ตอนที่ 76

บทที่ 76

"คุณตัวสูงใช้ได้เลยนะเนี่ย"

ผู้กำกับซอจินกีมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ตัวเอกของผมไม่ได้เขียนมาให้ตัวสูงซะด้วยสิ อืม... จะเอายังไงกับเรื่องนี้ดีล่ะ"

พวกเรายังไม่ได้ทักทายกันอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ

ผมอดขำไม่ได้กับท่าทีที่เขาประเมินคนอื่นต่อหน้าต่อตาแบบนั้น

นั่นสิ จะเอายังไงดีล่ะเนี่ย

'จะจัดการกับไอ้เด็กนี่ยังไงดีนะ'

พอมองหมอนั่นทำตัวกร่างด้วยสีหน้าดื้อด้าน ผมก็เผลอคิดขึ้นมา

ต่อให้จะเป็นลูกคุณหนูที่ไม่รู้จักโตแค่ไหน แต่ผู้กำกับก็คือผู้กำกับอยู่วันยังค่ำ

การทำให้ผู้กำกับร้องไห้กลางออดิชันไม่ได้เป็นผลดีกับผมเลยสักนิด

'อืม'

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ส่งยิ้มสดใสให้

"ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้ลองจินตนาการถึงตัวเอกที่ตัวสูงดูหน่อยไหมล่ะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับผู้กำกับ ผมยูซึลโฮครับ"

อย่างน้อยสำหรับการทักทายครั้งแรก ผมก็โค้งให้อย่างสุภาพ

ตลกดีตรงที่วินาทีที่ผมขยับตัว ผู้ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลับสะดุ้งโหยง

'ทำไม คิดว่าฉันจะเข้าไปต่อยแกหรือไง'

เอาจริงๆ นะ โคตรน่าทึ่งเลย

นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นคนที่ดูน่าสมเพชอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้จนพานให้รู้สึกคิดถึงอดีต

'พวกเก่งกับคนที่อ่อนแอกว่า แต่หงอให้คนที่เหนือกว่าตามตำราเป๊ะ'

นิสัยแบบนี้มันพอยอมรับได้ก็เฉพาะตอนเป็นวัยรุ่นที่ยังไม่รู้จักโตเท่านั้นแหละ

ปกติแล้วพอโดนเพื่อนร่วมชั้นอัดสักสองสามทีข้อหาทำตัวแบบนั้น คนเราก็น่าจะเลิกนิสัยนี้ไปเอง

แต่พอมาเห็นหมอนี่ยังเป็นแบบนี้ทั้งที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว...

เงินนี่มันคือทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ สินะ

"อะแฮ่ม"

ผู้กำกับซอกระแอม ยืดตัวขึ้นตรงแล้วจ้องเขม็งมาที่ผม

"ผมมีเวลาไม่มากนัก เอาเป็นว่ามาทำให้มันจบๆ ไปเร็วๆ ก็แล้วกัน"

"ได้ครับ จะให้ผมเริ่มแสดงเลยไหม"

"เหอะ ไม่ล่ะ เราต้องถ่ายรูปโปรไฟล์กันก่อน หันหน้าตรงมา"

แม่งเอ๊ย โคตรเรื่องมากเลย

แต่พูดตามตรง ผมก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไรขนาดนั้น

'ถ้าคนอย่างอูจุนซอทำตัวแบบนี้ ผมคงอยากจะซัดหน้ามันให้หงายไปเดี๋ยวนั้นเลย'

แต่กับหมอนี่...

ผมกลับรู้สึกสมเพชเขาแปลกๆ

"คุณจำบทมาแล้วใช่ไหม"

"ครับ บอกมาได้เลยว่าอยากให้แสดงซีนไหน"

"เหอะ มั่นใจจังเลยนะ"

ผู้กำกับซอแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มมุมปาก

"ดูเหมือนคุณจะยังไม่รู้สินะยูซึลโฮ ว่าก่อนหน้าคุณ มีนักแสดงมายืนอยู่ตรงนี้กี่คนแล้ว นี่มันไม่ได้ง่ายขนาด..."

"ผู้กำกับครับ"

ผมยิ้มพลางพูดแทรกขึ้นมา

"จะให้ผมกลับบ้านเลยไหมครับ"

"...ว่าไงนะ"

"ถ้าคุณบอกให้กลับ ผมก็จะหันหลังเดินออกไปเดี๋ยวนี้เลย ผมไม่อยากทำให้คุณต้องเสียเวลาอันมีค่าหรอกนะ"

จากนั้นผมก็หุบปากเงียบ

ผู้กำกับซอทำได้เพียงส่งเสียงอึกอักไร้ความหมายออกมา "อ้า... เอ้อ..."

และผมก็จงใจปล่อยให้บรรยากาศมันตึงเครียดอยู่อย่างนั้น

เวลาผ่านไปสองสามวินาทีท่ามกลางความอึดอัด

"เปล่า... เชิญเลย..."

ผู้กำกับซอพึมพำพลางหลบตา

ผมรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ก็แกล้งถามย้ำไปอีกรอบ

"ว่าไงนะครับ"

"ฉันบอกว่าให้เริ่มเลย แสดงมาสิ"

ผู้กำกับซอที่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังหงุดหงิด กระแทกเสียงตอบเบา ๆ

"จะเอาซีนไหนก่อนดีครับ มีซีนไหนที่ผู้กำกับอยากดูเป็นพิเศษไหมครับ"

ผมฉีกยิ้มกว้างพลางพูดจาหว่านล้อมเขาอย่างนุ่มนวล

'ผมเข้าใจนะว่าพอมีอำนาจอยู่ในมือแล้วก็อยากจะเบ่งบ้างเป็นธรรมดา'

แต่ถึงจะแอบสมเพชเขา ก็ไม่ได้หมายความว่าผมต้องยอมทนกับความไร้สาระของเขานี่นา

คิดว่าผมเป็นแม่คุณหรือไง

"เริ่มจากบทสนทนาของจุนโฮกับเจ้าของเพนชันก็แล้วกัน"

"ได้ครับ ผู้กำกับจะช่วยต่อบทเจ้าของเพนชันให้ผมได้ไหมครับ"

"ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น"

"รบกวนส่งอารมณ์ให้ดีด้วยนะครับ จะได้ช่วยให้ผมอินกับบทง่ายขึ้น"

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินคำขอพร้อมรอยยิ้มของผม

ผมได้ยินเขาสบถพึมพำเบา ๆ ว่า

"เรื่องอินกับบทมันก็ต้องทำเอาเองสิวะ..."

แต่ผมก็ทำเป็นหูทวนลมไปอย่างง่ายดาย

การที่เขาได้แต่บ่นอุบอิบแทนที่จะกล้าพูดใส่หน้าผมตรง ๆ ก็แปลว่าเขาแพ้เกมข่มขวัญนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

"งั้นมาเริ่มกันเลยครับ"

* * *

องก์ที่หนึ่ง

จุนโฮและกลุ่มเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยเดินทางมาถึงเพนชันบนภูเขา

ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังขนสัมภาระลงจากรถ จุนโฮก็สังเกตเห็นเจ้าของที่พักเป็นคนแรก

เขาเอ่ยถามชายชราที่ยื่นกุญแจให้เงียบๆ ว่า

"มีโซนบาร์บีคิวใช่ไหม ใช้ได้ถึงกี่โมงล่ะ"

ผมพูดบทนั้นออกไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ และแห้งแล้ง

ไม่มีวี่แววความพยายามที่จะพูดให้ดูสุภาพเลยสักนิด

"สี่ทุ่ม"

"อ่า~ ถ้าเลยเวลาไปหน่อยจะเป็นไรไหม เราไม่ส่งเสียงดังหรอกน่า"

ไม่มีคำตอบกลับมา

ผมเลิกสนใจแล้วหันไปมองรอบๆ

"แถวนี้ไม่มีร้านสะดวกซื้อเลยใช่ไหมเนี่ย เหมือนบนเขาจะไม่มีอะไรเลยแฮะ"

"......"

"หลังที่พักมีทางเดินป่าไหม ตอนดึกๆ พวกเราอาจจะไปทดสอบความกล้ากันหน่อย"

แม้จะพยายามชวนคุย แต่ชายชราก็ไม่ตอบอะไรกลับมา

ในบทระบุไว้ว่า 'จุนโฮขมวดคิ้วตรงนี้'

แต่ผมไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย

"แต่วิวแม่งโคตรดีเลยแฮะ..."

ผมทำเป็นเมินที่ชายชราปฏิบัติกับผมราวกับเป็นธาตุอากาศ

จุนโฮในหัวของผมไม่ใช่คนที่จะมาอารมณ์เสียในสถานการณ์แบบนี้

'สงสัยจะแก่จนหูตึงล่ะมั้ง'

คิดแบบนั้นแล้วผมก็ยืนชมวิวอย่างสบายอารมณ์ จนในที่สุดผมก็ได้รับคำตอบกลับมา

"อย่าออกไปข้างนอกหลังตะวันตกดิน"

"หา?"

ผมเลิกคิ้วขึ้นแล้วมองไปที่ชายชรา

"อ่า~ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พวกเราก็แค่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ นี้แหละ ไม่ได้จะปีนเขาซะหน่อย เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูภูเขาอยู่แล้ว"

"ภูเขาอาจจะเป็นฝ่ายมาหาเธอเอง"

"...?"

ตาแก่นี่พูดบ้าอะไรเนี่ย?

แม้ผมจะทำหน้างุนงง แต่ชายชราก็ยังคงนิ่งสงบ

"ถ้ามีใครเรียกชื่อตอนกลางคืน ห้ามออกไปเด็ดขาด"

ผมจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกยิ้มมุมปาก

"อ๋า เข้าใจล่ะ... งั้นที่นี่ก็ผีดุสินะ? ว้าว ใครจะไปคิดล่ะเนี่ย?"

"ไม่ใช่แค่ที่นี่หรอก ผีมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ"

ผมกลั้นขำกับน้ำเสียงแข็งทื่อนั่น

โอ้โห

'ไม่ยักรู้ว่าคนเราแก่ป่านนี้แล้วยังเล่นบทจูนิเบียวอยู่ได้อีก'

วันนี้เจอแต่อะไรแปลกๆ จริงๆ

"งั้นผมจะใช้เวลาอันแสนวิเศษร่วมกับพวกผีก็แล้วกัน ลุงเข้าไปข้างในเถอะ"

"พวกมันไม่ใช่สิ่งที่จะทำเป็นเล่นได้หรอกนะ"

"ครับๆ~ เข้าใจแล้วครับ~"

ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วก้าวถอยหลัง

ผมหันไปหาพวกเพื่อนที่ยังคงขนของลงจากรถ แล้วในที่สุดก็หลุดหัวเราะที่กลั้นไว้ออกมา

"พรืด"

โคตรไร้สาระเลย

* * *

"จบแค่นี้ครับ"

ทันทีที่แสดงฉากที่เตรียมมาจบ ผมก็หันกลับไปหาผู้กำกับ

ผู้กำกับซอนั่งเท้าคางจมอยู่ในห้วงความคิด

"ผู้กำกับครับ?"

"...มันต่างจากบทไปหน่อยนะ ทั้งสีหน้าและรายละเอียดบางอย่างในบทสนทนา"

"ครับ ถ้าผมต้องรับบทเป็นจุนโฮ ผมก็เลยปรับรายละเอียดให้เข้ากับบทบาทมากขึ้นครับ"

จุนโฮในบทถูกเขียนขึ้นมาโดยไม่ได้เจาะจงว่าใครจะต้องมาเล่น

นั่นหมายความว่าบทสนทนาและการแสดงสีหน้าของเขาถูกออกแบบมาให้เข้ากับนักแสดงส่วนใหญ่ได้หมด

ดังนั้นถ้าผมได้เป็นนักแสดงนำ...

'งั้นจุนโฮก็ต้องถูกปรับให้เข้ากับผมสิ ถึงจะถูก'

แต่ไม่รู้ทำไม คำพูดนั้นถึงดูไปสะกิดใจผู้กำกับซอเข้า

เขาขมวดคิ้วมุ่น

"นักแสดงที่แท้จริงคือคนที่ถ่ายทอดตัวละครในบทออกมาให้มีชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือไง นักแสดงต่างหากที่ต้องปรับตัวเข้าหาตัวละคร นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมเคยได้ยินคนบอกว่าต้องปรับตัวละครให้เข้ากับนักแสดง"

จริงดิ?

อาจเป็นเพราะผมไม่ใช่ "นักแสดงที่แท้จริง" ละมั้ง ผมถึงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องแค่นี้ต้องสลักสำคัญอะไรนักหนา

'แค่ผลลัพธ์สุดท้ายออกมาดี มันก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง'

หลังจากลองคิดหาคำตอบ ผมก็ถามออกไปสั้น ๆ ว่า

"แล้วผู้กำกับไม่ชอบเหรอครับ"

"......"

ผู้กำกับซอกลืนน้ำลาย

พอปฏิเสธไม่ออก เขาจึงได้แต่อึกอัก

ผมยิ้มแฉ่ง

"ผู้กำกับเองก็คิดว่ามันออกมาดีเหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ!"

"ไม่ใช่สิ คือว่า..."

"ผมไม่ได้เปลี่ยนตัวจุนโฮไปซะหมดหรอกนะครับ ผมไม่มีเจตนาจะเมินบทเลยด้วย เพราะงั้นอย่าเข้าใจผิดสิครับ"

ผมถึงขั้นแกล้งทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู พร้อมอ้างว่าตัวเองตั้งใจทำการบ้านเรื่องโปรเจกต์นี้มาอย่างหนัก

แน่นอนว่าการใช้คำว่า "น่ารัก" อาจจะดูเป็นการเข้าข้างตัวเองไปสักหน่อย

อันที่จริงมันออกไปทางกึ่งขู่กึ่งบังคับซะมากกว่า

อย่างที่คาดไว้ ผู้กำกับซอนั่งอึ้งพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด

"งั้นไปฉากต่อไปกันเลย..."

"ครับ!"

จากนั้นเราก็ต่อกันอีกหลายซีนตามในบท

* * *

ประวัติอย่างเป็นทางการของจุนโฮ พระเอกภาพยนตร์แนวสยองขวัญเรื่องนี้คือ:

- อายุ 21 ปี

- นักศึกษาชั้นปีที่ 2

- เอกพลศึกษา

- ลูกชายคนเดียวของพ่อที่เงียบขรึมและแม่ที่ยุ่งกับงานตลอดเวลา

ส่วนตัวแล้ว ผมเพิ่มไปอีกอย่างหนึ่ง

'ไม่ได้โตมาแบบใกล้ชิดกับปู่ย่าตายาย'

ถ้าสนิทกัน เขาคงทำตัวแบบนั้นเวลาอยู่กับพวกคนแก่ได้ยาก

เขาไม่ได้เป็นคนสุภาพหรืออบอุ่นเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้ล้ำเส้น

ถ้าเขาประเมินแล้วว่าผู้ใหญ่คนไหนทำตัวไม่สมผู้ใหญ่ เขาก็จะไม่ปฏิบัติด้วยเหมือนเป็นผู้ใหญ่เช่นกัน

'พวกนักกีฬาที่เป็นแบบนี้มีถมไป'

ผู้ชายที่มีความมั่นใจในร่างกายตัวเองมักจะเป็นแบบนั้นแหละ

พวกเขาไม่เกรงกลัวใครง่าย ๆ และมักจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเสมอ

เมื่อแสดงตามภาพลักษณ์นั้น มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเล่นตามบทเป๊ะ ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์

"แล้ว เป็นยังไงบ้างครับ"

หลังจากโชว์การแสดงที่เตรียมมาเสร็จ ผมก็ถามผู้กำกับซอ

ถ้าเขาอยากได้คนที่เล่นตามบทที่เขียนไว้เป๊ะ ๆ ผมก็จะบอกให้เขาไปหาคนอื่นแล้วเดินออกไปเลย

'เอาตรง ๆ จุนโฮในแบบที่ผมสร้างขึ้นมามันดีกว่าในบทตั้งเยอะ'

โชคดีที่ผู้กำกับซอดูเหมือนจะคิดแบบเดียวกัน

เขาไม่ได้วิจารณ์ผมอีก

"อืม... ก็ไม่เลวนี่"

เขาแค่เบะปากแล้วพึมพำออกมา

'ดูไอ้เวรนี่พูดเข้าสิ'

ถ้าผมได้เล่นหนังเรื่องนี้ ผมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะดัดสันดานการพูดของเขาซะใหม่

และนั่นก็ไม่ใช่เพื่อตัวผมเองหรอกนะ

'ต้องดัดนิสัยกันตั้งแต่ยังเด็กนี่แหละ'

แน่นอนว่าถ้ามีเงิน ก็ไม่จำเป็นต้องปรับตัวเข้าหาใคร

แค่อยู่บ้านคนเดียว สั่งเดลิเวอรี แล้วอยากจะทำอะไรก็ทำไป

'แต่คนเราทำหนังคนเดียวไม่ได้หรอกนะ'

ต่อให้ผู้กำกับจะรวยแค่ไหน ความอดทนของคนอื่นมันก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

หนังสองเรื่องก่อนหน้านี้ของเขาเจ๊งไม่เป็นท่า

ถ้าเขาอยากให้เรื่องนี้ประสบความสำเร็จจริง ๆ เขาก็ต้องเรียนรู้วิธีสื่อสารกับผู้คนให้ดีกว่านี้

'ที่แคสติ้งไดเรกเตอร์พูดมาก็ถูก'

คนอย่างเขาจำเป็นต้องมีแบบอย่างให้ดู

สันดานของพวกผู้ชายห่วยแตกก็คือมักจะหงอให้กับผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง

ต่อให้ผู้หญิงจะฉลาดหรือเก่งกาจแค่ไหน ผู้ชายแบบเขาก็มักจะดูถูกพวกเธอเพียงเพราะว่าพวกเธอเป็นผู้หญิง

'ผู้กำกับไม่รู้จักโตที่ไม่เห็นหัวทั้งนักลงทุน ทีมงาน หรือแม้กระทั่งแคสติ้งไดเรกเตอร์'

ผมจะทำดีกับเขามากไปไม่ได้

แต่จะไปวางอำนาจข่มเขามากไปก็ไม่ได้เหมือนกัน

'ผมต้องเล่นกับจิตวิทยาของเขา'

ไม่ใช่ไปทำให้เขาหวาดกลัว

ทำให้เขาแอบชื่นชมผมและอยากจะเลียนแบบผม

พูดอีกอย่างก็คือ ผมต้องไม่เป็นนักแสดงที่ต้องคอยเชื่อฟังเขา แต่ต้องเป็นพี่ชายที่เขาอยากจะมาขอคำปรึกษาด้วย

'ถ้าอย่างนั้นก็ต้องซื้อใจเขาก่อน'

คำพูดแบบไหนที่จะทำให้เจ้านี่พอใจได้นะ

เมื่อคิดคำนวณเสร็จสรรพ ผมก็เอ่ยปาก

"ผู้กำกับครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากบอกคุณ"

"อะไรครับ?"

ผมทำเป็นไม่ใส่ใจน้ำเสียงปั้นปึ่งนั้น แล้วพูดอย่างนุ่มนวล

"จุนโฮนี่ทำให้นึกถึงผู้กำกับจริงๆ นะครับ"

"...จริงเหรอครับ?"

แววตาของเขาสั่นไหว

ผมยิ้มละมุนให้กับสีหน้าที่ดูไม่อยากจะเชื่อนั้น

ราวกับว่านั่นเป็นเรื่องจริงซะอย่างนั้น