ตอนที่ 80

บทที่ 80

ชื่อตัวละครที่ผมต้องรับบทในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ โดกอน

เขาเป็นแฟนหนุ่มที่คบหากันมานานของ ยอนฮี นางเอกของเรื่อง

ทั้งสองเริ่มคบกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย จนเผลอแป๊บเดียวก็กลายเป็นคู่รักที่คบกันมายาวนานถึงสิบปี

'สิบปีงั้นเหรอ'

นานพอที่แม้แต่แม่น้ำและขุนเขาซึ่งดูเหมือนจะคงอยู่ตลอดกาลยังต้องแปรเปลี่ยน

การอยู่กับใครสักคนเดียวมาถึงสิบปีมันจะรู้สึกยังไงกันนะ?

สารที่ 'What I Loved' ต้องการสื่อถึงผู้ชมนั้นเรียบง่ายมาก

ตัวตนของคนที่คุณตกหลุมรักในวันแรก ยังหลงเหลือมาจนถึงวันนี้มากน้อยแค่ไหน?

ผมจะยังรักใครสักคนในแบบเดิมได้ไหม หลังจากที่กาลเวลาได้เปลี่ยนให้เธอเป็นคนละคนไปแล้ว?

ส่วนคำตอบของผมสำหรับคำถามนั้นน่ะเหรอ...

'แล้วกูจะไปรู้ได้ไงวะ...'

* * *

ทั้งชีวิตผมเอาแต่มุ่งมั่นกับการหาเงินเพียงอย่างเดียว ไม่เคยมีความรักแบบจริงจังเลยสักครั้ง

เรื่องโรแมนติกเป็นอะไรที่ห่างไกลจากชีวิตผมสุด ๆ

แล้วแบบนี้ผมจะไปแสดงในหนังรักโรแมนติกได้ยังไงวะ?

'ถ้าแค่ให้แกล้งทำเป็นคลั่งรักน่ะมันง่ายอยู่หรอก'

ตอนที่ผมไปออกรายการ 'ไวส์ฮอตแอนด์โคลด์บาธ' ผมก็เคยสวมบทเป็นแฟนหนุ่มในช่วงถ่ายทำซ่อนกล้องมาแล้ว

ถ้าเป็นการแสดงแค่นั้น ผมคงไม่หนักใจขนาดนี้หรอก

'แต่ครั้งนี้ แค่ทำตัวหวานใส่มันยังไม่พอน่ะสิ'

นี่คือแฟนสาวที่เขาคบหามานานถึงสิบปี

ต่อให้คลั่งรักแค่ไหน ก็ไม่อาจทำตัวกับคนที่คบกันมาเป็นทศวรรษราวกับเพิ่งตกหลุมรักกันเมื่อวานได้หรอก

'ความสบายใจ ความเชื่อใจ ความคุ้นเคย'

ความรู้สึกมากมายนับไม่ถ้วนที่สะสมมาอย่างยาวนาน

พวกเขาต้องเคยผ่านช่วงเวลาที่ความสัมพันธ์ระหองระแหงมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

และคงมีบางเวลาที่พวกเขาต้องตั้งคำถามว่า ตัวเองยังรักอีกฝ่ายอยู่จริงๆ หรือเปล่า

'ถ้าพวกเขามาเจอกันตอนโตกว่านี้ เรื่องมันก็อาจจะต่างออกไป'

แต่โดกอนกับยอนฮีเจอกันตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่น ก่อนที่พวกเขาจะค้นพบตัวตนของตัวเองอย่างชัดเจนเสียอีก

และช่วงอายุยี่สิบต้นๆ ก็เป็นช่วงชีวิตที่ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากที่สุด

ค่านิยม

เส้นทางอาชีพ

ความชอบ

นิสัย

ทุกอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างสิ้นเชิง

'ความรักน่ะสั่นคลอนได้ง่าย ถึงจะไม่มีอุปสรรคอะไรเข้ามาเลยก็ตามเถอะ'

แล้วหลังจากนั้น เพื่อให้เป็นไปตามเนื้อเรื่องของหนัง โดกอนกับยอนฮีก็ต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่

ในวัยยี่สิบห้า โดกอนประสบอุบัติเหตุร้ายแรง

แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่เขาก็ได้รับการวินิจฉัยว่า...

มีภาวะบาดเจ็บที่ไขสันหลังชนิดไม่สมบูรณ์

ไขสันหลังของเขาเสียหายไปบางส่วน ทำให้ร่างกายยังพอมีความรู้สึกและใช้งานได้อยู่บ้าง

ในกรณีของโดกอน กระดูกสันหลังส่วนเอวคือจุดที่ได้รับบาดเจ็บ

โชคดีที่ร่างกายท่อนล่างของเขาไม่ได้เป็นอัมพาตไปโดยสมบูรณ์

ขาของเขาอ่อนแรงลงอย่างมากหลังเกิดอุบัติเหตุ แต่แค่การที่เขายังเดินได้ หมอก็เรียกมันว่าปาฏิหาริย์แล้ว

ทว่าปาฏิหาริย์ที่ประทานมาให้โดกอนนั้นช่างสมจริงจนน่าเจ็บปวด

'เขาดูปกติแค่ภายนอกเท่านั้น'

มันไม่ใช่แค่เรื่องเดินเหินไม่สะดวก

เขาพอจะเดินระยะทางสั้น ๆ ด้วยตัวเองได้ แต่เมื่อไหร่ที่ต้องเดินนาน ๆ หรือรู้สึกไม่สบาย เขาก็ต้องพึ่งพารถเข็น

แต่สิ่งที่ทรมานเขามากที่สุดคืออาการแทรกซ้อนที่ตามมาต่างหาก

เขาต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะรู้สึกเหมือนขาถูกไฟเผา

กระเพาะปัสสาวะทำงานผิดปกติ ทำให้แม้แต่การเข้าห้องน้ำก็กลายเป็นสิ่งที่เขาควบคุมไม่ได้

ในที่สุด โรงพยาบาลก็เพิ่มคำวินิจฉัยโรคเข้ามาอีก

อาการปวดจากเส้นประสาท

ภาวะระบบประสาทอัตโนมัติทำงานผิดปกติ

ชื่อโรคฟังดูหรูหราเอาการ

แต่อาการของมันไม่ได้สวยหรูตามไปด้วยเลย

ความเจ็บปวดแสนสาหัสยังคงอยู่แม้จะกินยาแก้ปวดเข้าไป ซึ่งนั่นทำลายคุณภาพการนอนของเขาจนป่นปี้

อวัยวะต่าง ๆ ทำงานผิดปกติ และรายการสิ่งที่เขาต้องคอยระวังในชีวิตประจำวันก็ยาวเป็นหางว่าว

ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังเกิดอุบัติเหตุ

และนิสัยของเขาก็เปลี่ยนตามไปด้วย

ผู้ชายร่าเริงที่เคยพูดเสมอว่า "ลองทำดูก่อนเถอะ!" ได้หายไปแล้ว

ความเจ็บปวดเรื้อรังและความทรมานตลอดหลายปีค่อย ๆ บั่นทอนโดกอนลงเรื่อย ๆ

และพัฒนาการทางอารมณ์ของยอนฮี ผู้ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาผ่านพ้นเรื่องราวทั้งหมดนั่นแหละ คือไฮไลต์ที่แท้จริงของภาพยนตร์เรื่องนี้

'ยากชะมัด'

ผมตั้งใจซ้อมอย่างจริงจังเพราะรับเงินเขามาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกมืดแปดด้านอยู่ดี

ผมอ่านบทจนกระดาษแทบเปื่อยคามือ แต่ก็ยังจับจุดไม่ได้สักที

"นูนาคิดว่ายังไงครับ"

"หืม?"

หนึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มอ่านบท ผมถามแบดาอินที่กำลังตั้งใจศึกษาบทของตัวเองอยู่

"ถ้านูนาเป็นยอนฮีจริง ๆ นูนาจะยังอยู่เคียงข้างโดกอนไหมครับ"

"อืม..."

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด แบดาอินก็ยกนิ้วขึ้นมาจ่อที่ปากอย่างลืมตัว

พอเห็นว่าเธอกำลังจะกัดเล็บ ผมก็รีบห้ามทันที

"จิ๊"

"อ๊ะ ขอบใจนะ! เฮ้อ... ฉันต้องเลิกนิสัยนี้ให้ได้จริง ๆ"

เธอยิ้มแหย ๆ แล้วตอบกลับมา

"ถ้าฉันเป็นยอนฮี... ฉันคงเลิกกับเขาไปตั้งนานแล้วล่ะ คนเราต้องคิดอย่างมีเหตุผลสิ"

"แต่ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ พวกเขาคบกันมาตั้งหกปีแล้วนะครับ ความทรงจำตลอดหกปีนั่นจะทำให้เรายังคิดอย่างมีเหตุผลได้จริง ๆ เหรอ"

"...เฮ้อ ตอบยากเหมือนกันนะ ถ้าเขาเปลี่ยนไปเป็นไอ้สารเลวเต็มขั้นเลยยังจะตัดสินใจง่ายกว่านี้อีก"

แบดาอินใช้นิ้วเคาะลงบนบทที่เปิดอยู่

นิ้วเรียวยาวของเธอจรดลงบนชื่อ 'โดกอน'

"ความเจ็บปวดทำให้เขากลายเป็นคนอ่อนไหวและเฉื่อยชา แต่เขาก็ไม่เคยทำตัวแย่ ๆ ใส่ยอนฮีเลยนี่คะ"

"เขาเอาแต่ขอโทษเพราะรู้ว่าเธอต้องมาทนทุกข์เพราะเขาไงครับ"

"นั่นแหละค่ะ~ ฉันถึงคิดว่ามันโหดร้ายไง โดกอนตกเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์แถมยังเป็นแฟนที่ดี ถ้ายอนฮีขอเลิก มันก็ไม่ต่างอะไรกับการทิ้งเขาเลย"

การบอกเลิกแฟนหนุ่มผู้บริสุทธิ์ไม่เคยเป็นเรื่องง่าย

ถ้านอกใจหรือด่าทอทำร้ายจิตใจกัน อย่างน้อยเธอก็ยังหยิบยกเรื่องพวกนั้นมาเป็นข้ออ้างได้

แต่โดกอนไม่ได้เป็นคนแบบนั้นเลย

'ยิ่งคุยเรื่องนี้กันมากเท่าไหร่...'

ผมก็ยิ่งไม่แน่ใจว่าหมอนี่เป็นตัวละครคนดีจริง ๆ หรือเปล่า

คนดีจริง ๆ จะรั้งคนที่ต้องทนทุกข์เพราะตัวเองเอาไว้ได้ลงคอเหรอ

การมองดูคนที่ตัวเองรักเหนื่อยล้าลงเรื่อย ๆ โดยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพียงเพราะกลัวว่าจะถูกทิ้ง...

แบบนั้นมันเรียกว่าความรักจริง ๆ งั้นเหรอ

'แม่งโคตรยากเลย'

ให้ผมไปรับบทเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวที่เอาแต่ซ้อมน้องเพียงคนเดียวของตัวเองยังจะดีซะกว่า

หรือไม่ก็รับบทหัวหน้างานหัวโบราณที่เอาแต่คอยถามลูกน้องว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน

'ใครหน้าไหนมันบอกว่าการแสดงเป็นเรื่องง่ายวะ'

ใครเป็นคนบอกว่าการใส่หน้ากากเข้าหาลูกค้ามันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการแสดงเลยสักนิด

'อ้อ จริงด้วย... ผมเองนี่หว่า'

ผมอยากจะซัดตัวเองในอดีตที่ดันพูดจาไม่คิดแบบนั้นออกไปชะมัด

มันไม่มีหรอกนะไอ้เงินที่หามาได้ง่าย ๆ น่ะ

"อีกสิบนาทีเริ่มนะครับ!"

เผลอแป๊บเดียว ห้องอ่านบทก็เต็มไปด้วยผู้คนเสียแล้ว

ผมทักทายดูโฮฮยอง นักแสดงคนอื่น ๆ และทีมงานไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนกำลังพลิกบทในมือไปมาท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างจอแจ

"ซึลโฮ ไม่ตื่นเต้นเหรอคะ"

"ไม่ตื่นเต้นครับ"

แค่มืดแปดด้านชิบเป๋งเลยต่างหาก

แต่แบดาอินที่ไม่รู้ถึงคำพูดที่ผมกลืนลงคอไป กลับมองมาอย่างอิจฉา

"แหม ก็ผลงานเรื่องที่แล้วของคุณเป็นงานของผู้กำกับจางนี่คะ"

"แล้วคุณตื่นเต้นเรื่องอะไรกันแน่ครับ ชื่อเสียงของผู้กำกับแบค หรือว่าการได้เป็นนางเอก"

"ทั้งสองอย่างเลยมั้งคะ แหะ ๆ... แต่หลัก ๆ เป็นเพราะอายุของตัวละครมากกว่า"

"อายุเหรอครับ"

พอเห็นผมเลิกคิ้วด้วยความงุนงง เธอก็อธิบายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"ทั้งยอนฮีและโดกอนต่างก็อายุใกล้จะสามสิบกันทั้งคู่เลยนี่คะ"

"นั่นก็จริงครับ"

"ตัวละครที่ฉันเคยรับบทมาล้วนอายุน้อยกว่าฉันทั้งนั้นเลยค่ะ แน่นอนว่าฉันอายุยี่สิบหก ส่วนยอนฮีอายุยี่สิบเก้า มันก็ไม่ได้ต่างกันมาก... แต่ฉันกังวลว่าจะดูเด็กเกินไปน่ะค่ะ"

อา

แบบนี้นี่เอง

'คนเขากังวลเรื่องอะไรแบบนี้กันด้วยสินะ'

สำหรับคนที่เคยอายุปาเข้าไปสามสิบห้าก่อนจะกลับมาหนุ่มอีกครั้ง การรับบทเป็นคนอายุเฉียดสามสิบไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด

แม้จะเข้าใจ แต่ผมก็อดถามออกไปไม่ได้

"ไม่กังวลเรื่องนิสัยที่ต่างกันเหรอครับ คุณกับยอนฮีนี่ขั้วตรงข้ามกันเลยนะ"

"เอ๋~ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอกค่ะ"

ปฏิกิริยาของเธอเหมือนจะถามกลับว่าผมจะเอาเรื่องนั้นมาถามทำไม

"ทำไมล่ะครับ ถ้าต่างกันสุดขั้วขนาดนั้นมันน่าจะยากกว่าไม่ใช่เหรอ"

ก็ผมกำลังหัวหมุนกับปัญหานี้อยู่พอดี

การเล่นเป็นตัวร้ายเป็นเรื่องถนัดสำหรับผม แต่พอต้องพยายามแสดงเป็นคนที่ไม่ใช่พวกใจร้อน ก็กลายเป็นว่าต้องมานั่งกังวลกับรายละเอียดจุกจิกนับไม่ถ้วน

แต่คำพูดประโยคถัดมาของแบดาอินกลับทุบเข้าที่หัวผมอย่างจัง

"ที่จริงฉันกลับรู้สึกว่าการรับบทตัวละครที่คล้ายกับตัวเองมันยากกว่าค่ะ สีหน้ากับท่าทางจริงๆ ของฉันจะคอยหลุดออกมาเอง ทำให้แสดงได้ไม่ค่อยแนบเนียนเท่าไหร่น่ะค่ะ"

นั่นคือเหตุผลที่เธอชอบรับบทตัวละครที่แตกต่างจากตัวเองอย่างสิ้นเชิงมากกว่า

การสร้างตัวตนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตัวจริงเลย จะช่วยให้เธอเข้าถึงบทบาทได้โดยไม่มีอะไรมาดึงสมาธิ

และด้วยคำพูดนั้น หมอกควันที่บดบังความคิดของผมก็มลายหายไปในพริบตา

'...นั่นสินะ'

จนถึงตอนนี้ ผมก็แค่เลียนแบบพวกตัวร้ายที่เคยเจอในชีวิตจริงมาตลอด

บทนี้ถึงได้เล่นยากนักหนา

คนธรรมดาที่ต้องประสบอุบัติเหตุกะทันหันอย่างโดกอน ไม่เหมือนคนประเภทไหนที่ผมเคยรู้จักมาก่อน

ผมไม่มีต้นแบบให้เลียนแบบ

'งั้นก็ไม่ต้องเลียนแบบสิวะ แค่สร้างเขาขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ศูนย์ก็สิ้นเรื่อง'

คำตอบที่แสนชัดเจนนั้น ทลายเขื่อนที่เคยขวางกั้นผมไว้ลงในที่สุด

"อีกห้านาทีจะเริ่มแล้วครับ! กรุณานั่งประจำที่ด้วยครับ!"

แม้ทีมงานจะส่งเสียงเรียก แต่สมองของผมก็ยังไม่หยุดแล่น

โดกอนที่ผมฝึกซ้อมมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ถูกประกอบขึ้นจากสีหน้าและท่าทางของนักแสดงนับไม่ถ้วน

เป็นตัวละครที่สร้างขึ้นจากการหยิบเอาทุกสิ่งที่ดูน่าสงสารมาปะติดปะต่อกัน และขับเน้นความแสนดีของเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

'ลืมเรื่องพวกนั้นไปซะ เริ่มใหม่จากหน้ากระดาษเปล่า ๆ นี่แหละ'

ผมลบทิ้งทั้งแววตา สีหน้า และน้ำเสียงของนักแสดงทุกคนที่เคยหยิบยืมมา

แล้วนึกถึงแค่ตัวโดกอนเอง

โดกอนที่ผมหมกมุ่นอ่านเรื่องราวของเขามาตลอด

ใบหน้าของผู้ชายที่เผชิญกับเรื่องราวที่ผมไม่เคยพานพบ

สีหน้าของผู้ชายที่เคยมีความรักในแบบที่ผมไม่เคยมี

น้ำเสียงของผู้ชายที่ใช้ชีวิตในแบบที่ผมไม่เคยสัมผัส

แม้กระทั่งความคิดในใจ ที่ผมจินตนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยครั้งเพื่อจะเลียนแบบเขาให้ดีขึ้น

ผมประกอบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์เข้าด้วยกันทีละชิ้น

ผมจดจ่ออยู่กับมันมากจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าการอ่านบทได้เริ่มขึ้นแล้ว

จึก

แบดาอินสะกิดผมจากด้านข้าง

สติของผมถูกดึงกลับมาทันที

พอผมเงยหน้าขึ้นมอง...

ทุกคนในห้องต่างก็กำลังจ้องมองมาที่ผม