บทที่ 83

หลังจากนั้น การแสดงอันน่าทึ่งของยูซึลโฮก็ยังคงดำเนินต่อไป

'มาดูกันว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน'

คิมดงกยุนจ้องมองยูซึลโฮอย่างตั้งใจ ราวกับพยายามสลักทุกรายละเอียดไว้ในดวงตา

ไม่ว่าใครหากถูกจ้องมองอย่างเปิดเผยจากตรงหน้าขนาดนั้นก็คงรู้สึกกดดัน แต่ยูซึลโฮกลับจดจ่ออยู่กับการแสดงเพียงอย่างเดียว

'เขาตั้งใจทำงานจริงๆ...'

การได้เห็นเขาทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้กับการแสดง ทำให้คิมดงกยุนรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

เนื้อแท้แล้ว เขาเป็นคนที่รักงานของตัวเองอย่างแท้จริง

นั่นหมายความว่าเขาสามารถดูออกได้ทันทีว่าใครที่จริงจังกับการถ่ายทำเช่นเดียวกับเขา

และในบรรดานักแสดงทั้งหมดที่เขาเพิ่งพบเจอเมื่อเร็วๆ นี้ ยูซึลโฮคือคนที่แผ่พลังงานแบบนั้นออกมามากที่สุด

'เขาเป็นคนใช้ได้เลย'

สำหรับคิมดงกยุนแล้ว ทักษะและทัศนคติของนักแสดงนั้นสำคัญยิ่งกว่านิสัยใจคอที่แท้จริงเสียอีก

ขณะที่เขาพยักหน้าซ้ำๆ ด้วยความพึงพอใจ การอ่านบทก็สิ้นสุดลงอย่างราบรื่น

"ทำได้ดีมากค่ะทุกคน! ไปกินเลี้ยงทีมงานกันเถอะค่ะ!"

ผู้กำกับแบคปรบมือพร้อมกับยิ้มกว้าง

แทบไม่อยากเชื่อเลยว่านี่จะเป็นคนคนเดียวกับที่เพิ่งใช้เวลาหลายชั่วโมงไปกับการวิจารณ์อย่างเฉียบขาดและให้คำแนะนำอย่างละเอียดลออแก่นักแสดง

'คนคนนี้สุดยอดจริงๆ'

ในบรรดาผู้คนมากมายที่เขาเคยพบเจอในวงการ คิมดงกยุนประเมินผู้กำกับแบคไว้สูงที่สุด

ความสามารถในการกำกับของเธอนั้นจัดว่าชั้นยอด แต่พรสวรรค์ที่โดดเด่นที่สุดของเธอคือวิธีการรับมือกับผู้คน

เวลาส่วนตัวเธอจะรักษาภาพลักษณ์พี่สาวข้างบ้านที่เป็นกันเองเอาไว้ ทว่าพอถึงเวลาทำงานเมื่อไหร่ เธอจะกลายเป็นคนที่เข้มงวดและเจ้าระเบียบอย่างเหลือเชื่อ

ที่สำคัญที่สุด จุดแข็งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผู้กำกับแบคคือเธอไม่เคยทำให้ใครต้องอับอาย

แม้ว่านักแสดงจะทำผลงานได้แย่กว่าที่คาดไว้ เธอก็ไม่เคยทำให้พวกเขาต้องขายหน้าต่อหน้าคนอื่นเลย

'เมื่อกี้ตอนอ่านบท เธอก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน'

เมื่อการอ่านบทดำเนินไปเรื่อยๆ แบดาอินก็เริ่มทำพลาดบ่อยขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ซ้อมช่วงครึ่งหลังมามากเท่าช่วงแรก แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอพูดบทติดขัด ผู้กำกับแบคก็จะปล่อยมุกตลกเพื่อช่วยผ่อนคลายบรรยากาศ

'เธอรู้ว่าความโกรธแก้ปัญหาอะไรไม่ได้'

แบดาอินเป็นนักแสดงที่จะไม่มีปัญหาอะไรเลยตราบใดที่เธอซ้อมมามากพอ

ดูเหมือนว่าเธอจะพยายามเตรียมตัวอย่างหนักที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วก่อนจะมาอ่านบท แต่แค่มีเวลาไม่พอที่จะฝึกซ้อมช่วงครึ่งหลังให้ออกมาสมบูรณ์แบบ

เพียงแค่ดูจากความตั้งใจจริงของเธอ ก็รู้ได้เลยว่าเธอจะต้องไปฝึกซ้อมอย่างหนักก่อนถ่ายทำแน่ ผู้กำกับแบคจึงเลือกที่จะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดให้เธอ

นักแสดงเพียงคนเดียวที่ไม่จำเป็นต้องให้ผู้กำกับแบคคอยช่วยเลยระหว่างการอ่านบทในวันนี้ก็คือยูซึลโฮ

'เขาสุดยอดจริ—ไม่สิ เอาอีกแล้ว'

เขาเริ่มจะเอือมระอาที่ต้องตกอยู่ในลูป "ทุกอย่างวนกลับมาที่ยูซึลโฮ" ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับโดนคำสาป

คิมดงกยุนส่ายหัวแรง ๆ แล้วปัดความคิดเรื่องยูซึลโฮทิ้งไป

แม้กระทั่งตอนที่ย้ายมางานเลี้ยงมื้อค่ำ เขาก็เอาแต่จดจ่ออยู่กับเนื้อตรงหน้า พยายามไม่คิดถึงเรื่องอื่น

ทว่าความพยายามของเขาก็ต้องพังทลายลงเมื่อ...

"ผู้กำกับครับ"

ยูซึลโฮเดินเข้ามาหาพร้อมกับขวดเหล้า

"ครับ?"

คิมดงกยุนเงยหน้าขึ้นมองอย่างเหม่อลอย ขณะที่ยูซึลโฮส่งยิ้มให้เงียบ ๆ

"ขอโทษด้วยนะครับที่ผมไม่ได้เข้าไปทักทายให้เรียบร้อยก่อนเริ่มอ่านบท ผมน่าจะไปแนะนำตัวให้เร็วกว่านี้"

"อ้อ... ไม่เป็นไรครับ คนตั้งเยอะแยะ จะให้เดินทักทายทีละคนก็คงลำบากแย่"

"ขอบคุณที่เข้าใจครับ ผมขอรินเหล้าให้สักแก้วได้ไหมครับ?"

"อ่า ได้ครับ"

เมื่อคิมดงกยุนยกแก้วเปล่าขึ้นมา ยูซึลโฮก็โน้มตัวไปข้างหน้า

เขาเอามือข้างที่ว่างแตะเบา ๆ บนมือข้างที่ถือขวด แล้วรินเหล้าให้อย่างใจเย็น

'...ทำไมแค่รินเหล้าถึงยังดูดีมีระดับได้ขนาดนี้เนี่ย'

ไม่สิ ไม่ได้จะพูดเกินจริงหรอกนะ แต่เอาเข้าจริง มาถึงขั้นนี้คนที่แปลกคือยูซึลโฮต่างหาก ไม่ใช่ฉันหรอกมั้ง?

'ประหลาดคนจริง ๆ'

เขาเคยเห็นนักแสดงมานักต่อนักที่เอาแต่ประจบประแจงเลียแข้งเลียขาเพื่อเอาใจ แต่เพิ่งเคยเห็นใครเป็นฝ่ายเดินเข้ามารินเหล้าให้ก่อน โดยรักษามารยาทอย่างพอเหมาะพอเจาะและไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรมากมายแบบนี้เป็นครั้งแรก

ขณะที่คิมดงกยุนมัวแต่มองเหม่อ ยูซึลโฮก็รินเหล้าจนเสร็จแล้วเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

"วันนี้การแสดงของผมเป็นยังไงบ้างครับ"

"หืม?"

"ผมอยากถามว่ามีตรงไหนที่ยังดูบกพร่องอยู่หรือเปล่า ถ้ามีอะไรที่ผมต้องปรับปรุง บอกมาได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ"

เจอคำถามนั้นเข้าไป คิมดงกยุนถึงกับหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

'มีอะไรต้องปรับปรุงงั้นเหรอ'

นั่นไม่ใช่คำพูดที่จะหลุดออกมาจากปากนักแสดงที่อยู่ในวงการมานานถึงยี่สิบปีเลยสักนิด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คิมดงกยุนผ่านการร่วมงานกับนักแสดงมาตั้งกี่คนต่อกี่คนแล้วล่ะ

นักแสดงที่มีอายุงานพอ ๆ กับยูซึลโฮ มักจะมีอีโก้สูงปรี๊ดกันทั้งนั้น ไม่ว่าฝีมือการแสดงจริง ๆ ของตัวเองจะเป็นยังไงก็ตาม

อย่างดีที่สุดก็แค่ถามว่ามีอะไรให้ปรับปรุงหรือเปล่า แต่เขาไม่เคยเจอใครที่ออกปากอย่างหน้าตาเฉยว่าพร้อมจะแก้ไขตัวเองแบบนี้มาก่อนเลย

'น่าสนใจแฮะ'

ความรู้สึกมันไม่เหมือนกำลังคุยกับนักแสดงเลยสักนิด แต่เหมือนกำลังคุยกับคนธรรมดาทั่วไปเสียมากกว่า

ถ้าเป็นแค่นักแสดงมากฝีมือก็ว่าไปอย่าง แต่การจะสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นจากคนดังระดับยูซึลโฮได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

"ไม่ครับ ไม่มีเลย"

คิมดงกยุนตอบอย่างหนักแน่น

"เอ่อ... ไม่มีสักอย่างเลยเหรอครับ"

เป็นครั้งแรกของวันที่ยูซึลโฮดูมีสีหน้าเลิ่กลั่ก

คิมดงกยุนรู้สึกเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก จึงถามว่า

"คุณไปถามผู้กำกับแบคมาก่อนแล้วใช่ไหมครับ เธอว่ายังไงล่ะ"

ยูซึลโฮลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"เธอให้คำตอบเดียวกับผู้กำกับคิมเป๊ะเลยครับ"

"ฮ่า ๆ! ว่าแล้วเชียว!"

คิมดงกยุนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

ขณะที่เขายกแก้วโซจูใสแจ๋วขึ้นมา ยูซึลโฮก็รีบยกแก้วของตัวเองขึ้นตาม

"มาพยายามให้เต็มที่ไปด้วยกันนะ ซึลโฮ"

"ฝากตัวด้วยเช่นกันครับ"

แก้วของทั้งสองกระทบกันเกิดเสียงดังกังวานใส

เมื่อหันไปมองยูซึลโฮที่ดื่มเหล้าอย่างใจเย็น คิมดงกยุนก็ตระหนักว่าผู้ชายคนนี้แตกต่างจากคนที่เขาเห็นในห้องอ่านบทเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง

แค่ดูจากการที่เขาดื่มโซจูรสขมปร่าโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาก็ไม่เหลือเค้าของโดกอนที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดทางกายเลยสักนิด

'ให้ตายเถอะ...'

หมอนี่ไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ

เมื่อนึกถึงคำพูดของผู้กำกับแบค คิมดงกยุนก็ยิ้มกว้าง

หัวใจของเขาพองโตด้วยความคาดหวัง

ยูซึลโฮจะสามารถแสดงแบบนั้นต่อหน้ากล้องได้จริง ๆ หรือเปล่านะ

* * *

วันรุ่งขึ้นหลังจากการอ่านบท

หลังจากนอนตื่นสายจนถึงเก้าโมงเช้า ผมก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น

'เหนื่อยชะมัด'

ผมได้กลิ่นอาหารจึงเดินเข้าไปในครัว แล้วก็พบว่าชูซอมกกำลังกินข้าวเปล่ากับไข่ดาวอยู่

"ตื่นแล้วเหรอครับ"

"อืม ไหวไหมเนี่ย"

"ถ้าหมายถึงอาการเมาค้างล่ะก็ ผมสบายดีครับ เมื่อวานผมไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้นสักหน่อย"

เพ้อเจ้อ

สำหรับผมที่เห็นเขากระดกโซจูไปหลายขวดหลังอ่านบทเสร็จ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

'จำได้ว่าตอนนั้นฉันคิดว่าหมอนี่มันปีศาจชัด ๆ'

แน่นอนว่าผมเองก็เดินตระเวนดื่มกับหลายวงและซัดไปประมาณสามขวดเหมือนกัน

ถึงจะรู้ว่าร่างกายของยูซึลโฮรับมือกับปริมาณขนาดนั้นได้ แต่ผมก็ยังลังเลที่จะดื่มเพิ่ม

'เกิดทำอะไรพลาดขึ้นมาจะทำยังไง'

ในเมื่อมีหลายคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ผมเลยคิดว่าการเมาคงสร้างผลเสียมากกว่าผลดี หลังจากนั้นผมจึงแอบเทเหล้าทิ้งไม่ก็แค่ทำเป็นจิบ ๆ ไปอย่างนั้น

แต่ชูซอมกกลับกระดกหมดทุกแก้วที่มีคนมาขอชนราวกับคนบ้า

"อย่าเอาแต่ดื่มทุกแก้วที่คนเขายื่นให้ เพลา ๆ ลงบ้าง"

"ผมรู้ลิมิตของตัวเองครับ ไม่เป็นไรหรอก"

"ฉันเข้าใจที่นายจะสื่อ แต่ก็อย่าประเมินตัวเองสูงเกินไป ขีดจำกัดมันเปลี่ยนไปตามสภาพร่างกาย ตับคนเราพังได้ในชั่วพริบตาเลยนะ"

หมอนี่คิดว่าตัวเองจะอายุยี่สิบห้าไปตลอดกาลหรือไง?

ผมอยากจะเทศนาต่ออีกหน่อย แต่เปลือกนอกของผมก็คือยูซึลโฮวัยยี่สิบห้าปีเหมือนกัน

'ไม่มีอะไรน่าขันไปกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันมานั่งเทศนาสั่งสอนอีกแล้ว'

เพื่อข่มความรู้สึกนั้นไว้ ผมจึงกระดกน้ำดื่ม และก่อนที่จะทันรู้ตัว ซอมกก็กินข้าวเสร็จแล้ว

"นี่นาย... ซดข้าวลงไปหรือไง?"

"อ๋อ ผมแค่กินเร็วน่ะครับ"

เขาบอกว่ามันเป็นนิสัย ส่วนผมก็ได้แต่เดาะลิ้นอยู่ในใจ

"ให้ฉันซื้อเครื่องเคียงหรืออะไรมาให้ไหม? เห็นนายกินข้าวเปล่าแล้วทำเอาฉันรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้"

"ไม่เป็นไรครับ ผมชอบกินอะไรง่าย ๆ มากกว่า"

การปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาของเขาทำเอาผมถึงกับพูดไม่ออก

ใครมาได้ยินเข้าคงคิดว่าฉันเสนอเลี้ยงอาหารหรูเก้าคอร์สเสียอีก

อย่างน้อยก็เหยาะซีอิ๊วทำข้าวคลุกไข่สักหน่อยเถอะน่า

'หมอนี่ไม่ใช่เด็กแรกเกิดสักหน่อย'

การเห็นเขาเคี้ยวไข่ดาวโดยไม่เหยาะแม้แต่ซอสมะเขือเทศทำให้ผมอยากจะพูดอะไรสักอย่าง...

แต่ผมก็ยั้งปากไว้

"เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ"

มันบ้าบอชะมัดที่จะไปคอยสั่งให้ผู้ชายตัวโต ๆ คนหนึ่งทำนู่นทำนี่

"แต่ถ้าคุณต้องการอะไร ผมจะซื้อมาตุนไว้นะครับ หัวหน้าทีมอันให้บัตรบริษัทผมมา แล้วบอกให้ใช้ได้เลยถ้าจำเป็นสำหรับสภาพร่างกายของนักแสดง"

"ไม่ล่ะ ไม่เป็นไร"

ผมเปิดตู้เก็บของแล้วหยิบกระปุกเวย์โปรตีนออกมา

ผมชงมันกับน้ำแล้วกระดกพรวดเดียวจนหมด

"จะว่าไป ผมไม่เคยเห็นคุณกินข้าวที่บ้านเลยนะครับ..."

"ยังไงที่กองถ่ายเขาก็มีข้าวให้กินอยู่แล้ว อยู่บ้านกินแค่โปรตีนเชคก็พอ"

วันว่างไม่มีตารางงานแบบวันนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ หรอก

ไม่ได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราวสักสองสามวันก็ไม่ถึงตายหรอก

"คุณบอกไม่ให้ผมดื่มหนักเกินไป ผมก็จะบอกไม่ให้คุณอดอาหารเหมือนกันครับ ร่างกายคุณอาจจะทรุดฮวบในพริบตาก็ได้นะครับ"

"ฉันไปอดอาหารตอนไหน? ก็เพิ่งกินไปนี่ไง"

"ที่เกาหลีเขาไม่นับว่านั่นเป็นมื้ออาหารหรอกนะครับ"

ผมแค่นเสียงขึ้นจมูกกับสีหน้าจริงจังของเขา

ให้ตายเถอะ

"อย่ามายุ่งน่า"

ตอนที่ผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ชูซอมกก็รีบเดินตามหลังมาติด ๆ

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของการบ่นจู้จี้อย่างบ้าคลั่งของเขา

"ถ้านักแสดงไม่ยอมดูแลร่างกายตัวเอง งั้นก็เป็นความรับผิดชอบของผู้จัดการครับ ตราบใดที่บริษัทยังจ่ายเงินเดือนให้ผม มันก็เป็นหน้าที่ของผม"

"ซอมก หูฉันเลือดออกแล้วเนี่ย"

"ผมจะหยุดก็ต่อเมื่อคุณสัญญาว่าจะกินข้าวดี ๆ ครับ"

หลังจากทนฟังเสียงบ่นไม่หยุดหย่อนมาถึงสามสิบนาที ในที่สุดผมก็ต้องยอมแพ้

"เออ ๆ เลิกบ่นได้แล้ว ไอ้บ้าเอ๊ย"

"ครับ"

ตอนนั้นเองเขาถึงยอมหุบปากลงได้

หูผมอื้อไปหมดแล้ว

"คุณอยากทานอะไรครับ ให้ผมสั่งอะไรให้ไหม"

"เฮ้อ... ช่างเถอะ ฉันจะไปกินข้างนอก ยังไงก็มีนัดกับเพื่อนอยู่แล้ว"

ผมเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง

ถ้าอาบน้ำแต่งตัวตอนนี้...

โอเค เวลาพอดีเป๊ะ

ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปห้องน้ำ ก็สบตากับชูซอมกที่กำลังทำสีหน้าประหลาด

"อะไร"

"ซึลโฮ... คุณมีเพื่อนด้วยเหรอครับ"

น้ำเสียงของเขาฟังดูงุนงงอย่างแท้จริง

ผมชะงักไป

วินาทีที่เข้าใจความหมายของเขา ผมก็หลุดขำพรืดออกมา

"...หมู่นี้นายชักจะกล้าเกินไปแล้วนะ เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินนะครับ แต่ผมจำทุกบทสนทนาของเราได้ แล้วคุณก็ไม่เคยพูดถึงเพื่อนเลยสักครั้ง—"

"ก็เพราะฉันไม่มีเหตุผลต้องบอกนายน่ะสิ! ฉันมีเพื่อนตั้งเยอะแยะ เข้าใจไหม"

ผมถลึงตาใส่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

จากนั้นก็หันหลังเดินกระแทกเท้าตรงไปที่ห้องน้ำ

ขนาดโดนน้ำเย็นรดตัว ผมก็ยังรู้สึกเดือดปุด ๆ อยู่ดี

'ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย'

ผมอยากจะสั่งสอนไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้จักความน่ากลัวของผู้ใหญ่ให้หลาบจำเสียบ้าง

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดที่สุดก็คือ สิ่งที่เขาพูดมันก็ไม่ได้ผิดไปเสียทีเดียว

'แม้แต่ก่อนจะเข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ ผมก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน'

ผมไม่เคยรู้สึกละอายใจกับเรื่องนั้นเลยสักนิด

แต่พอได้ยินเขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างใสซื่อ จู่ๆ ผมก็รู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

อาบน้ำเสร็จผมก็รีบแต่งตัว

"ซึลโฮครับ ผมขอโทษจริงๆ ที่ล่วงเกิน..."

"เดี๋ยวคืนนี้ผมกลับมา"

ผมเมินคำขอโทษของชูซอมกโดยสิ้นเชิง แล้วกระแทกประตูหน้าปิดดังปัง

จากนั้นก็ขับรถออกไปที่ไหนสักแห่ง

'เอาเถอะ... ไอ้พวกที่กำลังจะไปเจอวันนี้ก็ไม่ใช่เพื่อนซะทีเดียวเหมือนกัน'

บ้าเอ๊ย หรือว่าสักวันผมควรจะหาเพื่อนไว้สักคนดีวะ

ระหว่างที่บ่นกระปอดกระแปดกับตัวเอง อาคารที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ต่างจากครั้งก่อน คราวนี้ รปภ. จำรถผมได้และเปิดให้เข้าไปข้างในทันที

เอี๊ยด...

พอจอดรถในลานจอดชั้นใต้ดินเสร็จ ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

"มาแล้วเหรอครับ"

เขาคือน้องเล็กสุดขององค์กร...

ฮวังแทจุน