ตอนที่ 78

บทที่ 78

"มีคนตามเรามาครับ"

พอได้ยินคำนี้อีกครั้งหลังจากไม่ได้ยินมานาน ผมก็อึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะถามออกไป

"ป้ายทะเบียนอะไรครับ"

"โซนาต้าสีขาว ทะเบียน 30... ครับ ตอนแรกผมก็คิดว่าคงคิดไปเอง แต่พวกเขาขับตามมาเส้นทางเดียวกันกว่ายี่สิบนาทีแล้ว แถมยังขับความเร็วเท่ากับเราด้วย"

ผมเปิดแอปกล้องในมือถือแล้วเปลี่ยนเป็นโหมดเซลฟี่

จากนั้นก็หันเลนส์ไปทางกระจกหลังโดยพยายามไม่ให้มีพิรุธ

อย่างที่ชูซอมกบอก มีรถโซนาต้าสีขาวขับอยู่ใกล้ ๆ จริง ๆ

"อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ"

"ไม่ครับ"

คำตอบของเขาหนักแน่นเสียจนผมเผลอถอนหายใจออกมาตามสัญชาตญาณ

รู้นิสัยของซอมกดีว่า ถ้าเขารู้สึกไม่แน่ใจแม้แต่นิดเดียว เขาไม่มีทางพูดออกมาแบบนี้แน่

'เรื่องบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย'

ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่เข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮแล้ว

สงสัยพวกคนดังจะใช้ชีวิตแตกต่างจากคนทั่วไปจริง ๆ แฮะ

"หรือว่าจะเป็นซาแซงครับ"

"เท่าที่ผมทราบ พวกแฟนคลับซาแซงมักจะนั่งแท็กซี่กันครับ แต่แน่นอนว่าผมก็ไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะใช้รถส่วนตัว"

"เห็นหน้าพวกเขาไหมครับ"

"เห็นครับ คนขับหนึ่งคนกับผู้โดยสารหนึ่งคน เป็นผู้ชายทั้งคู่ครับ"

อืม...

การเป็นผู้ชายไม่ได้แปลว่าพวกมันจะตามสะกดรอยดาราชายไม่ได้สักหน่อย

แต่ข้อมูลแค่นี้ยังไม่พอที่จะสรุปได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เข้าใจแล้วครับ แต่อย่าเติมคำว่า 'แฟนคลับ' ต่อท้ายคำว่าซาแซงเลย ซาแซงก็คือซาแซงนั่นแหละ"

"อ่า ครับ ผมจะจำไว้ครับ"

ผมก้มตัวหลบลงที่เบาะหลังแล้วถ่ายรูปให้ติดป้ายทะเบียนของรถคันนั้น

ผมพยายามจะถ่ายให้ติดหน้าคนขับด้วยเผื่อไว้ก่อน แต่กระจกที่ติดฟิล์มมืดทึบทำให้มองไม่เห็นเลย

จากนั้นผมก็ส่งข้อความไปหาคนที่ปักหมุดไว้บนสุดในรายชื่อผู้ติดต่อ

[(รูปภาพ)]

[ช่วยตรวจสอบรถคันนี้ที ขอหน้าเจ้าของรถด้วย]

[ด่วน]

[โอนเงินค่าจ้างไปให้แล้ว]

ระหว่างรอการตอบกลับ ผมก็เคาะหน้าจอมือถือเล่นอย่างเหม่อลอย

'อยากรู้ให้ได้ก่อนจะลงจากรถแฮะ'

เหลือเวลาอีกไม่มากนักก่อนจะถึงบ้าน

ผมรู้ว่ามันเป็นคำของ่าย ๆ แต่ก็ยังอดร้อนใจไม่ได้ว่าพวกมันจะทำงานเสร็จทันเวลาไหม

กึก กึก

ขณะที่ผมกำลังเคาะนิ้วเล่นไปเรื่อยเปื่อย โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา

ผ่านไปไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำตั้งแต่ที่ส่งข้อความไป

อย่างที่คิดไว้เลย

ฉันฝึกพวกมันมาดีจริง ๆ

[การตรวจสอบยานพาหนะเสร็จสิ้น]

[เลขทะเบียน: "กา 30"]

[ยานพาหนะ: ฮุนได โซนาต้า / 20"]

[เจ้าของรถ: คิมดงอู (ชาย, เกิดปี 19")]

[ประวัติอาชญากรรม: ไม่พบ]

[ที่อยู่: ชิลลิมดง เขตควันอัก โซล]

[อาชีพ: นักข่าวของ OO โคเรีย]

[หมายเหตุ: รถยนต์ส่วนบุคคล ไม่ใช่รถของบริษัท]

คำตอบจากพาร์ทเนอร์ที่พึ่งพาได้อย่างนักสืบเอกชนนั้นละเอียดถี่ถ้วนมาก

เพราะฉันขอให้จัดการแบบด่วนพิเศษ ค่าใช้จ่ายจึงแพงกว่าปกติ แต่มันก็คุ้มค่า

ฉันอ่านข้อมูลอย่างรวดเร็วและมองดูรูปถ่ายของเจ้าของรถ

รู้สึกแปลก ๆ แฮะ

'...?'

หน้าตาหมอนี่ดูคุ้นชอบกล

วินาทีที่อ่านอาชีพของเขา ฉันก็นึกออกทันที

"สวัสดีครับ ผมนักข่าวคิมดงอูจาก OO โคเรียครับ ขอถามคุณยูซึลโฮหน่อยครับ"

นักข่าวที่เคยยิงคำถามก้าวร้าวใส่ฉันในงานแถลงข่าวซีรีส์เรื่องอาวร์สเปซนั่นเอง

ในภายหลัง ฉันถึงได้รู้ว่าเขาเขียนแต่บทความอวยยูแทโฮกับอีซึลมยองเท่านั้น

ฉันเพ่งมองเข้าไปในรถโซนาต้าผ่านกระจกทันที

ในรูปถ่ายเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ฉันพอมองเห็นเค้าโครงหน้าลาง ๆ แล้ว

'...หมอนี่เอง'

ผู้ชายที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยคือคิมดงอูอย่างไม่ต้องสงสัย

'ทำไมถึงมีนักข่าวมาตามสะกดรอยฉันล่ะ'

สมองของฉันประมวลผลอย่างรวดเร็ว

แล้วคำตอบก็ผุดขึ้นมาทันที

"เหอะ!"

ถ้ามีนักข่าวหลายคนแห่มาตามฉันพร้อมกันก็ว่าไปอย่าง

แต่ถ้ามีแค่นักข่าวคนนี้คนเดียว มันก็มีความเป็นไปได้แค่ทางเดียวเท่านั้น

ฉันหลุดขำออกมาเพราะแทบไม่อยากจะเชื่อ

'พวกมันบ้าไปแล้วหรือไง'

ฉันค้นหารายชื่อผู้ติดต่อและกดโทรออกทันที

ตื๊ด

ถ้าหล่อนไม่รับสาย ฉันก็พร้อมจะบอกให้วนรถกลับไปหาหล่อนด้วยตัวเอง

โชคดี... หรืออาจจะโชคร้าย ที่สายเชื่อมต่อได้ทันก่อนจะถูกตัดไปพอดี

"...มีธุระอะไร"

น้ำเสียงของหล่อนแฝงความไม่พอใจเอาไว้อย่างชัดเจน

ฉันไม่เคยเป็นฝ่ายโทรไปหาก่อนเลย จึงไม่แปลกที่หล่อนจะตกใจ

ฉันกัดฟันกรอดแล้วเอ่ยปาก

"นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่"

"อะไรนะ"

"คุณบอกว่าจะเลิกยุ่งกับผมไม่ใช่หรือไง เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน"

"จู่ ๆ แกมาพูดเรื่องอะไร—"

"เรื่องมันเพิ่งผ่านไปไม่นานเองนะ คุณไม่น่าจะลืมเร็วขนาดนี้ น่าจะบอกผมให้เร็วกว่านี้สักหน่อย ให้ผมส่งอาหารบำรุงสมองไปให้ไหม ชอบกินวอลนัตหรือเปล่าล่ะ"

ฉันเยาะเย้ยหล่อนอย่างไม่ยั้งปาก

ฉันเห็นชูซอมกทำหน้าตกตะลึงกับมุมนี้ของฉันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่ก็คงไม่มีใครอึ้งไปกว่าผู้หญิงที่อยู่ในสายอีกแล้ว

"แกกล้าดียังไง... มาพูดแบบนี้กับฉัน..."

น้ำเสียงของอีซึลมยองสั่นเครือ

ไม่ว่าจะสั่นเพราะโกรธหรือเจ็บปวด ฉันก็ไม่สนหรอก

หล่อนเป็นคนล้ำเส้นก่อนเอง

"แล้วแกล่ะ"

"...อะไรนะ"

" 'แก' กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับผม"

ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ ฉันไม่เคยพูดจาแบบนี้มาก่อนเลย

แม้แต่ตอนที่รับมือกับผู้อำนวยการชิน หรือตอนยั่วโมโหอูจุนซอ ฉันก็ยังไม่เคยโกรธจัดขนาดนี้

"ก-แก... เรียกแม่ตัวเองว่า... 'แก' งั้นเหรอ แกเสียสติไปแล้วหรือไง"

หล่อนพูดตะกุกตะกักด้วยความสับสน

"คนบ้าน่ะคือคนที่จ้างคนมาสะกดรอยตามลูกชายตัวเองต่างหาก นั่นมันสิ่งที่คนสติดีเขาทำกันหรือไง"

ผมควรจะใช้คำเรียกปกติอย่าง "แม่" ในสถานการณ์บ้าบอแบบนี้หรือไง

ไม่สิ หล่อนเกลียดที่ถูกเรียกแบบนั้น

หล่อนชอบให้เรียกว่า "คุณแม่" มากกว่า

'เหอะ'

ตอนนี้นั่นมันสำคัญตรงไหนกัน

เมินเฉยต่อความรู้สึกที่แท้จริงของมนุษย์ แล้วสนใจแต่เปลือกนอก

ความย้อนแย้งนั้นทำให้ผมโกรธจัด

'นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่ได้ฟิวส์ขาดแบบนี้'

บางทีการอ่านไดอารี่ของยูซึลโฮอาจจะทำให้ความเกลียดชังที่ผมมีต่อพ่อแม่ของเขาเพิ่มมากขึ้น

"ก็ได้ ผมจะเรียกแบบที่คุณต้องการ คุณแม่ให้คนมาตามผมทำไม"

"คนตามแกงั้นเหรอ แกกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร"

"นักข่าวคิมดงอูจาก OO โคเรีย เขาอยู่หลังรถผมเนี่ย อยากให้ผมต่อสายให้คุยกับเขาไหมล่ะ เขาตามติดผมแจเลย"

ความเงียบโรยตัวลงมา

สิ่งที่ผมได้ยินมีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา ราวกับว่าหล่อนกำลังรวบรวมสติ

"คุณคงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม ผมอยากจะเชื่อนะว่าคุณดีกว่านั้น โหดร้ายน่ะใช่... แต่คงไม่ขี้ขลาด"

โชคดีที่หล่อนยอมรับ

"ใช่ ฉันให้คนไปตามแกเอง ฉันเป็นคนสั่ง พอใจรึยัง"

...คนเรามันจะหน้าไม่อายได้ขนาดไหนกันนะ

ขณะที่ผมกำลังนิ่งอึ้ง หล่อนก็พูดเสริมขึ้นมาว่า

"อย่า... บอกแทโฮนะ"

"พ่อไม่รู้เหรอครับ น่าแปลกใจจัง ผมนึกว่าพวกคุณสองคนเข้าขากันตลอดซะอีก"

"แกจะเอาแต่พูดจาเหมือนเด็กข้างถนนชั้นต่ำไปถึงไหน ทำไมถึงทำตัวเหมือนคนเกิดมาต่ำต้อยแบบนี้"

"ผมยังไม่ได้พูดคำหยาบสักคำเลยนะครับ คุณต่างหากที่กำลังด่าผม ทำไม 'ผม' ถึงกลายเป็นคนชั้นต่ำไปได้ล่ะ"

ผมอึ้งจนเลิกโกรธไปเลย

นั่นสินะ

การคาดหวังให้คนพวกนี้เข้าใจตั้งแต่การเตือนครั้งแรกมันงี่เง่าสิ้นดี

'ไม่คุ้มที่จะโกรธเลยสักนิด'

แต่ผมก็ไม่ได้กะจะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ เหมือนกัน

ผมเสียเงินจ้างนักสืบไปตั้งเท่าไหร่ แถมยังต้องมาเครียดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก

'อย่างน้อยก็ต้องทำให้หล่อนปวดหัวเท่ากับผมสิ'

ผมจึงถามกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ทำไมคุณถึงคิดว่าผมทำตัวชั้นต่ำล่ะครับ"

"ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มผิดเพี้ยนไปตั้งแต่ตอนไหน แต่ตอนเด็ก ๆ แกไม่ได้เป็นแบบนี้นะ แกรู้ไหมว่าพวกเราต้อง...!"

"เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคุณไงครับ แม่"

ผมได้ยินเสียงหล่อนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

ผมพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ที่ผมโตมาเป็นแบบนี้ก็เพราะพวกคุณสองคนล้วน ๆ ไม่ใช่ว่าพวกคุณเลี้ยงผมมาดิบดีแล้วผมดันเสียคนไปเองซะหน่อย พวกคุณนั่นแหละที่เลี้ยงผมมาผิดวิธี ความผิดพวกคุณนั่นแหละครับ ผิดเต็มประตูเลย"

ทำไมยูแทโฮกับอีซึลมยองถึงได้เดือดดาลใส่จางอูยอนขนาดนั้นน่ะเหรอ

ก็เพราะเขาบอกว่า 'พวกเขานั่นแหละ' ที่เป็นฝ่ายผิดยังไงล่ะ

จนกระทั่งถึงตอนนั้น การแสดงห่วย ๆ ของยูซึลโฮก็เป็นเพียงเรื่องน่าอับอายขายหน้า

ไม่ใช่ความผิดของคนเป็นพ่อแม่

'ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว'

ผมสงสัยมาตลอดว่าทำไมคนที่รักความสมบูรณ์แบบทั้งสองคนถึงไม่ยอมทอดทิ้งยูซึลโฮ

ต่อให้ไม่ทิ้ง ทำไมถึงต้องบังคับให้เขาแสดงต่อไปด้วย

เรื่องอื้อฉาวของเขามีแต่จะทำให้ภาพลักษณ์ของพวกเขามัวหมอง

แต่คำพูดของประธานจางก็ให้คำตอบกับผม

พวกเขาถึงกับใช้ภาพลักษณ์ของการเป็น "พ่อแม่ผู้แสนดีที่คอยสนับสนุนลูกชายที่ไม่สมบูรณ์แบบ" เพื่อเติมเต็มความสมบูรณ์แบบของตัวเอง

ดังนั้นพอได้ยินคำพูดที่ว่า

"ที่ลูกชายพวกคุณต้องทนทุกข์ก็เป็นความผิดของพวกคุณ"

จึงเป็นสิ่งที่พวกเขายอมรับไม่ได้

'เพราะแบบนี้ผมถึงต้องพูดให้ชัดเจน'

ยูซึลโฮต้องทนทุกข์ทรมานก็เพราะพวกคุณ

"ก-แก..."

"แต่ผมว่าผมก็ไม่ได้โตมาแย่ขนาดนั้นหรอกนะครับ ถ้ามีพ่อแม่แบบพวกคุณแล้วผมยังโตมาได้ขนาดนี้เนี่ย ก็ถือว่าผมโตมาได้ดีมากแล้ว ผมภูมิใจในตัวเองด้วยซ้ำ"

ไม่มีทางที่ยูซึลโฮตัวจริงจะได้ยินเรื่องนี้

แต่ก็เผื่อเอาไว้

ใครจะไปรู้ล่ะ

วิญญาณของเขาอาจจะกำลังเร่ร่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้

"อย่ามาทำให้ฉันขำหน่อยเลย แกนี่มัน... เหอะ! น่าขันสิ้นดี"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะตลกหรอกนะครับ ผมต่างหากที่รู้สึกว่ามันน่าขัน ผมรู้ว่าพวกคุณสองคนแต่งงานกันอย่างมีความสุข แต่ถ้ากำลังคิดจะมีลูกคนที่สองล่ะก็ ล้มเลิกความตั้งใจซะเถอะครับ แค่นี้ผมก็สงสารเด็กจะแย่แล้ว"

"ไอ้เด็ก... นี่!! แกจะพูดจาแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม?!"

"ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคุณทำกับผมแย่กว่านี้ตั้งเยอะ ผมก็แค่เอาคืน การพูดจาอกตัญญูแบบนี้มันทำให้ผมเจ็บปวดลึก ๆ เหมือนกันนะ แต่ผมก็กำลังฝืนใจอยู่ เพราะงั้นก็ทนฟังหน่อยเถอะครับ"

แน่นอนว่านั่นเป็นคำโกหก

การพ่นคำด่ามันง่ายเหมือนกับการหายใจนั่นแหละ

เมื่อมองผ่านกระจกมองหลัง ผมเห็นชูซอมกสั่นสะท้านขณะมองผมพ่นพิษออกมาอย่างใจเย็น

'ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย'

ได้เวลาจบเรื่องแล้ว

"ยังไงก็เถอะ ผมจะไม่บอกพ่อเรื่องนี้ แต่เรื่องแบบนี้ห้ามเกิดขึ้นอีก ไล่นักข่าวคนนั้นไปซะเดี๋ยวนี้ ถ้าผมยังเห็นหัวมันอยู่ภายในสามนาทีหลังจากวางสาย ผมโทรหาพ่อแน่"

"ก็ได้!! ก็ได้!!!"

อีซึลมยองแผดเสียงดังลั่นจนผมต้องยกโทรศัพท์ออกห่าง

อารมณ์ร้ายซะจริง

ก่อนจะวางสาย ผมถามว่าทำไมเธอถึงทำเรื่องแบบนี้

คำตอบอันน่าขันของเธอก็คือ เป็นเพราะผมไม่ยอมตอบข้อความ

"ก็แกควรจะตอบตั้งแต่แรกสิ! ตั้งแต่แกเข้าอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ พวกเราก็—"

ความผิดผมอีกแล้วเหรอ?

ผมล่ะเอือมระอาเต็มทน

ผมชิงตัดสายไปก่อนที่เธอจะพูดจบ

"ซอมก ดูซิว่ารถคันนั้นหายไปหรือยัง"

"...ครับ"

เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

ผมหลับตาลงและเริ่มนับ

หนึ่ง... สอง... สาม...

หลังจากผ่านไปประมาณร้อยวินาที...

"หายไปแล้วครับ"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ผมจึงลืมตาขึ้น

'เฮ้อ'

อาการปวดหัวตุบ ๆ แล่นริ้วขึ้นมา

ขณะที่เอามือกุมขมับ ผมก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาเขม็ง

"อะไร สงสัยล่ะสิ"

ผมถอนหายใจก่อนจะเอ่ยถาม

ชูซอมกลังเลก่อนจะตอบ

"ผมเชื่อว่าถ้ารู้ไว้ มันคงช่วยให้ผมดูแลคุณซึลโฮในอนาคตได้ดีขึ้นครับ"

ก็จริงของเขา

เรื่องนี้มันลามมากระทบถึงผู้จัดการของผมด้วยแล้วเหมือนกัน

ผมจึงเอ่ยปากขึ้น

"นายคิดว่าครอบครัวคืออะไร"