บทที่ 84

ใช่แล้ว "เพื่อน" ที่ผมมาพบในวันนี้ก็คือพวกคนในแก๊งนั่นแหละ

ผมไม่ได้เป็นฝ่ายขอนัดเจอก่อนหรอกนะ พวกเขาต่างหากที่เป็นคนติดต่อมาหาผม

"พวกเราอยากเจอหน้าคุณสักครั้งน่ะครับ ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาว่างเมื่อไหร่เหรอครับ"

วินาทีที่ได้รับสายจากจูคยองบอมเมื่อสัปดาห์ก่อน ผมก็ขมวดคิ้วทันที

'เรามีเรื่องอะไรต้องคุยกันด้วยวะ'

คราวก่อนผมก็เพิ่งเช็กจนแน่ใจแล้วว่าร่างเดิมของผมยังมีชีวิตอยู่ แถม... เอาจริงๆ มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษที่ต้องมาเจอกันสักหน่อย

แค่นี้ผมก็ยุ่งจะตายอยู่แล้วและไม่อยากเสียเวลาไปเปล่าๆ ก็เลยบอกปัดไปและเสนอให้คุยกันผ่านโทรศัพท์แทน

ทว่าประโยคถัดมาของเขากลับทำให้ผมเปลี่ยนใจในทันที

"มีเรื่องที่ผมอยากจะหารือต่อจากที่เราคุยกันไว้คราวก่อนน่ะครับ"

อา ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องไปเจอแล้วล่ะ

ผมเช็กตารางงานของตัวเองทันทีและนัดเจอกันในวันที่ว่าง

ซึ่งวันนั้นก็คือวันนี้นี่เอง

'ถ้าเป็นเรื่องสืบเนื่องจากที่เราคุยกันคราวก่อน ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าเป็นเรื่องอะไร'

ตอนที่เจอกันครั้งล่าสุด ผมได้เสนอให้พวกคนในแก๊งมาเป็นผู้สนับสนุนของยูซึลโฮ

ผมขอให้พวกเขาช่วยให้ยูซึลโฮฟันฝ่าสารพัดวิกฤตในวงการบันเทิงด้วยความช่วยเหลือจากสำนักงานนักสืบ... หรือพูดอีกอย่างคือด้วยการสนับสนุนจากฮารุไฟแนนซ์

ผมเกลี้ยกล่อมไปว่าหากสถานะของยูซึลโฮขยับสูงขึ้นกว่านี้มาก สำนักงานนักสืบก็จะได้รับส่วนแบ่งผลตอบแทนมากขึ้นตามไปด้วย

ก็นะ ผมพูดหว่านล้อมให้มันดูเหมือนเป็นข้อตกลงที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย...

'แต่เอาเข้าจริง มันเป็นข้อตกลงที่ผมได้เปรียบเต็มประตูเลยต่างหาก'

ฐานที่มั่นที่แท้จริงของพวกเขาไม่ใช่สำนักงานนักสืบ แต่เป็นฮารุไฟแนนซ์

สำนักงานนักสืบถูกตั้งขึ้นมาก็แค่เพราะพวกเขาคิดว่าไหนๆ ก็ต้องตามสืบเรื่องคนดังอยู่แล้ว หารายได้เสริมไปด้วยเลยก็น่าจะดี

ในเมื่อสำนักงานไม่ใช่ธุรกิจหลัก พวกเขาจึงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องมาลงทุนกับคนดังเพื่อขยายกิจการ

'แถมยังไม่มีอะไรรับประกันด้วยซ้ำว่าผมจะยกระดับสถานะตัวเองได้เมื่อไหร่'

และพูดก็พูดเถอะ ต่อให้ผมประสบความสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกในแก๊งจะพอใจกับเรื่องนั้นหรอกนะ

'แค่ไม่โดนแทงข้างหลังก็ถือว่าโชคดีแล้ว'

แน่นอนว่าผมไม่ใช่พวกโรคจิตสักหน่อย ผมไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องทรยศคนที่เคยกินข้าวหม้อเดียวกันมาก่อนหรอก

แต่พวกเขาไม่มีทางรู้หรอกว่าผมเคยเป็นลูกพี่ของพวกเขา และถ้ามองจากมุมนั้น มันก็ไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะไว้ใจผมได้อย่างสนิทใจ

ถ้าอุตส่าห์หนุนหลังผมจนขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้ แล้วโดนผมถีบหัวส่งทีหลังล่ะ?

'พูดตามตรงก็คือไม่มีเหตุผลอะไรให้พวกเขารับข้อเสนอนี้เลยสักนิด'

ไอ้เจ้าน้องเล็กนั่นคงไม่ทันคิดอะไรหรอก แต่คนอย่างคยองบอมต้องประเมินความเสี่ยงไว้หมดแล้วแน่

นั่นแปลว่าวันนี้มีโอกาสตั้งเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่ผมจะโดนปฏิเสธ

'ที่หมอนั่นยืนกรานจะคุยกันต่อหน้าก็คงกะจะมาขู่ผมนั่นแหละ'

คงกะจะมาเตือนไม่ให้ผมเอาเรื่องของที่นี่ไปแพร่งพรายให้ใครรู้ล่ะสิ

เพราะงั้นผมถึงต้องหว่านล้อมพวกเขาให้ได้ยังไงล่ะ

สำนักงานนักสืบมินโดคือไพ่ใบสำคัญที่สุดที่ผมมีอยู่ในมือตอนนี้

ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องดึงพวกเขามาช่วยเหลือให้ได้

'ถ้าผมดังระดับอียอนแจเมื่อไหร่ ไอ้ค่าจ้างนักสืบพวกนี้ก็กลายเป็นแค่เศษเงินนั่นแหละ'

แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้นมันยังอีกยาวไกล และที่สำคัญคือระหว่างทางผมคงหนีไม่พ้นต้องเจอพวกประสาทแดกอีกนับไม่ถ้วนแหง ๆ

'ขืนต้องคอยจ่ายค่าจ้างสืบทุกครั้งจนกว่าจะถึงตอนนั้น มีหวังกระเป๋าฉีกกันพอดี'

พูดง่าย ๆ ก็คือ วันนี้ผมมีภารกิจที่ยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จให้จงได้

ภารกิจปั่นหัวให้พวกเขาหลงกล แล้วยอมตกลงรับข้อเสนอที่ตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบให้ได้

ผมก้าวลงจากรถด้วยความมุ่งมั่นว่าจะต้องทำสำเร็จให้ได้

"สบายดีไหมครับ"

ฮวังแทจุน สมาชิกที่อายุน้อยที่สุด ทักทายผมด้วยรอยยิ้มสดใส

"ครับ ก็เหมือนเดิม"

พอผมตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขากลับฉีกยิ้มกว้างออกมาซะงั้น

"ยิ้มอะไรของคุณ"

"ก็มันน่าทึ่งนี่ครับ"

ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถามว่า 'น่าทึ่งตรงไหน'

รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นไปอีก

"โห ไม่น่าเชื่อเลย ทุกครั้งที่คุณอ้าปากพูด ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่กับลูกพี่ใหญ่เลยครับ แม้แต่วิธีเลิกคิ้ว... ลูกพี่ใหญ่ของเราก็เคย–"

"เอาไปเขียนลงไดอารี่เถอะ แล้วช่วยนำทางไปก่อนเลย"

"...ขนลุกเลยครับ คุณเหมือนลูกพี่ใหญ่เปี๊ยบเลย พวกคุณสองคนต้องสนิทกันมากแน่ ๆ"

มองดูเขายกมือปิดปากแล้วยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ ผมก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

'ชกสักหมัดดีไหมเนี่ย'

ตอนนี้ยูซึลโฮไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่จะไปชกฮวังแทจุนเลยนี่นา จริงไหม

ถึงแม้ผมจะมาเพื่อเกลี้ยกล่อมพวกเขา แต่ในตอนนี้สิ่งที่ผมอยากทำมีแค่การโบกหัวไอ้เด็กนี่สักที

'ใจเย็นไว้'

โชคดีที่น้องเล็กเริ่มเดินนำทางก่อนที่ผมจะโมโหไปมากกว่านี้

"แต่คุณก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอครับว่าห้องประชุมอยู่ตรงไหน คราวก่อนคุณก็เคยมาแล้วนี่"

"ผมยังเป็นคนนอกอยู่ จะให้เดินนำหน้าทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของที่มันก็คงไม่เหมาะหรอก"

แม้แต่คำพูดเรียบ ๆ แค่นี้ก็ยังทำให้เขาร้อง "โห โห!" ออกมาด้วยความชื่นชม

กำปั้นผมสั่นระริก

'เฮ้อ'

ผมกำลังคิดจริงจังเลยว่าจะช่างหัวข้อตกลงแล้วชกหน้าเขาก่อนดีไหม แต่ตอนนั้นเอง...

"ไม่ได้เจอกันนานนะ ยูซึลโฮ"

พระมาโปรดผมแล้ว

จูคยองบอมยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาตามปกติของเขา

ความโอนอ่อนที่เขาแสดงให้เห็นในช่วงท้ายของการเจอกันครั้งก่อนหายวับไปจนหมด ผมพยักหน้ารับในใจ

'ว่าแล้วเชียว'

เขาตั้งใจมาเพื่อปฏิเสธข้อเสนอของผมสินะ

แต่ผมไม่ได้กังวลหรอก

ผมเตรียมแผนโน้มน้าวพวกเขาไว้สารพัดวิธีแล้ว

"เชิญนั่งก่อนสิ"

คยองบอมไม่เสียเวลาพูดจาไร้สาระเหมือนไอ้น้องเล็กนั่น

เมื่อคาดว่าคงต้องคุยกันยาว เขาจึงสั่งให้น้องเล็กไปเอาน้ำมาให้

"น้ำมาแล้วครับ"

ฮวังแทจุนยื่นแก้วมัคที่ใส่น้ำไว้จนเต็มปริ่มมาให้ผม

ผมจงใจไม่รับมันไว้ แล้วเอ่ยเสียงเย็น

"โทษทีนะ แต่ผมขอเป็นขวดแทนได้ไหม ขอน้ำขวดที่ยังไม่ได้เปิดซีลน่ะ"

เอาขวดน้ำแบบที่พวกคุณชอบวางกองไว้ตรงมุมออฟฟิศนั่นแหละ

"...? ได้ครับ รอแป๊บนะครับ"

แม้จะงง ๆ แต่ฮวังแทจุนก็ยอมทำตามที่ผมบอกแต่โดยดี

ผมรับขวดน้ำที่เขาหยิบมาให้แล้วบิดเปิดฝา

แกร๊ก

เสียงที่ดังเฉพาะตอนเปิดขวดน้ำใหม่ดังขึ้น

แน่นอนว่า แค่นั้นมันไม่ได้แปลว่าผมจะวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ

สมัยนี้ คนเราสามารถใช้เข็มฉีดยาฉีดสารไร้สีไร้กลิ่นเข้าไป แล้วปิดซีลขวดใหม่ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย

'ถ้าพวกนั้นลงทุนทำถึงขนาดนั้น... ผมก็คงต้องยอมรับสภาพแหละนะ'

ยังไงผมก็ต้องดื่มน้ำเพื่อประทังชีวิตอยู่ดี

คิดได้ดังนั้น ผมก็กระดกดื่มอึกใหญ่

จูคยองบอมที่เอาแต่เงียบตอนผมปฏิเสธแก้วน้ำแล้วขอน้ำแบบขวด จู่ ๆ ก็พูดขึ้น

"พวกเราจะได้ประโยชน์อะไรจากการวางยาคุณครับ คุณยูซึลโฮ"

ได้ยินน้ำเสียงเย็นชานั้น ผมก็ยักไหล่

"ผมจะไปรู้เหรอ ผมไม่ใช่พวกคุณสักหน่อย"

จูคยองบอมถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงฟังดูอึ้ง ๆ

แน่นอนว่าผมเข้าใจดี เขาไม่ได้ถามเพราะสงสัยจริง ๆ หรอก

เขากำลังแสดงความไม่พอใจที่ถูกมองแบบนั้นต่างหาก

"อ้อ!"

ตอนนั้นเองเจ้าน้องเล็กถึงเพิ่งรู้ตัวว่าทำไมผมถึงขอน้ำขวด เขาอ้าปากค้างก่อนจะทำหน้าโมโห

หึ คยองบอม หมอนั่นเป็นความรับผิดชอบของคุณนะ

"อย่างที่คุณน่าจะเดาได้ ที่เรานัดเจอวันนี้ก็เพื่อให้คำตอบเกี่ยวกับข้อเสนอของคุณครับ"

จูคยองบอมมองขวดน้ำในมือผม

"แต่พอเห็นว่าคุณไม่ไว้ใจพวกเราเอาซะเลย มันก็ทำเอาผมต้องคิดทบทวนดูใหม่ซะแล้ว"

"ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ"

"...?"

"จริงอยู่ที่ผมขอให้พวกคุณมาเป็นผู้สนับสนุน แต่ผมยังไม่ได้รับคำตอบจากพวกคุณเลยนะ จะให้ผมเชื่อใจพวกคุณเต็มร้อยแล้วฝากฝังทุกอย่างให้ตั้งแต่ตอนนี้เลยหรือไงครับ"

คุณคงไม่อยากลงทุนกับคนโง่ขนาดนั้นหรอก ใช่ไหมล่ะ

จูคยองบอมเงียบไป

"ความเชื่อใจระหว่างผมกับทางสำนักงานนักสืบน่ะ ไว้รอให้เรากลายเป็นพาร์ตเนอร์กันอย่างเป็นทางการก่อนค่อยเริ่มสร้างก็ยังได้ครับ"

"...นั่นก็จริงครับ"

เขาเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อในทันที

สีหน้าไม่สบอารมณ์ของเขาเลือนหายไป และแม้แต่เจ้าน้องเล็กที่เอาแต่มองสลับไปมาระหว่างพวกเราก็ยังมีท่าทีผ่อนคลายลง

"งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ"

"เชิญครับ"

"เรื่องข้อเสนอที่คุณพูดถึงน่ะครับ..."

ทันทีที่คยองบอมทิ้งช่วงท้ายประโยค ผมก็พยักหน้ารับ

ใช่แล้ว เขากำลังจะปฏิเสธสินะ

"เราตกลงครับ มาทำข้อตกลงกันเถอะ"

"...พูดอีกทีได้ไหมครับ"

"ผมบอกว่าเราตกลงครับ"

ผมคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเลยถามย้ำอีกรอบ แต่คำตอบของเขากลับทำเอาผมหลุดขำออกมาเพราะความเหลือเชื่อ

"เหอะ!"

คยองบอม ผมอุตส่าห์ไว้ใจคุณนะเนี่ย ถึงผมจะไม่ไว้ใจเจ้าน้องเล็ก แต่ผมก็เชื่อใจคุณแท้ๆ

'จะบ้าตาย'

สีหน้าของผมบิดเบี้ยวจากความโมโหที่พุ่งพล่าน

แทนที่จะทำหน้าดีใจ ผมกลับยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ทำเอาคยองบอมถึงกับเอียงคอสงสัย

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น..."

"ทำไมล่ะครับ"

"หา?"

"พวกคุณคิดทบทวนเรื่องนี้มาดีแล้วจริงๆ เหรอครับ"

ผมกัดฟันกรอด รัวคำพูดใส่เป็นชุด

"สมมตินะครับ... แค่สมมติว่า... พวกคุณประเมินแล้วว่าผมคุ้มค่าที่จะลงทุนจริงๆ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรตอบตกลงทันทีแบบนี้สิ ลูกพี่ใหญ่สอนพวกคุณมาแบบนี้เหรอครับ"

ในสัญญาระบุว่าสำนักงานนักสืบจะเริ่มทำกำไรได้ก็ต่อเมื่อสถานะของผมสูงขึ้น

แต่ถ้าจะเป็นแบบนั้น ก็ต้องกำหนดมาตรฐานให้ชัดเจนด้วยว่าคำว่า 'สถานะสูงขึ้น' หมายถึงอะไรกันแน่

และแทนที่จะทำแค่ปรับขึ้นค่าสืบสวนหลังจากนั้น พวกเขาควรจะเจรจาข้อตกลงให้ได้รับส่วนแบ่งเป็นเปอร์เซ็นต์คงที่ทุกเดือนต่างหาก

นี่เล่นไม่คิดคำนวณเบื้องต้นอะไรเลย เท่ากับว่าพวกเขากำลังบอกว่า 'พอซึลโฮประสบความสำเร็จแล้ว ก็ช่วยจ่ายค่าสืบสวนให้พวกเราเยอะๆ ด้วยนะ ฮี่ๆ!'

'ก่อนตาย นี่ผมฝากธุรกิจไว้กับไอ้พวกงี่เง่าพรรค์นี้เหรอเนี่ย'

เอาเข้าจริง ในทางเทคนิคแล้วผมก็ยังไม่ได้ตายนี่นะ

แต่ผมไม่คิดจะกลับไปเป็นเจ้าหนี้นอกระบบอีกแล้ว ดังนั้นสำหรับพวกเขา เจ้านายก็เหมือนตายไปแล้วนั่นแหละ

'อึดอัดเป็นบ้า'

ผมกลั้นเสียงถอนหายใจเอาไว้ไม่อยู่

แต่จูคยองบอมกลับขมวดคิ้ว ไม่พอใจที่ถูกทำเหมือนเป็นเด็ก

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณมองผมยังไง แต่แน่นอนว่ารายละเอียดพวกนั้นระบุอยู่ในสัญญาหมดแล้วครับ"

"ขอดูหน่อยครับ"

ทันทีที่เขายื่นเอกสารให้ ผมก็คว้ามันมาแล้วกวาดตามองอย่างรวดเร็ว

แล้วผมก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่กว่าเดิม

"เฮ้อ... บทลงโทษถ้าผมผิดสัญญามีแค่นี้เองเหรอ แค่ไม่กี่หมื่นล้านวอนเนี่ยนะ"

"หา?"

"ทำไมพวกคุณถึงใช้ชีวิตกันอ่อนหัดขนาดนี้..."

ผมคงคอยดูแลพวกคุณไม่ได้อีกแล้ว

พวกคุณต้องตั้งสติแล้วใช้ชีวิตให้มันดี ๆ หน่อย โลกใบนี้มันมีแต่พวกคนบ้าทั้งนั้น

'เฮ้อ'

ผมข่มความเวทนาเอาไว้ แล้วสั่งให้พวกเขาแก้ไขสัญญาบางส่วน

"วิธีที่จะทำให้แน่ใจว่าผมจะไม่หักหลังสำนักงานนักสืบหลังจากประสบความสำเร็จแล้วน่ะง่ายนิดเดียว ตัดแหล่งรายได้ของผมซะ"

"หมายความว่า..."

"ครับ ถ้าผมผิดข้อตกลง ก็ทำลายหน้าที่การงานของยูซึลโฮซะ เพื่อให้เขาไม่สามารถทำงานในวงการบันเทิงได้อีก"

มันจำเป็นต้องรัดกุมถึงขนาดนี้ หากพวกเขาจะยอมลงทุนในข้อตกลงที่ไม่ได้มอบผลประโยชน์อะไรให้พวกเขาเลยในช่วงแรก

ทั้งสองคนมองผมราวกับสงสัยว่าทำไมผมถึงจงใจทำร้ายตัวเอง แต่แค่ความคิดแบบนั้นแหละที่น่าสมเพช

'ถ้าฉันคิดว่านี่คือการขาดทุน ฉันคงไม่เสนอให้ลงทุนตั้งแต่แรกหรอก'

โชคดีที่พวกเขาแก้ไขสัญญาเสร็จก่อนที่ผมจะอกแตกตายเพราะความหงุดหงิด

จูคยองบอมเซ็นชื่อในฐานะตัวแทนของสำนักงานนักสืบ

และแล้วสัญญาก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

ในที่สุด ผมก็มีผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการเสียที

ผู้สนับสนุนที่พึ่งพาได้ ซึ่งจะไม่ทำให้ผมต้องเสียเงินเลยสักแดงเดียวจนกว่าผมจะประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง