ตอนที่ 77

บทที่ 77

"ความจริงผมอยากจะถามน่ะครับ... ผู้กำกับเป็นคนเขียนบทเรื่องนี้เองใช่ไหมครับ"

"อา ใช่แล้วครับ"

"สุดยอดไปเลยครับ ทั้งกำกับและเขียนบทเองหมดเลย"

"คือแบบว่า..."

ผู้กำกับซอหลบตาผมพลางเล่นนิ้วมือตัวเองไปมา

เห็นชัดเลยว่าเขากำลังเขิน

'เป็นบ้าอะไรของมันวะเนี่ย'

การต้องมาทนดูผู้ชายตัวโตๆ นั่งบิดไปบิดมาไม่ใช่เรื่องน่าดูสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ต้องฝืนฉีกยิ้มกว้าง

พอผมเยินยอต่อไปอีกสองสามประโยค ผู้กำกับซอก็ค่อยๆ ลดกำแพงลงแล้วเอ่ยถามอย่างเก้ๆ กังๆ ว่า

"แต่ว่านะ... คุณคิดว่าผมเหมือนพระเอกในเรื่องจริงๆ เหรอครับ"

"ใช่สิครับ! พระเอกเป็นผู้ชายสไตล์แมนๆ มาดเข้ม ผมว่าตรงนี้แหละที่เหมือนผู้กำกับที่สุดเลย"

เวลาจะประจบสอพลอใครสักคน มันมีข้อควรระวังอยู่สองสามอย่าง

ข้อแรก อย่าทำบ่อยเกินไปและอย่าพูดโอเวอร์จนเกินงาม

ข้อสอง อย่าลดทอนคุณค่าตัวเองแล้วทำตัวน่าสมเพช

ข้อสาม ต้องชมให้ฟังดูน่าเชื่อถือ ไม่ใช่เอาแต่เยินยอลมๆ แล้งๆ

แล้วถ้าอยากเติมความน่าเชื่อถือเข้าไปอีกขั้นน่ะเหรอ

"ในเกาหลีคงไม่มีใครได้กำกับภาพยนตร์กระแสหลักเรื่องที่สามตั้งแต่อายุเท่านี้หรอกครับ แรงขับเคลื่อนระดับนี้ต้องมาจากความแข็งแกร่งเท่านั้น เป็นความแข็งแกร่งแบบที่ลูกผู้ชายตัวจริงเท่านั้นถึงจะมีได้ไงล่ะครับ"

"ลูกผู้ชายตัวจริง..."

ผู้กำกับซอพึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย

ผมพอจะเดาได้จากนิสัยของตัวเอกในเรื่องแล้วล่ะ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะโหยหาความเป็นชายชาตรีอย่างแรงกล้าเลยทีเดียว

"ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราเสร็จกันหรือยังครับ"

"ย-ยังมีช่วงแสดงอิสระอยู่นะครับ..."

ผู้กำกับซอพลิกเอกสารไปมาด้วยความลังเล

ผมรอเงียบ ๆ ให้เขาบอกว่าไม่ต้องทำแล้วก็ได้ แต่เขากลับเพียงแค่เหลือบมองผมโดยไม่ยอมพูดให้จบประโยค

'เฮอะ'

มาถึงขั้นนี้แล้ว ยอมตามน้ำเอาใจเขาหน่อยน่าจะดีกว่า

บอกตามตรงว่าผมไม่อยากทำเลยสักนิด แต่ถ้าต้องทิ้งสิ่งที่อุตส่าห์ปูทางมาทั้งหมดไปก็คงน่าเสียดาย

ผมจึงยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้

"งั้นผมจะแสดงแบบอิสระสั้น ๆ ให้ดูนะครับ"

"คุณเตรียมอะไรมาล่ะครับ"

"ผมซ้อมโดยลองจินตนาการถึงสถานการณ์หนึ่งดูครับ ผมมักจะสงสัยอยู่บ่อย ๆ ว่าจุนโฮจะทำยังไงถ้ามีเรื่องขัดแย้งกับเพื่อนร่วมชั้น"

"โอ้โห"

ดวงตาของผู้กำกับซอเป็นประกาย

ดูเหมือนเขาจะพอใจที่ผมไม่ได้เอาฉากจากหนังหรือซีรีส์เรื่องอื่นมาแสดง แต่เลือกใช้ตัวเอก 'ของเขา' แทน

"พร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มได้เลยนะครับ ตามสบายเลย"

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าตอนแรกมาก

ผมยิ้มขอบคุณแล้วหันหลังให้

'ไม่ได้มีอะไรให้เตรียมตัวสักหน่อย'

ถึงจะอ้างไปว่าจินตนาการอยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ แต่ทุกอย่างที่ผมกำลังจะพูดคือการด้นสดหน้างานล้วน ๆ

มันเหมือนกับการแสดงจากบทที่ว่างเปล่า

แต่ผมกลับไม่รู้สึกประหม่าเลยสักนิด

ตัวละครสมมติอย่างจุนโฮกลายมาเป็นสิ่งที่ผมคุ้นเคยถึงขนาดนี้แหละ

"เฮ้ย"

ผมสะบัดข้อมือไปด้านหลัง ปล่อยให้ผู้กำกับหลุดออกจากระยะสายตา

ไม่มีเสียงตอบรับ

ผมขมวดคิ้วแล้วหันหน้าไป

"ทำอะไรอยู่วะ"

ยังคงไร้เสียงตอบรับ

นั่นทำให้ผมหงุดหงิด

"เฮ้ย ฉันถามว่าแกทำอะไรอยู่"

คราวนี้ผมหันกลับไปเต็มตัวและมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

เมื่อเทียบกับตอนที่ผู้กำกับซอมองสำรวจผมเมื่อครู่นี้ สายตาของผมหยาบกระด้างและก้าวร้าวกว่ามาก

'อึก'

ผมเห็นลูกกระเดือกของผู้กำกับซอขยับขึ้นลงขณะที่เขานั่งอยู่หลังโต๊ะ

ผมจ้องเขม็งไปที่เขาโดยไม่คิดจะปิดบังความหงุดหงิดเลยสักนิด

"เป็นอะไรไป กลัวเหรอวะ เมื่อกี้ยังพูดซะเยอะแยะเลยนี่ พูดต่อดิ"

"......"

"แล้วไง ผู้หญิงชอบฉันแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับแก เอาสิ พูดต่อเลย"

ผมก้าวไปข้างหน้าเหมือนพร้อมจะกระโจนใส่

'แกรบ'

จังหวะนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงขยำกระดาษ

เมื่อมองลงไป ผมก็เห็นว่าผู้กำกับซอขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่

"เลิกบ่นพึมพำลับหลังแล้วมาพูดต่อหน้าฉันนี่ เลิกทำตัวน่าขนลุกสักที... โธ่เว้ย ช่างเถอะ ฉันไม่อยากฟังแล้ว"

ผมตัดบทเขาด้วยการโบกมือปัด

ผมไม่ได้ขึ้นเสียง

ไม่มีเหตุผลอะไรต้องไปหัวเสียกับคนที่เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นเลยสักนิด

"เราโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เลิกทำตัวเป็นเด็กสักที แกไม่ชอบฉันใช่ไหมล่ะ? เออ ฉันก็ไม่ชอบขี้หน้าแกเหมือนกันนั่นแหละ"

ผมหมุนข้อมืออีกครั้ง

ผมกำลังยืดเส้นยืดสายก่อนเข้าเรียน

พร้อมกันนั้นผมก็หลุบตาลง

การละสายตาจากคู่ต่อสู้ตอนจะมีเรื่อง หมายความว่าเราไม่ได้มองว่าอีกฝ่ายเป็นภัยคุกคาม

ผมพูดเสียงเรียบกับผู้ชายที่กำลังจ้องมองกระหม่อมผมอยู่ว่า

"เพราะงั้นเลิกพล่ามแล้วทำตัวให้มันมีเหตุผลหน่อย เข้าใจไหม? ถ้ามีอะไรอยากจะบ่นนัก ก็เอาไปเขียนลงไดอารี่นู่น"

หลังจากยืดเส้นยืดสายเสร็จ ผมก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ตรงนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งมองผมด้วยแววตาเป็นประกาย

เขาลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งจะหดตัวเกร็งจนเผลอขยำกระดาษ

ดวงตาของเขาเปล่งประกาย

"...จบแล้วครับ"

"ว้าว คุณคือจุนโฮจริง ๆ! ตรงตามที่ผมจินตนาการไว้เป๊ะเลยครับ!"

ผู้กำกับซอผุดลุกขึ้นยืนแล้วปรบมือ

ใบหน้าของเขาสว่างไสวด้วยความตื่นเต้นขณะปรบมือ พร้อมกับเอ่ยชมว่าเมื่อกี้เท่สุด ๆ

เขาดูเหมือนเด็กจริง ๆ

"ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นครับ งั้นผมรอฟังข่าวดีได้เลยใช่ไหมครับ?"

"อา ครับ! ผมจะติดต่อไปทางค่ายของคุณวันนี้เลย แต่ผมอยากร่วมงานกับคุณจริง ๆ นะครับคุณซึลโฮ"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความตื่นเต้น

เขาเชื่ออย่างหมดใจว่าผมสามารถถ่ายทอดบทบาทพระเอกในอุดมคติของเขาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

'ตื่นเต้นใหญ่เลยแฮะ'

ขณะเดียวกัน ผมก็รู้สึกโล่งใจ

ปีนี้ผู้กำกับซออายุยี่สิบสาม

อายุเท่ากับชเวรัน

เขาลาออกจากโรงเรียนมัธยมปลายแล้วใช้เงินพ่อแม่ทำหนังมาหลายปี คงจะเป็นผู้กำกับที่อายุน้อยที่สุดที่ผมเคยร่วมงานด้วย

'มองในมุมหนึ่ง นี่คือโอกาสเลยล่ะ'

นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เจอผู้กำกับที่สามารถควบคุมได้ตามใจชอบทุกอย่าง

ผมสามารถพูดในสิ่งที่ไม่มีวันกล้าพูดกับพีดีจางหรือผู้กำกับแบคได้

'ก่อนอื่น ค่อยๆ แก้บทก่อนแล้วกัน'

อย่างที่หัวหน้าทีมอันบอก หนังสยองขวัญของผู้กำกับซอไม่ได้แย่อะไร

แต่บทพูดมันดูดราม่าเกินไปหน่อย

ปกติผมคงแค่รับเงินมาแล้วก้มหน้าก้มตาแสดงไปเงียบ ๆ แต่ผมไม่อยากฝืนพูดบทที่ตัวเองไม่อิน

"ผู้กำกับครับ ก่อนจะเริ่มงานกันอย่างเป็นทางการ เราสองคนไปเจอกันหน่อยดีไหมครับ ไปหาอะไรดื่มกันแบบลูกผู้ชาย"

"...! ดีเลยครับ!"

แม้จะยังไม่ได้ตกลงร่วมงานกันอย่างเป็นทางการ แต่ผมก็จัดการนัดหมายครั้งต่อไปได้อย่างแนบเนียน

พอได้พูดคุยสัพเพเหระกันมากขึ้น ผมก็ล้วงข้อมูลทุกอย่างออกมาได้อย่างง่ายดาย

ทัศนคติของเขาในฐานะนักสร้างสรรค์

ตารางการถ่ายทำ

ทุกสิ่งทุกอย่าง

การหยิบคำว่า 'ลูกผู้ชาย' มาใช้ให้ถูกจังหวะช่วยให้การตอบรับของเขาดีขึ้นเยอะ

"ฮ่า ๆ งั้นเดือนหน้าเราก็เริ่มอ่านบทกันได้เลยครับ"

"ครับ! ตอนนั้นพวกเราค่อยไปหาอะไรดื่มด้วยกันต่อนะครับ! แบบลูกผู้ชาย!"

"แน่นอนครับผู้กำกับ"

ก่อนจะรู้ตัว พวกเราก็คุยเรื่องตารางการอ่านบทร่วมกันไปจนเสร็จสรรพ

ตอนที่ผมเดินออกมา ผู้กำกับซอก็แทบจะวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังผมมาเลย

"เดินทางกลับดี ๆ นะครับ!"

ไม่ว่าใครที่ได้ยินน้ำเสียงของเขาตอนนี้ ก็ต้องนึกว่าเป็นน้องชายคนหนึ่งแน่ ๆ

ผมเองก็มองลงมาที่เขาด้วยสายตาแบบพี่ชายเช่นกัน แต่ก็ไม่เคยเลิกเรียกเขาว่า "ผู้กำกับ" เลย

'จะให้เขารู้สึกว่าผมกำลังดูถูกไม่ได้เด็ดขาด'

สุดท้ายแล้ว พวกเราก็โค้งคำนับให้กันอย่างสุภาพ

นับว่าเป็นการออดิชันที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง

* * *

"ยินดีด้วยกับบทนำครั้งแรกนะครับ"

ทันทีที่ผมมาถึงบริษัท หัวหน้าทีมอันก็ทักทายผมด้วยรอยยิ้ม

อะไรวะเนี่ย?

อุตส่าห์กะจะมาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย

"ทางนั้นโทรมาแจ้งแล้วเหรอครับ?"

"ครับ เขาส่งสัญญามาให้เมื่อสามสิบนาทีที่แล้วนี่เอง"

พอเช็กเวลาดู ผมก็พบว่าเพิ่งผ่านไปแค่สามสิบหกนาทีพอดีตั้งแต่ผมเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้กำกับซอ

'เขาส่งคอนเฟิร์มมาให้หลังจากผมเดินออกมาแค่หกนาทีเนี่ยนะ?'

โอ้โฮ

'ไม่เลวเลยแฮะ'

ผมมัวแต่คิดว่าจะลดความระวังตัวลงเมื่ออยู่กับคนที่ดูไม่ได้เรื่องแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

เพราะพวกคนที่อารมณ์แปรปรวนและเข้าสังคมไม่เก่งมักจะชอบคิดอะไรทำนองว่า

'เอาจริง ๆ เรื่องนี้มันน่ารำคาญชะมัด ช่างแม่ง ทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน!'

'เรื่องนี้ผมคงต้องให้เครดิตเขาหน่อยล่ะ'

การรักษาคำพูดได้แปลว่าเขาก็ไม่ได้แย่ไปซะหมด

"คุณไปเอาชนะใจผู้กำกับได้ยังไงครับเนี่ย?"

"เขาก็แค่เด็กครับ ผมกล่อมเขานิดหน่อย เขาก็ยอมแล้ว"

หัวหน้าทีมอันหัวเราะขำกับคำตอบสบาย ๆ ของผม

"การร่วมงานกับผู้กำกับอายุน้อยก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียแหละครับ คนอายุมากไม่ได้แปลว่าจะฉลาดหรือเป็นผู้กำกับที่ดีเสมอไป แต่คนอายุน้อยมักจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยอยู่"

"ครับ ผมคิดว่าคงต้องมีงัดกับเขาบ้างเป็นพัก ๆ"

"มันคงน่ารำคาญน่าดู แต่คิดในแง่ดีสิครับ คุณเอาชนะผู้กำกับที่ปฏิเสธนักแสดงมาเป็นร้อยคนได้ แค่นี้ก็เอาไปใช้เป็นคอนเทนต์โปรโมตได้สบาย ๆ แล้ว"

หัวหน้าทีมอันดูปลาบปลื้มใจมาก

ข้าง ๆ เขา ชูซอมกพยักหน้าหงึกหงักอย่างกระตือรือร้น

ผมเดาะลิ้นแล้วเรียกเขา

"ซอมก"

"ครับ?"

"ถ้าอยากจดก็จดซะตอนนี้เลย อย่ารอให้ถึงบ้านแล้วค่อยไปนั่งทรมานนึกจดทุกอย่างทีหลังล่ะ"

"อ๊ะ จะดีเหรอครับ?"

ซอมกเบิกตากว้างพลางหันไปมองขออนุญาตจากหัวหน้าทีมอัน

หัวหน้าทีมอันงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ยังยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้

"ขอบคุณครับ!"

ซอมกหยิบสมุดโน้ตออกมาจากกระเป๋าทันที

"การได้ฟังพวกคุณสองคนคุยกันช่วยเปิดมุมมองให้ผมมากเลยครับ กลับถึงบ้านทีไรผมต้องเอามาทบทวนตลอด"

"ฮ่า ๆ ผมรู้จักซอมกมาตั้งนาน แต่เพิ่งเคยเห็นเขามุมนี้เลยนะครับเนี่ย"

ผมส่ายหน้า

"ไม่กี่วันก่อน ผมบังเอิญเข้าไปในห้องเขา แล้วเจอเขาจดทุกบทสนทนาที่เราคุยกันตลอดทั้งวันเลยครับ"

ผมจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองตกใจแค่ไหน

ผมพอเดาได้อยู่แล้วว่าเขาค่อนข้างเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ แต่นี่มันก็ออกจะเกินไปหน่อย

แวบหนึ่งผมถึงกับสงสัยว่าหมอนี่เป็นสตอล์กเกอร์ของผมหรือเปล่า

"พอผมถาม เขาก็บอกว่าเป็นนิสัยเก่า เห็นว่าตัวเองไม่ค่อยไว้ใจความจำของตัวเองเท่าไหร่ แต่จะมาจำบทสนทนาทั่วไปทำไมก็ไม่รู้..."

ก่อนที่ผมจะบ่นพึมพำด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ จบ ซอมกก็รีบตอบขึ้นมา

"ในฐานะผู้จัดการ ผมเชื่อว่าการทำความเข้าใจรสนิยม ค่านิยม สิ่งที่ชอบ และสิ่งที่ไม่ชอบของนักแสดงอย่างชัดเจน จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานได้ครับ"

"ครับ ๆ นายมันสุดยอด"

เมื่อเห็นสีหน้าเอือมระอาของผม หัวหน้าทีมอันก็ยิ้มบาง ๆ

"ดีใจที่พวกคุณสองคนเข้ากันได้ดีนะครับ"

"คุณซึลโฮดูแลผมดีมากครับ แต่ผมก็มีข้อติอยู่อย่างหนึ่ง ถึงผมจะบอกความตั้งใจว่าอยากช่วยจ่ายค่าเช่าห้อง แต่เขาก็เมินเฉยอย่างเด็ดขาดเลยครับ"

"นี่ บริษัทให้ฉันอยู่ฟรีนะ แล้วฉันจะหน้าด้านเอาเงินนายไปทำบ้าอะไรล่ะ"

เขาคิดว่าผมบ้าหรือไง

สู้ให้เขาเก็บเงินไว้แล้วรีบหาที่อยู่เป็นของตัวเองให้ได้ไว ๆ ยังจะดีกว่า

พอได้ยินคำพูดของผม ซอมกก็เบิกตากว้าง

"คุณพูดถูกต้องครับ ผมจะนำไปปรับปรุงตัว"

"...เฮ้อ คุยกับนายแล้วเหมือนคุยกับหุ่นยนต์เลยแฮะ"

ท่าทีหงุดหงิดของผมกลับทำให้หัวหน้าทีมอันยิ้มกว้างกว่าเดิม

หลังจากคุยเล่นกันต่ออีกนิดหน่อย ผมก็ลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยวผมจะจัดตารางงานแล้วส่งให้พรุ่งนี้นะครับ วันนี้คุณทำงานหนักแล้ว กลับบ้านไปนอนพักเถอะ"

"คุณก็เหมือนกันนะครับ หัวหน้าทีม"

หลังจากบอกลาเสร็จ ผมก็ออกจากบริษัท

ซอมกทำหน้าที่ขับรถ ส่วนผมนั่งอยู่เบาะหลังคนเดียว

'กลับถึงบ้านแล้วจะทำอะไรดีนะ'

ไหน ๆ ก็ใกล้จะเปิดกล้องถ่ายทำซีรีส์โรแมนติกแล้ว ผมเลยคิดว่าจะหาหนังรักดูสักหน่อย

ตอนนั้นเอง...

"คุณซึลโฮครับ"

"...?"

ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาผ่านกระจกมองหลัง

จากนั้นชูซอมกก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"มีรถสะกดรอยตามเรามาครับ"