ตอนที่ 79

บทที่ 79

ครอบครัว

กลุ่มคนที่ผูกพันกันด้วยการแบ่งปันวิถีชีวิตและที่อยู่อาศัยร่วมกัน ก่อให้เกิดสายใยความสัมพันธ์

แม้ทุกประเทศจะมีสิ่งที่คล้ายคลึงกัน แต่ในเกาหลี 'ความรักใคร่กลมเกลียวในครอบครัว' ถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว รากฐานของตัวสังคมเองก็ฝังรากลึกอยู่ในวัฒนธรรมขงจื๊อ และประวัติศาสตร์ก็ไม่ต่างกัน

คนรุ่นแล้วรุ่นเล่ารอดพ้นจากสงครามและความยากจนมาได้ด้วยความเชื่อที่ว่า "ครอบครัวต้องเกาะกลุ่มกันไว้ถึงจะรอด"

ประเทศที่ถือเป็นเรื่องปกติวิสัยที่จะใช้ช่วงวันหยุด ซึ่งมีเพียงไม่กี่วันอันมีค่าในแต่ละปี ไปกับญาติพี่น้อง

คำวิเศษที่ใช้เป็นข้ออ้างให้ปัจเจกบุคคลเสียสละเพื่อส่วนรวม

นั่นคือความหมายของคำว่า "ครอบครัว" ในเกาหลี

"ส่วนตัวแล้ว..."

เมื่อเจอคำถามของผมที่ว่าครอบครัวมีความหมายอย่างไร ชูซอมกก็ลังเลอยู่นาน

"...ผมไม่ทราบครับ"

คำตอบนั้นไม่สมกับเป็นเขาเลย

ต่อให้มีเรื่องที่ไม่รู้ เขาก็มักจะรายงานอย่างชัดเจนและรัดกุมเสมอ

ถ้าไม่รู้จริง ๆ ปกติเขาจะพูดว่า "ผมจะตรวจสอบแล้วรายงานให้ทราบครับ"

การที่เขาตอบออกมาแบบนี้ แปลว่าเขาไม่รู้จริง ๆ

"มันเป็นคำถามที่ยากนะครับ"

"แล้วคุณซึลโฮคิดยังไงครับ?"

"ผมคิดว่ามันคือความย้อนแย้งขั้นสุด"

ผมตอบกลับไปเรียบ ๆ

ผมคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่สมัยเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ คำพูดจึงพรั่งพรูออกมาอย่างง่ายดาย

"ตอนเด็กกว่านี้ ผมคิดว่าผมไม่ต้องการมันเลย ผมเชื่อจริง ๆ ว่าตัวเองอยู่ได้สบายมากโดยไม่มีมัน และผมก็คิดว่าชีวิตของผมได้พิสูจน์เรื่องนั้นแล้ว"

แน่นอนว่ามันไม่ใช่ชีวิตที่น่ายกย่องสักเท่าไร

การปล่อยเงินกู้ให้พวกไอ้บ้าเอาไปทำเรื่องที่บ้าบอยิ่งกว่า... มันจะเป็นชีวิตที่น่านับถือไปได้อย่างไร?

ถึงอย่างนั้น ก็มีหลายครั้งที่ผมคิดว่า

'แค่นี้ก็พอแล้ว'

ตอนที่ผมดูแลให้แน่ใจว่าพวกลูกน้องในองค์กรไม่มีวันต้องทนหิว

ตอนที่ผมหาวิธีแก้ปัญหาวิกฤตและปกป้องบริษัทเอาไว้ได้

มีหลายคืนที่ผมหลับไปพร้อมความรู้สึกภูมิใจที่ได้ปกป้องคนของตัวเอง

"ดังนั้นระหว่างที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ผมก็มักจะแค่นหัวเราะแล้วคิดว่า 'เห็นไหมล่ะ? ฉันไม่เห็นต้องการครอบครัวเลย' แต่หลังจากพร่ำบอกตัวเองแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายสิบปี..."

นั่นไม่ใช่หลักฐานหรอกหรือว่าจริง ๆ แล้วผมไม่ได้โอเคเลย?

การที่ผมหยุดคิดถึงมันไม่ได้ นั่นก็แปลว่าท้ายที่สุดแล้วผมต้องการมันต่างหาก

"พอผมตระหนักถึงความย้อนแย้งนั้น จู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่างเปล่า ผมพยายามอย่างหนักเพื่อให้มีชีวิตที่ดี เพียงเพื่อจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตวิ่งตามหาสิ่งที่ไม่มีวันได้มา"

การหาเงินได้เป็นหมื่นล้านจะมีประโยชน์อะไร?

ครอบครัวไม่ใช่สิ่งที่ใช้เงินซื้อได้สักหน่อย

ความคิดที่ว่ามีบางสิ่งที่ผมควบคุมไม่ได้ทำให้ผมหงุดหงิดแทบบ้า

"คุณอยากมีครอบครัวเหรอครับ"

ซอมกถาม

ผมพยักหน้า

"ใช่"

ผมอยากจะพูดประชดประชันออกไปว่าผมไม่ต้องการของแบบนั้นหรอก

แต่อายุขนาดผมแล้ว การมัวแต่ยึดติดกับศักดิ์ศรีมันจะมีประโยชน์อะไร

ยอมรับตามตรงมันง่ายกว่า

ที่ผ่านมาผมก็ใช้ชีวิตอยู่ได้สบายดีโดยไม่ต้องมีครอบครัว

แต่ผมก็ยังอยากมีอยู่ดี

และผมต้องยอมรับความจริงที่ว่าผมอาจจะไม่มีวันได้มันมา

'พอยอมรับได้ ทุกอย่างก็จะชัดเจนขึ้น'

เราจะได้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เราทำได้และทำไม่ได้

แล้วการตัดใจก็จะง่ายขึ้นตามไปด้วย

แทนที่จะมัวเสียเวลานั่งทุกข์ใจ สู้เอาเวลาไปหาเงินเพิ่มยังจะคุ้มกว่า

"แต่คุณซึลโฮก็มีครอบครัวนี่ครับ"

"หมายถึงแม่ที่ผมเพิ่งเรียกว่า 'คุณ' น่ะเหรอ"

ผมแค่นหัวเราะ

'แน่ล่ะว่าพวกเขาก็คือครอบครัว'

แต่การมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านไม่ได้ทำให้ใครกลายเป็นครอบครัวที่แท้จริงหรอกนะ

ระหว่างผมที่เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวข้างถนน กับยูซึลโฮที่เติบโตมาในฐานะลูกชายคนเดียวของครอบครัวเศรษฐี มันต่างกันตรงไหน

'ซึลโฮอาจจะเจอเรื่องหนักหนากว่าด้วยซ้ำ'

การรู้สึกเหงาเพราะไม่มีใครอยู่รอบตัวเลยยังดีเสียกว่า

การต้องทนเหงาทั้งที่รายล้อมไปด้วยผู้คนน่ะมันน่าสมเพชยิ่งกว่าอะไร

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ คุณต้องมานั่งตั้งคำถามว่าตัวเองมีสิทธิ์รู้สึกเหงาหรือเปล่า ทั้งที่ตามหลักแล้วไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว และสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการสงสัยความรู้สึกของตัวเอง

'จะเขียนไดอารี่ด้วยถ้อยคำเรียบนิ่งขนาดนั้นไปทำไมกัน?'

ประโยคที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของยูซึลโฮอัดแน่นไปด้วยความเศร้าโศก

สำหรับฉัน ฉันแค่รู้สึกว่างเปล่าเพราะอยากมีครอบครัว

ฉันไม่เคยรู้สึกเศร้าโศกกับการที่ตัวเองไม่มีครอบครัวเลยสักครั้ง

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเรื่องของยูซึลโฮถึงกวนใจฉันนัก

ผู้ชายวัยยี่สิบห้าปีที่ฉันไม่เคยพบหน้า กลับให้ความรู้สึกเหมือนเด็กห้าขวบที่ร้องไห้ไม่เป็นด้วยซ้ำ

"ความสัมพันธ์ของคุณกับพ่อแม่ไม่ค่อยดีเหรอครับ?"

"คุณก็ได้ยินตอนคุยโทรศัพท์แล้วนี่ พ่อแม่แบบไหนส่งคนมาตามประกบลูกชายที่โตป่านนี้แล้ว การอยากควบคุมกันขนาดนั้นมันเข้าขั้นป่วยแล้ว"

"ตอนที่คุณถามว่าทำไมถึงส่งคนมาตามประกบ เธอให้คำตอบว่ายังไงเหรอครับ?"

"เธอบอกว่าเป็นเพราะผมไม่ตอบข้อความ"

"......"

ซอมกเม้มปากแน่นจนพูดไม่ออก

'แน่นอนว่ามันไม่ได้มีเหตุผลแค่นั้นหรอก'

ตอนนี้เป็นที่แน่ชัดแล้วว่านักข่าวคิมดงอูเป็นหนึ่งในลูกสมุนผู้ซื่อสัตย์ของอีซึลมยอง

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เห็นต้องเจาะจงใช้หมอนั่นเลย

'มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้ตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือไง?'

คนที่เชี่ยวชาญงานพรรค์นี้มีถมเถไป

ที่สำคัญกว่านั้นคือ คนพวกนั้นไม่เคยเจอฉันมาก่อน ทำให้ดูน่าสงสัยน้อยกว่า

แต่เธอกลับจงใจเลือกใช้คนที่ฉันเคยเจอหน้ามาแล้ว

คนที่มีงานการทำเป็นหลักเป็นแหล่ง

'ทำไมหมอนั่นถึงมาคอยตามฉันแทนที่จะไปทำงานทำการล่ะ?'

นั่นหมายความว่าการตามฉัน 'คือ' งานของหมอนั่นน่ะสิ

แล้วคิมดงอูก็เป็นนักข่าว

'หมายความว่าถ้าเจออะไรแปลก ๆ ก็ได้รับไฟเขียวให้เขียนเป็นข่าวได้เลยสินะ'

คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว

'พูดง่าย ๆ ก็คือ...'

ในที่สุด อีซึลมยองก็มองยูซึลโฮเป็นศัตรูเต็มตัว

ฉันไม่รู้หรอกว่าถ้ายูแทโฮที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยมารู้เข้าทีหลัง จะมีปฏิกิริยายังไง

แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้เลย

เขาไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับยูซึลโฮหรอก

'ถ้าแกไม่อยู่ข้างเรา เราก็จะทำลายแกซะ'

เจตนาแบบนั้นแหละคือเหตุผลที่ทำให้ฉันโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อกี้

ต่างคนต่างอยู่เหมือนคนแปลกหน้ากันไปเลยไม่ได้หรือไงวะ?

"แปลกดีนะครับ ผมอยากมีครอบครัว แต่กลับไม่เคยมองว่าคนที่มีสายเลือดเดียวกันคือครอบครัวเลย"

"งั้นครอบครัวในความคิดของคุณก็คงไม่ใช่แค่ความผูกพันทางสายเลือดสินะครับ"

"ใช่ครับ พ่อแม่บางคนไม่มีซะยังจะดีกว่า"

ซอมกพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

จากนั้นเขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า

"ถ้าอย่างนั้น สักวันหนึ่งคุณเองก็มีครอบครัวได้ไม่ใช่เหรอครับ?"

"……"

"คุณอาจจะได้เจอคนดี ๆ สักคน แต่งงาน แล้วก็มีลูกด้วยกัน หรือถึงจะไม่ได้เป็นแบบนั้น ครอบครัวก็ยังมีอีกตั้งหลายรูปแบบนะครับ"

เขากำลังชี้ให้เห็นว่าฉันคิดผิด ที่เคยบอกว่าจะใช้ชีวิตไล่ตามสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

ฉันถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

ซอมกพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าครอบครัวคืออะไร ก่อนที่จะถูกไล่ออกมา ผมไม่เคยทะเลาะกับที่บ้านเลย ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่... พวกเขาคงไม่มีวันยอมรับผมอีกแล้วล่ะครับ"

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ

"แต่ผมก็จะใช้ชีวิตให้ดีครับ ถ้าครอบครัวไม่อยากเป็นครอบครัวของผมอีกต่อไปแล้ว ผมก็แค่หาคนอื่นที่เต็มใจจะมาเป็นครอบครัวให้ผมแทน"

"แล้วนายจะไปหาคนแบบนั้นจากไหนล่ะ"

เขายักไหล่ราวกับจะบอกว่าเขาจะไปรู้ได้ยังไง

"คุณเป็นคนพูดเองนี่ครับว่าครอบครัวไม่ใช่สิ่งที่ใช้เงินซื้อได้ ในซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่มีขายด้วย เพราะงั้นสิ่งเดียวที่เราทำได้ก็คือรอครับ"

ถ้าแค่ดูแลชีวิตตัวเองและใช้ชีวิตให้ดี บางทีสักวันหนึ่งก็อาจจะได้เจอพวกเขา

'มองโลกในแง่ดีเกินไปแล้ว'

ในขณะที่ฉันรู้สึกต่อต้านความหวังที่ดูไร้เดียงสาแบบนั้น...

"ผมเคยคุยเรื่องคล้าย ๆ แบบนี้กับหัวหน้าทีมอันครับ"

"หัวหน้าทีมอันน่ะเหรอ"

"ครับ เขาเลี้ยงเหล้าผมตอนที่ผมเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ผมเมานิดหน่อย... ก็เลยพูดอะไรไม่เข้าเรื่องออกไป"

ซอมกขมวดคิ้วราวกับไม่อยากจะนึกถึงมัน

"นายพูดอะไรไปล่ะ"

"ผมถามเขาว่าเมื่อไหร่จะแต่งงานครับ ผมบอกว่าเขาก็ดูเพียบพร้อมไปหมด ทำไมถึงไม่คบใครแล้วเอาแต่ทำงานล่ะ"

"...เขาไม่ได้อัดนายใช่ไหม"

ฉันถามอย่างจริงใจ แต่ซอมกกลับหัวเราะออกมาอย่างผิดคาด

"เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะโกรธเรื่องแบบนั้นหรอกครับ มันก็แค่เพิ่มความทรงจำน่าอายให้ชีวิตผมไปอีกเรื่องเท่านั้นแหละ"

"ให้ตายสิ น่าทึ่งชะมัด"

ต้องเมาขนาดไหนกัน เด็กอายุยี่สิบที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะถึงไปหมกมุ่นเรื่องแต่งงานได้

"แต่ตอนนั้นเขาบอกผมบางอย่างครับ"

"อะไรล่ะ"

"เขาบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรหรอก เพราะเขามีครอบครัวอยู่แล้ว"

"ครอบครัวเหรอ ใครล่ะ พ่อแม่เขางั้นเหรอ"

"เปล่าครับ เขาหมายถึงนักแสดงอียอนแจ"

"ฮะ..."

ฉันหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

ฉันไม่นึกเลยว่าหัวหน้าทีมอันจะมีมุมอ่อนไหวขนาดนี้

'ก็นะ อะไรแบบนั้นคงเกิดขึ้นได้แหละถ้ามีความผูกพัน'

เขาเจออียอนแจครั้งแรกตอนที่เธอยังเรียนอยู่ชั้นประถม

เขาดูแลฟูมฟักเธอมาจนอายุสามสิบ

ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ใครจะไปรู้ว่ามีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขากันบ้าง

'ถึงอย่างนั้นก็น่าทึ่งอยู่ดี'

ต้องสนิทกันเบอร์ไหนถึงขั้นแนะนำใครสักคนว่าเป็นครอบครัวของตัวเองได้

'ก่อนหน้าที่เรื่องงานจะทำให้พวกเขามาเจอกัน พวกเขาเป็นแค่คนแปลกหน้ากันแท้ ๆ'

เรื่องราวที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้ฉันเก็บมาคิดอะไรได้หลายอย่าง

พอเห็นกรณีของหัวหน้าทีมอัน ฉันก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะได้พบเจอครอบครัวของตัวเองเมื่อไหร่หรือที่ไหน

'บางทีซอมกอาจจะพูดถูก บางทีมันอาจจะยังเร็วเกินไปที่จะถอดใจ...'

ทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว ฉันก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาชอบกล

'...นี่ไม่ใช่มังงะโชเน็นสักหน่อย'

พวกเราคุยเรื่องไร้สาระอะไรกันอยู่เนี่ย

ฉันมานั่งอ่อนไหวอะไรไม่เข้าเรื่องเนี่ย

'ตั้งสติหน่อย'

เมื่อเทียบกับครอบครัวอันเลือนรางที่ต่อให้พยายามแค่ไหนก็อาจไม่มีวันได้เจอ เงิน... ที่เพิ่มพูนตามความพยายาม... ยังดูมีประโยชน์กว่ามากในตอนนี้

'กระดากอายจนคันยิบ ๆ ไปทั้งตัวแล้วเนี่ย'

บทสนทนาชวนซึ้งทำเอาฉันขนลุกซู่

"ผมหวังว่าสิ่งที่ผมพูดจะเป็นประโย..."

"อืม มองทางไปเถอะ"

ฉันพูดแทรกเขาอย่างเสียมารยาท

เรื่องทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ ฉันคงเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ

* * *

"ซึลโฮ"

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงนุ่มนวลก็เอ่ยทักทายฉัน

"นูนา มาเร็วจังนะครับ"

"อืม...! พอดีเป็นครั้งแรกที่ได้รับบทนางเอก ฉันก็เลยตื่นเต้นมากน่ะ"

แบดาอินตัวสั่นเบา ๆ

เห็นแบบนั้น ฉันก็ยิ้มแล้วหยิบบทที่เปิดอ่านจนเยินของตัวเองออกมา

'เฮ้อ'

เริ่มรู้สึกสิ้นหวังตั้งแต่ตอนนี้เลยแฮะ...

วันนี้เป็นการอ่านบทภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved'

และยังเป็นวันแรกที่ฉันต้องเล่นเป็นคนดีแทนที่จะเป็นตัวร้ายด้วย