก่อนนะ ขอบคุณมาก"

ถึงเวลากลับบ้านแล้ว

และจังหวะที่ผมกำลังจะขึ้นรถนั่นเอง...

"เดี๋ยวก่อนครับ!"

ใครบางคนคว้าแขนผมไว้อีกครั้ง

คราวนี้เป็นจูคยองบอม

'ไอ้พวกเวรนี่ขยันเล่นทีเผลอกันจังวะ'

ตัดสินใจได้แล้ว

ช่างแม่เรื่องเป็นพวกพ้องกันเถอะ ผมจะกระทืบพวกมันนี่แหละ

ผมหันกลับไปแล้วตวาด

"นี่ ถามจริงเถอะ พวกนาย—"

"ผมจำได้แล้วครับ"

ดวงตาของจูคยองบอมเป็นประกายสว่างวาบ

"สิ่งที่ลูกพี่ใหญ่กลัว"

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ ราวกับขุดพบความทรงจำที่ถูกฝังไว้เสียนาน

"สิ่งที่ลูกพี่ใหญ่กลัวก็คือ..."

* * *

เย็นวันนั้นผมแวะร้านสะดวกซื้อระหว่างทางกลับบ้าน

แล้วก็ซื้อของที่จูคยองบอมพูดถึง

'เฮอะ'

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีวันที่ผมยอมควักเงินซื้อไอ้นี่ด้วยตัวเอง

ผมจ่ายเงินแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความรู้สึกว่างเปล่าพิลึก

ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน ชูซอมกที่น่าจะรอผมมาทั้งวันก็พุ่งพรวดมาตรงประตู

"คุณซึลโฮครับ! ผมรู้ตัวว่าวันนี้ล้ำเส้นจนทำให้คุณไม่พอใจ"

"ช่างเถอะ หลีกไป"

"ผมขอโทษจริง ๆ ครับ จากนี้ไป—"

เขากำลังจะพร่ำต่อ แต่พอสังเกตเห็นของในมือผมก็ถึงกับเอียงคอ

แล้วเขาก็มองออกว่ามันคืออะไร

"กรรไกรตัดเล็บเหรอครับ"