บทที่ 81

"อ่า ขอโทษครับ"

สติผมยังคงล่องลอยไปที่อื่น แต่ก็รีบพูดขึ้นมาทันที

ดูจากบรรยากาศแล้ว ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาแนะนำตัว

"แหม ซึลโฮ ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

ผู้กำกับแบคหัวเราะและช่วยผ่อนคลายบรรยากาศ

ผมส่งสายตาขอบคุณเธอแล้วลุกขึ้นยืน

"สวัสดีครับ ผมยูซึลโฮ ในเรื่องนี้ผมรับบทเป็นโดกอน แฟนหนุ่มของยอนฮีครับ"

ผมพูดประโยคตามธรรมเนียมเสริมไปอีกหน่อย... ว่าผมยังมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมากแต่จะตั้งใจทำให้ดีที่สุด และหวังว่าทุกคนจะช่วยชี้แนะทันทีหากผมมีข้อบกพร่องตรงไหน

'ในสถานการณ์แบบนี้ ทำตัวตามสูตรสำเร็จไปน่ะดีที่สุดแล้ว'

การพยายามทำตัวโดดเด่นต่อหน้ารุ่นพี่ที่อยู่กันเต็มห้องมีแต่จะทำให้ดูโง่เปล่าๆ

"เท่ากับว่าการแนะนำตัวของนักแสดงนำทั้งสามคนที่จะเป็นตัวชูโรงให้หนังของเราก็เสร็จสิ้นแล้วนะคะ ทุกคน ขอเสียงปรบมือดังๆ ให้พวกเขาหน่อยค่ะ!"

สิ้นคำพูดของผู้กำกับแบค ทุกคนก็พากันปรบมือเสียงดัง

'ถึงจริงๆ แล้วผมจะไม่ใช่นักแสดงนำก็เถอะ'

โดกอนมีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อพัฒนาการทางอารมณ์ของยอนฮีก็จริง แต่แก่นหลักของหนังเรื่องนี้คือความโรแมนติกระหว่างยอนฮีกับพระเอกต่างหาก

ไม่มีทางที่ผู้กำกับแบคจะไม่รู้เรื่องนั้น

'ขอบคุณนะครับ'

ผมซาบซึ้งใจในความหวังดีของเธอที่ช่วยยกสถานะให้ผมต่อหน้าทุกคน

วิธีตอบแทนความหวังดีนั้นได้ดีที่สุด คือการแสดงที่ผมจะไม่รู้สึกละอายใจ

"เรามีเวลาเหลือเฟือค่ะ ไม่ต้องเกร็งนะคะ ถ้าตรงไหนออกมาไม่ดีก็แค่คิดซะว่าเริ่มใหม่ เอาล่ะค่ะ มาเริ่มกันเลย"

สิ้นคำพูดของผู้กำกับแบค ผมก็ระบายลมหายใจออกมา

'ฟู่'

ถ้าผมรู้ตัวเร็วกว่านี้ คงมีเวลาซ้อมเป็นโดกอนเวอร์ชันใหม่ได้ตั้งเยอะ

แม้จะยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่แปลกที่ผมกลับเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

ความลังเลที่เกาะกินจิตใจเมื่อครู่นี้มลายหายไปสิ้น

'เร็วเข้า...'

ผมอยากแสดงแล้ว

* * *

"ซีนหนึ่ง ภายในออฟฟิศ พนักงานกำลังง่วนอยู่กับงานที่โต๊ะในออฟฟิศอันแสนอึมครึม"

โดยปกติแล้ว ทีมงานน้องใหม่จะเป็นคนอ่านบทบรรยายฉากในระหว่างการซ้อมอ่านบท

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป

"เสียงคีย์บอร์ด เสียงคุยโทรศัพท์ และเสียงพลิกเอกสารดังซ้อนทับกัน กล้องค่อยๆ เคลื่อนไปจับภาพผู้หญิงคนหนึ่ง"

ผู้กำกับแบคซึ่งสวมแว่นตาตั้งใจอ่านทุกถ้อยคำอย่างพิถีพิถัน

อาจเป็นเพราะเธออ่านบทบรรยายฉากอย่างจริงจัง มันจึงช่วยให้นึกภาพฉากนั้นออกได้ง่ายขึ้น

"ยอนฮีจ้องมองรายงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย ข้างๆ เธอมีพนักงานรุ่นน้องกำลังมองเธออย่างกล้าๆ กลัวๆ"

ผมเหลือบมองไปด้านข้าง

แบดาอินกำลังก้มมองบทของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

นักแสดงหญิงที่เคยตัวสั่นด้วยความประหม่าก่อนหน้านี้หายไปแล้ว

เหลือเพียงยอนฮี... ผู้หญิงที่จัดการกับกองงานอันไร้จุดสิ้นสุดราวกับเครื่องจักร

"หน้าสาม ยอดค้างรับกับลูกหนี้การค้าสลับกัน ฉันบอกให้ตรวจสอบสามครั้งก่อนเอามาส่ง ไม่ได้ทำเหรอ"

แบดาอินชี้จุดผิดพลาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

นักแสดงที่รับบทเป็นลูกน้องผู้ส่งรายงานเป็นคนตอบกลับ

"ขอโทษครับ..."

"คราวหน้าก็ระวังให้มากกว่านี้ด้วย ฉันทำเครื่องหมายจุดที่ผิดไว้ให้แล้ว เอากลับไปแก้ซะ เริ่มจากทบทวนการแยกประเภทในงบกำไรขาดทุนกับงบดุลใหม่ ตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น"

"ครับ..."

รายงานนั่นห่วยแตกพอที่จะทำให้หัวหน้าคนไหนเห็นก็ต้องโมโห

ถึงอย่างนั้นยอนฮีกลับไม่แม้แต่จะขึ้นเสียง

เธอเพียงแค่บอกสิ่งที่จำเป็นต้องพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเครื่องจักร ซึ่งยิ่งขับเน้นบุคลิกอันเย็นชาของเธอให้ชัดเจน

'เธอเก่งแฮะ'

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นแบดาอินแสดงแบบจริงๆ จังๆ

เมื่อเทียบกับที่ผมเห็นตอนถ่ายโฆษณาเบียร์ การแสดงของเธอมั่นคงขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

มองปราดเดียวผมก็รู้เลยว่าเธอซ้อมมาหนักแค่ไหน

เมื่อแอบกวาดสายตามองรอบๆ ผมก็เห็นความพึงพอใจบนใบหน้าของผู้กำกับแบคและเหล่าทีมงาน

"ซึงกอนรีบวิ่งเข้ามาในห้องประชุม แล้วบังเอิญชนเข้ากับยอนฮี"

การอ่านบทยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

ฉากแล้วฉากเล่าผ่านไป... ซึงกอนกับยอนฮีพบกันที่ทำงาน และปะทะคารมกันเรื่องโปรเจกต์ที่ได้รับมอบหมายให้ทำร่วมกัน

พระเอกของเรื่องประทับใจในท่าทีเย็นชาของยอนฮี จึงเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเธอว่า

"ผู้ช่วยผู้จัดการยอนฮีเย็นชาแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ"

ดูโฮฮยองพูดบทนี้ด้วยน้ำเสียงสบายๆ

ซึงกอน ตัวละครของเขา เป็นผู้จัดการโปรเจกต์ในบริษัทก่อสร้าง

ด้วยความที่ต้องคอยจัดการผู้คนและรับมือกับหน้างานที่วุ่นวายอยู่ตลอดเวลา เขาจึงกลายเป็นคนที่มีนิสัยสบายๆ โดยธรรมชาติ

"ยอนฮีแค่ไม่เปิดช่องว่างให้ใครน่ะค่ะ"

"นั่นสิคะ ตอนที่รู้ว่าเธอจะมาคุมงานฉัน ฉันถึงกับนอนไม่หลับเลย..."

เพื่อนร่วมงานของยอนฮีกระซิบกระซาบกัน

ซึงกอนรับฟังอย่างสนใจ โดยไม่ได้รู้สึกอึดอัดที่ตัวเองเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวท่ามกลางกลุ่มผู้หญิง

"แต่เธอไม่ใช่คนไม่ดีนะคะ เธอเก่งและเฉียบขาดมาก ในฐานะเพื่อนร่วมงานแล้ว เธอถือว่ายอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะค่ะ"

"ใช่ค่ะ! เธอไม่เคยโกรธเลยแม้แต่ตอนที่ฉันทำงานพลาด ถึงจะไม่เคยชมฉันเลยก็เถอะ..."

ระหว่างที่ฟังพวกเธอพูด ซึงกอนก็ทอดสายตามองยอนฮีผ่านกระจกห้องประชุม

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

คงไม่มีใครมองแววตานั้นผิดไปเป็นสายตาที่มองแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจแน่

รอยยิ้มที่เจือความตื่นเต้นจางๆ ของเขาพลันแข็งค้าง

"หา? เมื่อกี้พวกคุณพูดว่าอะไรนะครับ"

เขาได้รู้จากเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นว่ายอนฮีมีแฟนแล้ว

แถมยังคบกันมานานถึงสิบปีแล้วด้วย

"ไม่อยากจะเชื่อเลยใช่ไหมล่ะคะ เธอดูเหมือนคนที่ไม่น่าจะสนใจเรื่องความรักเลยสักนิด แต่เห็นว่าคบกับแฟนคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนเลยนะคะ..."

"เธอดูทรงเหมือนคนที่จะครองตัวเป็นโสดแล้วเลี้ยงแมวอยู่คนเดียวมากกว่าอีกค่ะ"

สวนทางกับเหล่าเพื่อนร่วมงานที่หัวเราะคิกคัก ซึงกอนยกกาแฟขึ้นจิบด้วยแววตาผิดหวัง

'สงสัยต้องเตรียมตัวแล้วแฮะ'

ในที่สุดก็ถึงเวลาเปิดตัวโดกอนเป็นครั้งแรกเสียที

หลังจากนั่งดูคนอื่นโชว์ฝีมือการแสดงประหนึ่งผู้ชมมาพักใหญ่ ในที่สุดผมก็ขยับตัวนั่งหลังตรง

"เย็นวันนั้น ยอนฮีกลับบ้านหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน"

ผู้กำกับแบคอ่านบทบรรยายฉากถัดไป

"ยอนฮีซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้แล้วเปิดประตูบ้านเข้ามา โดกอนที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นทันทีแล้วเดินตรงไปหาเธอ ท่าทางการเดินของเขาดูเงอะงะเล็กน้อย"

ตั้งแต่ตรงนี้เป็นต้นไปคือตาของผมแล้ว

ผมงัดเอาหนึ่งในสีหน้าที่อุตส่าห์ไปจำมาจากนักแสดงหลายต่อหลายคนและฝึกซ้อมมาตลอดช่วงไม่กี่วันก่อนขึ้นมาใช้...

ก่อนจะพับเก็บมันไป

'...เอาวะ ลุยเลยแล้วกัน'

จะออกหัวหรือออกก้อยก็ต้องลองดูก่อนล่ะวะ

'ถ้ามีอะไรแปลกๆ หรือยังขาดตกบกพร่อง เดี๋ยวผู้กำกับแบคก็คงบอกเองแหละ'

เพราะทุกคนที่มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้ ล้วนแต่เป็นมืออาชีพกันทั้งนั้น

ถ้าผมทำพลาด เดี๋ยวก็คงมีคนทักขึ้นมาเอง

แล้วผมค่อยแก้ไขเอาจากตรงนั้น

"กลับมาแล้วเหรอคะ"

ผมผ่อนคลายแววตาลงและยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่สีหน้าที่ผมฝึกซ้อมมาจากการเลียนแบบคนอื่น

แต่นี่คือโดกอน... ตัวละครที่ผมสร้างขึ้นมาจากศูนย์ และมีตัวตนอยู่แค่ในจินตนาการของผมเท่านั้น

"อืม กินข้าวหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะคะ"

ผมยิ้มพลางทำทีเป็นบีบนวดไหล่ที่ตึงเกร็งของเธอ

ผมไม่ได้กำลังฝืนยิ้ม

รอยยิ้มนี้ผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติและผ่อนคลาย

"ที่ทำงานมีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"เฮ้อ ช่วงนี้มีคนบ้าทำเอาฉันประสาทจะกินอยู่แล้วค่ะ"

"คนบ้าเหรอ"

"คุณก็รู้ใช่ไหมคะว่าบริษัทเรากำลังสร้างสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ ฉันเลยต้องประชุมกับบริษัทก่อสร้างทุกวันเพราะเรื่องนี้เลย แต่ไอ้บ้านั่นเอาแต่ค้านทุกอย่างที่ฉันพูด ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งด้วยนะ... ฮึ่ย น่ารำคาญชะมัด"

ยอนฮีบ่นอย่างหงุดหงิด

ช่างขัดกับท่าทีปกติของเธอที่ไม่เคยหวั่นไหว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ทำงานก็ตาม

"คงจะหงุดหงิดน่าดูเลยสินะ ที่ไหนก็ต้องมีคนแบบนั้นอยู่สักคนสองคนนั่นแหละ"

"ใช่ค่ะ เขาคิดว่าตัวเองถูกเสมอเลย เฮงซวยชะมัด"

ผมรับฟังคำบ่นของเธออย่างลื่นไหลและเป็นธรรมชาติ

หลังจากระบายอารมณ์อยู่พักหนึ่ง ยอนฮีก็เหลือบไปเห็นถุงยาบนโต๊ะแล้วชะงักไป

"...ไปโรงพยาบาลมาเหรอคะ"

"อืม ยาแก้ปวดมันหมดน่ะ"

"ทำไมถึงไปคนเดียวไม่บอกไม่กล่าวล่ะคะ ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าขึ้นแท็กซี่"

น้ำเสียงของเธอแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที

อารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงกดต่ำนั้น หนักอึ้งกว่าความหงุดหงิดที่เธอแสดงออกมาก่อนหน้านี้ลิบลับ

"คุณน่าจะโทรหาฉันสิคะ"

"คุณทำงานอยู่นี่นา ผมจะโทรไปได้ยังไง"

"ฉันบอกคุณตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันลางานครึ่งวันได้ แล้วถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นตอนที่คุณเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียวล่ะ...!"

"ยอนฮี"

เมื่อเสียงของเธอเริ่มดังขึ้น ผมก็รีบเรียกชื่อเธอขัดขึ้นมา

มุมปากของผมยังคงยกขึ้น

แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนก่อนหน้านี้

มันเป็นเพียงรอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อคลี่คลายสถานการณ์เท่านั้น

รอยยิ้มอันเหนื่อยล้าที่แสนจะคุ้นเคย

"ผมขอโทษนะ โอเคไหม"

"...ไม่หรอกค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ สงสัยคงจะเหนื่อยจากงานมากไปหน่อย"

ยอนฮียกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง

ผมดันหลังเธอเบา ๆ ให้เดินไปทางห้องน้ำ

"ไปอาบน้ำเถอะ"

พอถูกผมเร่งเร้า เธอจึงยอมเดินเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตู

ปัง

ในวินาทีนั้นเอง รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไป

ผมจ้องมองประตูที่ปิดสนิทด้วยใบหน้าเรียบเฉยและถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"เฮ้อ..."

'แม่งเอ๊ย โคตรเหนื่อยเลย'

ดวงตาของผมแห้งผาก

หัวเข่าปวดร้าว

ผิวหนังคันยุบยิบไปหมด

ผมเมินเฉยต่อร่างกายที่พานจะหงุดหงิดกับทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ แล้วฝืนยกมุมปากขึ้นยิ้มอีกครั้ง

"ที่รัก ผมวางชุดเปลี่ยนไว้ตรงนี้นะ~!"

น้ำเสียงสดใสพรั่งพรูออกจากปากของผมจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเพิ่งจะถอนหายใจออกมาเมื่อครู่

"ขอบใจจ้ะ!"

พอได้ยินเสียงของเธอจากข้างใน ผมก็ยังคงยิ้มต่อไป

ทว่ารอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติและผ่อนคลายก่อนหน้านี้ได้เลือนหายไปแล้ว

ด้วยความรู้สึกว่ากำลังพยายามประคับประคองอะไรบางอย่างเอาไว้อย่างสุดชีวิต ผมจึงค่อยๆ หันหลังกลับ

"...พวกเราพักกันสักหน่อยดีไหมคะ"

ผมมีคิวต้องถ่ายในฉากต่อไปด้วย แต่จู่ๆ ผู้กำกับแบคก็ยกมือขึ้นแล้วสั่งพักกอง

'อะไรเนี่ย'

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก

ผมเคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆ กันตอนอ่านบทซีรีส์เรื่อง 'อาวร์สเปซ' มาแล้ว

แต่ตอนนั้นบทของตอนแรกจบลงที่ฉากของผมพอดี การสั่งพักจึงสมเหตุสมผล

ทว่าคราวนี้ จังหวะการพักมันรู้สึกแปลกๆ

'ฉันเล่นแย่เหรอ'

ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองแสดงออกไปแบบไหน

ผมอินกับบทมากจนถึงกลางคันก็ลืมไปเลยว่ากำลังแสดงอยู่

'ถามไปเลยดีกว่า'

แทนที่จะมานั่งกังวลอยู่คนเดียว ผมตัดสินใจว่าไปถามผู้กำกับแบคตรงๆ เลยน่าจะดีกว่า

ทว่าจังหวะที่ผมกำลังจะลุกขึ้น...

"ซึลโฮ นาย..."

แบดาอินพูดขึ้นจากด้านข้างผม

พอหันไปมอง ผมก็เห็นสีหน้าจริงจังของเธอ

สีหน้าของเธอเคร่งเครียดจัดเสียจนต่อให้มีสงครามปะทุขึ้นในวินาทีนั้นเลยก็คงไม่แปลก

"มีอะไร"

"เปล่า แค่... นายป่วยหรือเปล่า"

"หา?"

"ไม่ใช่ ๆ ฉันพูดผิด หมายถึง... นายป่วยหรือเปล่า"

"...นูน่า บอกว่าพูดผิด แต่ก็ถามเหมือนเดิมเป๊ะเลยนะ"

เธอกระซิบราวกับกำลังบอกความลับ

ส่วนผมก็ได้แต่จ้องมองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ

'ยัยนี่เป็นอะไรของเขาเนี่ย'