บทที่ 82

"นายเอาแต่จับเข่าตัวเองตลอดตอนอ่านบท ฉันก็เลยเป็นห่วงน่ะสิ"

ผมชะงักกับคำพูดของเธอ

ผมจับเข่าตัวเองเนี่ยนะ?

"แน่นอนว่าฉันรู้ว่าเรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นได้เวลาที่อินกับการแสดง แต่สีหน้าของนายด้วย... ดูเหมือนคนที่กำลังเจ็บปวดอยู่จริง ๆ..."

แบดาอินพึมพำ

"ฉันอาจจะไม่ได้รู้จักนายดีขนาดนั้น แต่ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่านายเป็นพวกที่ยอมทนเจ็บแล้วฝืนทำงานต่อ พอนั่งมองอยู่ข้าง ๆ ฉันก็เลยอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ"

"ใจเย็นครับนูนา ผมไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย"

"...ไม่ได้เจ็บจริง ๆ แน่นะ?"

เห็นแววตาที่ไม่เชื่อใจของเธอแล้ว ผมก็หลุดหัวเราะออกมา

พอผมพูดติดตลกว่าฟังดูเหมือนอยากให้ผมป่วย เธอก็ถอนหายใจออกมา

"นี่ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ นายเอาแต่ขมวดคิ้วนิด ๆ... แถมใต้โต๊ะก็ยังคอยจับเข่าตัวเองตลอด แล้วก็ดูเหมือนเหงื่อจะออกด้วย ฉันคิดว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ!"

เธอโวยวายยกใหญ่

ผมคิดว่าเธอเล่นใหญ่เกินไปหน่อย แต่คำพูดบางคำของเธอกลับให้ความรู้สึกแปลกหูอย่างประหลาด

'ผมขมวดคิ้วงั้นเหรอ'

นอกจากการถอนหายใจแค่ครั้งเดียวตอนกลางเรื่อง ผมก็คิดว่าตัวเองยิ้มมาตลอดเลยนะ

ผมรู้สึกงุนงงนิดหน่อย แต่คำพูดต่อมาของเธอก็ปัดเป่าความคิดนั้นทิ้งไปจนหมด

"ฉันตกใจจริง ๆ นะ ท่าทางนายไม่เหมือนคนที่กำลังแสดงอยู่เลย..."

"ขอบคุณครับ"

"ฉันไม่ได้ชมนะ!"

แบดาอินทำตาขวางใส่

เธอจ้องเขม็งมาที่ผมครู่หนึ่งก่อนจะคลายสีหน้าลง

"ไม่สิ แน่นอนว่าฉันต้องชมคุณอยู่แล้ว เมื่อกี้คุณสุดยอดมาก การแสดงของคุณเหลือเชื่อสุด ๆ เพราะงั้นฉันถึงได้สับสนไง ฉันแยกไม่ออกเลยว่านั่นคือการแสดงหรือเรื่องจริง!"

"...นั่นใช่คำชมแน่เหรอครับ"

ผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอพยายามจะสื่ออะไร

เมื่อเห็นความงุนงงของผม แบดาอินก็ทุบอกตัวเองด้วยความอึดอัดใจ

"ฮ่าฮ่า พวกเธอนี่น่ารักกันจริง ๆ"

ตอนนั้นเอง บยอนดูโฮที่นั่งอยู่ข้างแบดาอินก็พูดแทรกขึ้นมา

เขายังคงมีท่าทางร่าเริงเหมือนอย่างเคยและชูนิ้วโป้งให้ผม

"ซึลโฮของเรา ฟู่! นายแน่มากจริง ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายเป็นคนดีตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่ฝีมือการแสดงของนายก็เพอร์เฟกต์เหมือนกัน"

"ถึงพี่จะชมผมแบบนั้น ผมก็ไม่มีอะไรจะให้นะครับ"

"ไอ้เด็กนี่ นายคิดว่าฉันพูดแบบนี้เพื่อหวังอะไรจากนายหรือไง"

ดูโฮหัวเราะและพูดย้ำอีกครั้งว่าเขาชอบการแสดงของผมมากแค่ไหน

'ค่อยยังชั่วหน่อย'

ถ้านักแสดงที่ร่วมงานกันยังชมผมขนาดนี้ ทีมงานกองถ่ายก็คงไม่ได้มองว่าผมเล่นแย่เหมือนกัน

'ผมยังไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ผู้กำกับแบคถึงขอพักกอง...'

อืม บางทีเธออาจจะแค่ต้องการพักผ่อนก็ได้

ผมไม่อยากคิดมากจึงปล่อยผ่านไป

"ฮยอง การแสดงของพี่ก็เยี่ยมเหมือนกันครับ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเลย"

"โอ้ จริงเหรอ ดีเลย นั่นแหละที่ฉันตั้งใจไว้"

ดวงตาของดูโฮหยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวขณะยิ้มอย่างมีความสุข

ภาพลักษณ์โดยรวมและน้ำเสียงเวลาที่เขาพูดบทนั้นแผ่กลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่ออกมา

ตัวละครทั้งสามในหนังมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ในชีวิตจริง ดูโฮอายุมากกว่าดาอินและผมถึงหกเจ็ดปี

อาจจะด้วยเหตุนี้ พระเอกซึงกอนที่เขาถ่ายทอดออกมาจึงมีมาดสบาย ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

"การแสดงของดาอินก็สุดยอดเหมือนกัน อา สัมผัสได้เลยนะเนี่ย ฉันว่าผลงานเราต้องออกมาดีแน่ ๆ"

"ว้าย โอปป้า! พูดแบบนั้นไม่ได้นะคะ เกิดเราพูดเป็นลางร้ายขึ้นมาจะทำยังไง"

"เข้าใจแล้ว ๆ ฉันถอนคำพูดก็ได้"

ตอนนี้แบดาอินกับบยอนดูโฮดูจะคุ้นเคยกันมากขึ้นเยอะแล้ว

ดูโฮส่งยิ้มอ่อนโยนให้ดาอินราวกับมองน้องสาวตัวเอง ก่อนจะหันมามองผมอย่างกะทันหัน

"แต่ฉันดูออกเลยนะ... ถ้าหนังเรื่องนี้ฉายเมื่อไหร่ ความนิยมของซึลโฮจะต้องพุ่งกระฉูดแน่ ๆ อา เรื่องแบบนี้ฉันพูดได้ใช่ไหม"

"แน่นอนค่ะ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

แบดาอินพยักหน้ารับ

"บรรยากาศมันต่างจากผลงานก่อนหน้านี้ของคุณซึลโฮอย่างสิ้นเชิงเลยค่ะ ฉันว่าคนดูจะต้องให้ความสนใจมากแน่ ๆ"

"ถ้าดังแล้วก็อย่าลืมพวกเราล่ะ เข้าใจไหม"

"ใช่ค่ะ อย่าลืมพวกเรานะคะ~"

สองคนนี้ไม่ใช่แค่เข้ากันได้ดีธรรมดาซะแล้ว

'สองคนนี้เข้าขากันเป็นบ้า'

ระหว่างที่ผมหัวเราะอย่างระอา ดูโฮก็โบกมือไม้ปฏิเสธ

"ทำไมล่ะ เรื่องดีออก นิสัยก็น่าคบ ฝีมือก็มี นายมีครบทุกอย่างแล้ว... อา ขาดก็แค่แฟนสินะ"

ถึงตอนนั้นผมชักจะขี้เกียจตอบ เลยตอบกลับไปส่ง ๆ

"ผมมีแล้วครับ"

ผมปรายตามองไปด้านข้าง ก่อนจะหันกลับมาสนใจบทในมือต่อ

"...ไอ้เด็กนี่"

หลังจากเงียบไปอึดใจหนึ่ง แบดาอินก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

"คุณนี่รู้วิธีทำให้คนใจเต้นจริง ๆ นะคะเนี่ย ใครมาได้ยินเข้าคงเข้าใจผิดกันพอดี~"

"ฉันว่าซึลโฮเป็นลูกผู้ชายตัวจริงเลยล่ะ"

"ใช่ไหมล่ะคะ แค่ดูก็รู้แล้วว่าต้องเป็นประเภทที่ทำสาว ๆ ร้องไห้มานักต่อนักแน่"

สองคนนี้ชักจะสนุกกันใหญ่แล้ว

เมื่อตัดสินใจว่าจะไม่บ้าจี้ตาม ผมจึงหันมาจดจ่อกับบทตรงหน้า

เสียงแซวยังคงดังแว่วมาจากข้างตัว

"แหม เขินซะด้วย"

"มุมนี้น่ารักเหมือนกันนะคะเนี่ย มีเสน่ห์จัง~"

คนพวกนี้นี่ ให้ตายเถอะ

"เรามาเริ่มกันต่อเลยดีไหมคะ"

จังหวะนั้นเอง ผู้กำกับแบคก็เดินเข้ามาในห้องอ่านบท

ดูเหมือนเธอจะออกไปข้างนอกช่วงพักเบรก แล้วเดินกลับเข้ามาพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่สวมหมวกแก๊ปสีดำกดปีกหมวกลงต่ำปิดบังใบหน้า

"มาเริ่มต่อจากที่ค้างไว้กันเลยครับ ไฟต์ติ้ง!"

เมื่อได้ยินเสียงอันเปี่ยมไปด้วยพลังของเขา ทุกคนก็ส่งเสียงให้กำลังใจกันอย่างพร้อมเพรียง

เนื่องจากซีนถัดไปเริ่มต้นที่บทของผม ผมจึงก้มหน้าลงมองบทในมือ

และเพราะอย่างนั้น ผมจึงไม่ทันสังเกตเลยสักนิด...

"..."

ว่าผู้ชายสวมหมวกแก๊ปสีดำที่นั่งอยู่ข้างผู้กำกับแบคกำลังทำหน้าแบบไหน ตอนที่จ้องมองมาทางผม

* * *

สคริปต์ซูเปอร์ไวเซอร์

บุคคลที่มีหน้าที่รักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำหนัง...

ความต่อเนื่อง

พูดง่าย ๆ คือ พวกเขาต้องคอยตรวจสอบให้แต่ละซีนเชื่อมต่อกันอย่างเป็นธรรมชาติ

สคริปต์ซูเปอร์ไวเซอร์เป็นคนที่ต้องมองเห็นอะไร ๆ มากกว่าใครในกองถ่าย และบางครั้งก็ต้องคอยตรวจสอบสิ่งต่าง ๆ อย่างละเอียดละออยิ่งกว่าตัวผู้กำกับเองเสียอีก

หากขาดตำแหน่งนี้ไป คุณภาพของหนังก็จะลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

บางครั้งเวลาดูหนัง คุณอาจจะเห็นตัวละครเดินจากห้องนั่งเล่นออกไปที่ระเบียง แต่จู่ ๆ ทรงผมกลับเปลี่ยนไป หรือกระดุมเสื้อเชิ้ตดันหลุดออก

ความผิดพลาดทำนองนั้นเกิดขึ้นเพราะแต่ละซีนถ่ายทำกันคนละวัน และงานของสคริปต์ซูเปอร์ไวเซอร์ก็คือการลดข้อผิดพลาดเหล่านั้นให้เหลือน้อยที่สุด

'จะบอกว่าหนังเรื่องนี้คงเดินหน้าต่อไปไม่ได้ถ้าไม่มีผมก็คงไม่ผิด'

คิมดงกยุน สคริปต์ซูเปอร์ไวเซอร์ประจำภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved' มีความภาคภูมิใจในงานของตัวเองอย่างเปี่ยมล้น

คนนอกวงการมักจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอาชีพนี้อยู่ แต่ทุกคนที่ทำงานด้านภาพยนตร์ต่างเข้าใจถึงความสำคัญและให้ความเคารพ

และหน้าที่ของเขาก็สำคัญแม้กระทั่งในตอนอ่านบท

'ผมต้องตรวจสอบทุกอย่างที่ทำได้ก่อนจะเริ่มถ่ายทำ'

นอกจากการคอยมองหาจุดบกพร่องที่จะทำลายความต่อเนื่องในบทแล้ว ยังมีเรื่องให้ทำอีกเพียบ

เขาต้องตั้งใจดูว่านักแสดงถ่ายทอดบทพูดออกมายังไงจริงๆ และคอยจดบันทึกทุกการด้นสดที่พวกเขาแทรกเข้ามาอย่างละเอียดยิบ

'พวกนักแสดงไม่รู้ตัวหรอก'

พวกเขาไม่เข้าใจว่าการด้นสดเล่นๆ จะส่งผลกระทบต่อผลงานชิ้นสุดท้ายมากแค่ไหน

พวกเขาอาจจะคิดว่าเวลาที่เพิ่มมาไม่กี่วินาทีไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อส่วนเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นสะสมรวมกัน มันจะไปดึงจังหวะการเล่าเรื่องให้ช้าลง

นั่นเป็นเหตุผลที่คิมดงกยุนมักจะตามดูผลงานที่ผ่านมาทั้งหมดของนักแสดงทันทีที่การแคสติ้งเสร็จสิ้น

การรู้ว่าปกติแล้วพวกเขาแสดงยังไงและยึดตามบทเป๊ะแค่ไหน จะทำให้การจัดการในกองถ่ายง่ายขึ้น

แน่นอนว่าเขาได้ดูผลงานล่าสุดของยูซึลโฮอย่าง 'อาวร์สเปซ' และโฆษณาเบียร์ ARCO แล้ว

หลังจากดูทุกอย่างจบ เขาก็คิดว่า

'หมอนี่เก่ง'

เขาถึงขั้นกลับไปดูผลงานเก่าๆ เผื่อเอาไว้ แล้วก็ต้องถึงกับอึ้งไปเลย

การเปลี่ยนแปลงนั้นชัดเจนมากจนแทบจะรู้สึกเหมือนเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

'เขาเก่งเรื่องการทำให้ทุกอย่างดูสมจริง'

การออกเสียงของเขาชัดเจน การเปล่งเสียงก็หนักแน่น... ทุกอย่างล้วนน่าพอใจไปหมด

คิมดงกยุนคาดหวังอยู่แล้วว่ายูซึลโฮจะแสดงได้ดีอีกครั้ง

แต่สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้...

'อึก'

ปากกาที่ไม่เคยหยุดเคลื่อนไหวของเขากลับชะงักงัน

เขาทำได้เพียงจ้องมองยูซึลโฮอย่างเหม่อลอย

แม้แต่หมวกแก๊ปสีดำที่ดึงลงมาปรกตาก็ไม่อาจซ่อนความตกตะลึงของเขาเอาไว้ได้

'นี่มัน... เหนือกว่าคำว่าแสดงเก่งไปแล้ว'

ยูซึลโฮหายไป

มีเพียงโดกอนที่อยู่ตรงนั้น

'เป็นไปได้ยังไงกัน'

เวลานักแสดงแสดงได้ดี ผู้คนมักจะเอ่ยปากชมว่าพวกเขากลายเป็นตัวละครนั้นไปแล้วจริง ๆ

คิมดงกยุนเองก็เคยใช้คำชมนั้นมาหลายครั้ง และบางครั้งเขาก็หมายความตามนั้นจริง ๆ

แต่เขาไม่เคยรู้สึกถึงมันได้ชัดเจนขนาดนี้มาก่อน

"...เราพักกันสักหน่อยดีไหมคะ"

จังหวะนั้นเอง ผู้กำกับแบคก็ยกมือขึ้นและสั่งพักกองอย่างกะทันหัน

ตอนนั้นเองคิมดงกยุนถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามือของตัวเองหยุดนิ่งมาพักใหญ่แล้ว

ผู้กำกับแบคที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นทันที จึงจงใจให้เวลาเขาได้ตั้งสติ

"ผู้กำกับคิม ไปสูบบุหรี่กันไหมคะ"

คิมดงกยุนลุกขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ตามคำชวนของผู้กำกับแบค

แม้จะมาถึงห้องสูบบุหรี่แล้ว จิตใจของเขาก็ยังไม่ยอมสงบลง

เมื่อเห็นแบบนั้น ผู้กำกับแบคก็หัวเราะเบา ๆ

"สุดยอดไปเลยใช่ไหมคะ"

"ผู้กำกับรู้ได้ยังไงครับว่าต้องแคสต์เขา ว่าเขามีศักยภาพมากขนาดนี้"

เขาเคยประหลาดใจมาแล้วตอนที่ดู 'อาวร์สเปซ' แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดนี้

'ตอนนั้นเขาก็แค่เล่นเป็นตัวร้ายได้ดีจนน่ากลัว'

แน่นอนว่าหลายคนอาจถือว่านั่นเป็นคำชมที่ยอดเยี่ยมแล้ว แต่สำหรับคิมดงกยุนที่ได้เห็นนักแสดงเก่ง ๆ ทุกวัน คำว่า "น่ากลัว" ยังไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก

ซึ่งนั่นหมายความว่า...

สิ่งที่ยูซึลโฮเพิ่งแสดงให้เห็นเมื่อครู่นี้ มันเหนือกว่าแค่คำว่าน่ากลัวไปแล้ว

"ฉันเหรอคะ ฉันไม่รู้หรอกค่ะ"

"หา?"

คิมดงกยุนที่อึ้งอยู่แล้วถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำตอบซื่อ ๆ ของผู้กำกับแบค

ผู้กำกับแบคหัวเราะแล้วเคาะเถ้าบุหรี่

"ตอนที่เรียกเขามาฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่พอได้เจอตัวจริง ฉันก็รู้เลย คุณเห็นสายตาของซึลโฮใช่ไหมคะ แค่มองเข้าไปในตาคู่นั้น..."

ผู้กำกับแบคพ่นควันบุหรี่ออกมาสายยาว

สายตาของเธอที่ทอดมองออกไปไกลแฝงไปด้วยความรู้สึกนับไม่ถ้วน

"เขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ ค่ะ"