บทที่ 85

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ ผมก็เอ่ยปากพูดราวกับรอคอยเวลานี้มานาน

"คุณคยองบอม จำเรื่องที่คุณพูดคราวก่อนได้ไหมครับ"

"เรื่องอะไรเหรอครับ..."

ในการพบกันครั้งก่อน ตอนที่จูคยองบอมถูกอารมณ์พาไป เขาเคยพูดเอาไว้แบบนี้

ว่าเขาจะช่วยผมเตรียมพร้อมรับมือกับวันที่ยูแทโฮและอีซึลมยองพยายามขัดขวางการทำงานของผม

ตอนที่ผมถามเหตุผลว่าทำไมถึงจะช่วย เขาบอกให้ถือเสียว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ

เนื่องจากผมจำทุกประโยคได้แม่นยำ ผมจึงทวนคำพูดนั้นให้เขาฟัง ทำให้จูคยองบอมพยักหน้ารับ

"ครับ ผมจำได้ เมื่อเห็นแก่ความสนิทสนมระหว่างคุณกับลูกพี่ใหญ่ของเรา ผมก็เลยบอกว่าจะช่วยเรื่องนั้นให้ครับ"

"ดีครับ ในเมื่อคุณจำได้ แบบนี้ก็ง่ายเลย"

ผมอธิบายว่าเรื่องสืบป้ายทะเบียนรถที่ผมขอไปคราวก่อนนั้นเกิดขึ้นเพราะอีซึลมยอง

ผมเสริมด้วยว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นหนึ่งในสมุนผู้ซื่อสัตย์ของอีซึลมยอง และแอบสะกดรอยตามผมกลับบ้านเพื่อหาจุดอ่อน

"ผมไม่รู้เลยนะครับว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วย"

"ก็ไม่แปลกหรอกครับ แต่ในเมื่อตอนนี้คุณรู้แล้ว คุณช่วยคืนเงินให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

"...อะไรนะครับ"

ผมส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับดวงตาที่เบิกกว้างของเขา

"คุณบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าจะช่วยผมเรื่องแผนการของยูแทโฮกับอีซึลมยอง"

ในเมื่อพวกเขาเอาเงินผมไปเพราะไม่รู้สถานการณ์ พอตอนนี้รู้แล้ว ผมก็ต้องอยากได้คืนเป็นธรรมดา

จูคยองบอมกะพริบตาปริบ ๆ ให้กับคำขอหน้าไม่อายของผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหัวเราะออกมา

"เดี๋ยวเราคืนให้ เงินแค่นั้นมันก็แค่เศษเงินสำหรับพวกเราอยู่แล้ว"

แหม

ถ้าเขาคิดว่าคำพูดพวกนั้นจะทำให้ผมรู้สึกแย่ล่ะก็ เขาคิดผิดแล้ว

ผมฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม

"งั้นผมก็รับเงินคืนได้โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเลยสิครับ"

"ฮ่า ๆ ๆ!"

จูคยองบอมระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

พอได้เห็นเขาเป็นแบบนั้นหลังจากไม่ได้เห็นมานาน ผมก็หัวเราะตามไปด้วย

ในขณะเดียวกัน น้องเล็กก็จ้องมองพวกเราสองคนด้วยความสับสนงุนงง สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนว่า 'คนพวกนี้เสียสติไปแล้วหรือไง'

แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปอธิบายเรื่องตลกของพวกเราให้เขาฟังหรอก

'ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยแฮะ'

คยองบอมเป็นหนึ่งในสมาชิกที่อยู่มานานที่สุดขององค์กร

แถมยังมีช่วงหนึ่งที่เราเคยอยู่ด้วยกัน แล้วทุกครั้งที่ผมอดข้าว เขาจะบ่นหูชาหนักยิ่งกว่าชูซอมกซะอีก

'พอได้มาหัวเราะแบบนี้อีกครั้งก็ทำให้หวนนึกถึงความหลังเก่า ๆ จริง ๆ'

ผมพยายามไม่ปล่อยใจให้อ่อนไหวจนเกินไป

แต่ก็นะ... ยังไงเราก็เซ็นสัญญากันไปแล้ว

ผมคิดว่าคงไม่เป็นไรหรอกที่จะทำตัวตามสบายเวลาอยู่กับคนที่ตอนนี้กลายมาเป็นพวกเดียวกันอย่างเป็นทางการแล้ว

"ผมดื่มแก้วนี้ได้ไหม"

หลังจากดื่มน้ำในขวดจนหมด ผมก็ชี้ไปที่แก้วน้ำซึ่งฮวังแทจุนเลื่อนไปไว้ข้างๆ

"อ่า ได้ครับ"

เจ้าน้องเล็กส่งแก้วน้ำให้ผมทั้งที่ยังทำหน้าเหวอๆ

ผมดื่มน้ำโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ผิดกับก่อนหน้านี้

มันก็เหมือนการแสดงอย่างหนึ่ง

เป็นการประกาศว่าตอนนี้ผมเชื่อใจพวกเขาแล้ว

เป็นไปตามคาด จูคยองบอมเข้าใจความหมายนั้นทันทีและเอาแต่ส่งยิ้มมาให้ผม

"คุณหิวน้ำขนาดนั้นเลยเหรอครับ..."

ขนาดตอนนี้เจ้าน้องเล็กก็ยังเป็นคนเดียวที่พูดอะไรซื่อบื้อออกมาจนผมต้องหลุดหัวเราะ

ช่างเถอะ

'เพื่อนเหรอ เพื่อนบ้าอะไรล่ะ'

มีไอ้พวกนี้ก็พอแล้ว

ความรู้สึกคุ้นเคยทำให้ผมผ่อนคลายลง

ผมทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หลังจากนั่งหลังตรงมาตลอด

"ลูกพี่ใหญ่เป็นยังไงบ้าง"

"ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนนั้นเลยครับ เขายังไม่ได้สติ"

"แล้วหมอวินิจฉัยว่ายังไง"

"เหมือนเดิมครับ แต่พวกเราจัดการเปลี่ยนแปลงเรื่องที่คุณบอกคราวก่อนทันที เราเก็บไว้เฉพาะทีมแพทย์ที่จำเป็น แล้วก็โละอุปกรณ์การแพทย์ที่ไม่จำเป็นทิ้งไป"

"ที่บอกว่าโละทิ้งเนี่ย..."

"เราขายไปได้ราคาสูงกว่าตอนที่ซื้อมาตั้งเยอะครับ พอดีมีอีกประเทศเสนอราคามาให้อย่างงาม"

เยี่ยม

ผมพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วจู่ๆ จูคยองบอมก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยเหตุผลบางอย่าง

"คุณยูซึลโฮครับ"

"ครับ?"

"คุณคงไม่ชอบที่ผมพูดแบบนี้ แต่ขอผมพูดอะไรหน่อยเถอะครับ"

"ถ้าคิดว่าผมจะไม่ชอบ สามัญสำนึกคนปกติเขาก็ต้องไม่พูดออกมาไม่ใช่เหรอครับ"

"ใช่ครับ แต่ผมก็ยังอยากพูดอยู่ดี"

ไอ้หมอนี่

ผมหรี่ตาลง ขณะที่จูคยองบอมผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา

ถึงจะอ้าปากเตรียมพูด เขาก็ยังดูลังเลอยู่บ้าง

ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

"รู้สึกเหมือนผมกลับมาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้งเลยครับ ผมไม่รู้ว่ามันจะฟังดูเป็นยังไงสำหรับคุณ แต่ว่า... ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่กับลูกพี่ใหญ่เลย"

คนที่ตอบสนองเป็นคนแรกไม่ใช่ผม แต่เป็นไอ้น้องเล็ก

"ฮยอง! เมื่อกี้ผมก็เพิ่งพูดแบบนั้นไปเหมือนกันนะ!"

ฮวังแทจุนกระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น

จังหวะนั้นผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เลยชกเข้าที่ต้นแขนของมันไปหนึ่งหมัด

ผมอดทนมานานพอแล้ว

"โอ๊ย!"

"นั่งนิ่งๆ ไป แกนี่มันหนวกหูชะมัด"

"มาตีผมทำไมเนี่ย! ขนาดลูกพี่ใหญ่ยังไม่เคยตีผมเลยนะ!"

"คุณคยองบอมเขาทำไม่ได้ ผมเลยทำแทนไง ผมอุตส่าห์ช่วย เขาน่าจะขอบคุณผมด้วยซ้ำ"

ฮวังแทจุนหันไปมองจูคยองบอมอย่างสิ้นหวัง

สายตาของมันร้องตะโกนว่า 'เข้าข้างผมที!'

แต่ก็เป็นไปตามคาด จูคยองบอมทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้

"ฮึ่ย..."

ความรู้สึกถูกหักหลังพาดผ่านดวงตาของไอ้น้องเล็ก ก่อนที่มันจะหันมาถลึงตาใส่ผมสุดชีวิต

"คนดังมาตีประชาชนคนธรรมดาได้ยังไง! ถ้าผมเอาไปแฉลงเน็ตว่าคุณทำร้ายร่างกายล่ะจะว่าไง!"

"งั้นเหรอ"

ผมชี้ไปยังกองเอกสารบนโต๊ะอย่างเงียบๆ

สัญญาที่เพิ่งเซ็นเสร็จหมาดๆ

ทันทีที่เห็นมัน ไอ้น้องเล็กก็หุบปากฉับ

มันเพิ่งตระหนักได้ว่าตอนนี้พวกเรากลายเป็นพวกเดียวกันอย่างเป็นทางการแล้ว ถึงได้พึมพำออกมาอย่างหดหู่

"แม้แต่วิธีต้อนคนให้จนมุมก็ยังเหมือนลูกพี่ใหญ่เด๊ะ..."

"เฮอะ เอาลูกพี่ใหญ่มาพูดอีกละ คุณแทจุน แล้วก็คุณคยองบอมด้วย ตั้งแต่นี้ไปเลิกพูดแบบนั้นสักที"

ผมจงใจพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เพราะรู้ว่าถ้าไม่ทำแบบนั้นพวกเขาก็คงไม่เข้าใจ

"ลูกพี่ใหญ่ของพวกคุณก็นอนอยู่ชั้นบนไม่ใช่หรือไง คิดว่าเขาจะดีใจไหมล่ะถ้าถูกเอาไปเปรียบเทียบกับไอ้เด็กที่อายุน้อยกว่าตั้งสิบปีน่ะ"

"ก็ไอ้เรื่องแบบนี้นี่แหละที่ทำให้คุณดูเหมือนลูกพี่ใหญ่..."

"...เพิ่มข้อตกลงในสัญญาอีกข้อดีกว่า ห้ามพูดว่าผมเหมือนลูกพี่ใหญ่"

บางทีอาจจะสัมผัสได้ว่าผมเอาจริง จูคยองบอมจึงออกหน้าในที่สุด

"ไม่ต้องห่วงครับ จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก"

"แน่ใจนะครับ"

"ครับ ผมเองก็ทนมานานที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว มันก็ต้องขอพูดออกมาสักครั้งนั่นแหละ พอได้พูดแล้วตอนนี้ก็รู้สึกโล่งเลย แทจุน นายเองก็พอแล้วเหมือนกันใช่ไหม"

จูคยองบอมปลอบไอ้น้องเล็กราวกับกำลังรับมือเด็กอนุบาล

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ผมก็ไม่มีวันชินกับภาพนั้นอยู่ดี

เออ เลี้ยงมันต่อไปเองก็แล้วกัน

"ก็ได้..."

ถึงอย่างนั้น กลยุทธ์กล่อมเด็กโข่งของจูคยองบอมก็มักจะได้ผลเสมอ

ฮวังแทจุนทำท่ารูดซิปปาก

"ผมจะไม่พูดเรื่องลูกพี่ใหญ่ต่อหน้าคุณซึลโฮอีกแล้วครับ"

"ขอบใจ แล้วก็ขอโทษด้วยที่อัดนายไปเมื่อกี้ ฉันก็ทนมานานพอแล้วเหมือนกัน เลยต้องขอซัดสักทีนั่นแหละ"

ผมพูดเสริมไปว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก

"ขอบคุณครับ...?"

ฮวังแทจุนเอียงคอด้วยความสับสน แต่ตอนนั้นหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปแล้ว

หลังจากนั้น ผมกับจูคยองบอมก็ปรึกษากันเรื่องวิธีติดต่อสื่อสารในอนาคต

'เฮ้อ'

หลังคุยธุระเสร็จ ผมก็พูดอย่างเหนื่อยหน่าย

"สั่งมื้อเที่ยงมากินกันเถอะ"

"หา?"

"ผู้จัดการฉันประสาทกลับไปแล้ว ฉันต้องส่งรูปอาหารไปให้เขาดูด้วยเนี่ย"

มือถือของผมสั่นระรัวมาพักใหญ่แล้ว

ผมเหลือบมองหน้าจอแล้วก็เห็นข้อความที่ยาวเหยียดจนน่าขำ

'ผมเข้าใจนะครับว่าคุณอารมณ์เสีย แต่จะขอบคุณมากถ้าคุณช่วยส่งรูปมายืนยันว่ากำลังกินข้าวอยู่กับเพื่อนจริง ๆ'

พออ่านข้อความพวกนั้น ผมก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาทันที

'โอย รีบ ๆ ถ่ายรูปส่งไปให้มันจบ ๆ ไปดีกว่า'

จูคยองบอมทำหน้าประหลาดใจ

"ยังมีคนที่คุณยอมอ่อนข้อให้อยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย"

"คุณคยองบอม ไอ้... ไม่สิ ลองมาเจอผู้จัดการของฉันดูเถอะ การยอมถอยให้ก็คือชัยชนะนั่นแหละ"

เนื่องจากเข้มงวดเรื่องความปลอดภัย พนักงานส่งอาหารจึงไม่สามารถนำอาหารขึ้นมาส่งที่สำนักงานได้โดยตรง

พวกเขาต้องฝากของไว้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ซึ่งจะคอยตรวจสอบของข้างในอย่างละเอียดก่อนส่งขึ้นมาให้

กว่าของจะมาถึง อาหารก็เย็นชืดไปหมดแล้ว เมนูอย่างจาจังมยอนจึงถูกตัดออกไปโดยปริยาย

"เอาพวกข้าวหน้าต่าง ๆ ดีไหมครับ"

"ก็ดี"

"นี่เมนูครับ"

เจ้าน้องเล็กยื่นเมนูมาให้ฉัน

'ไม่ได้กินนานเลยแฮะ อยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ดจัง'

ปกติเวลากินข้าวกับพวกนี้ เมนูประจำของฉันก็คือข้าวหน้าหมูผัดเผ็ด

ใครจะหาว่าเป็นตาลุงก็ช่างเถอะ แต่มันอร่อยที่สุดแล้ว

ไม่ได้แวะมาแถวนี้ตั้งนาน ก็เลยไม่ได้กินข้าวหน้าของร้านนี้มานานแล้วเหมือนกัน

ฉันเกือบจะสั่งหมูผัดเผ็ดแล้ว แต่พอนึกภาพเจ้าน้องเล็กโพล่งขึ้นมาว่า...

"อ๊ะ! ลูกพี่ใหญ่กินเมนูนี้ประจำเลยนี่ครับ!"

...ก็ทำเอาฉันกินไม่ลงทันที

"ฉันเอาข้าวหน้าทูน่า"

ราว ๆ สี่สิบนาทีต่อมา อาหารก็มาส่ง

ทันทีที่ได้ของ ฉันก็ถ่ายรูปแล้วส่งไปให้ชูซอมก

อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที

['ไม่ใช่รูปที่โหลดมาจากเน็ต แต่ถ่ายเองจริง ๆ สินะครับ']

['ขอโทษที่กวนนะครับ แต่ผมรู้นิสัยคุณซึลโฮดี ถ้าผมไม่จี้ขนาดนี้ คุณก็คงไม่ยอมกินข้าวแน่ ๆ']

['ทานให้อร่อยนะครับ และขอให้สนุกกับเพื่อน ๆ']

จิ๊ ไอ้เวรนี่น่ารำคาญชะมัด

ฉันเดาะลิ้นขัดใจพร้อมกับตักข้าวคำโตยัดเข้าปาก

ข้าวหน้าที่ไม่ได้กินมาเสียนานยังคงอร่อยเหมือนเดิม

* * *

"ขอโทษที่รบกวนเวลาตั้งนานนะครับ ขอบคุณที่มาพบผมในวันนี้"

ในเมื่อพวกเขาเลี้ยงข้าวเที่ยงด้วย ฉันจึงกล่าวขอบคุณออกไปอย่างจริงใจ

ตอนที่ฉันโค้งทักทายอย่างสุภาพ จูคยองบอมก็โค้งตอบเช่นกัน

"ผมดีใจที่เราบรรลุข้อตกลงที่เป็นประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนะครับ ติดต่อมาได้เสมอถ้ามีอะไรให้ช่วย"

"ตกลงครับ งั้น..."

ฉันหันหลังเตรียมเดินไปที่รถ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"ผมมีเรื่องให้ช่วยพอดีเลยครับ"

"...อ่า ครับ เชิญว่ามาได้เลยครับ"

จูคยองบอมตอบกลับด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ

สีหน้าของเขาฟ้องชัดเจนว่า 'ทำไมจู่ ๆ ถึงมีเรื่องให้ช่วยหลังจากผ่านไปแค่วินาทีเดียวแบบนี้ล่ะ'

ฉันเมินสีหน้านั้นแล้วพูดออกไปอย่างหน้าไม่อาย

"คือผม..."