ตอนที่ 75

บทที่ 75

'ตอนนี้ผมกำลังทำสีหน้าถูกหรือเปล่านะ'

คำพูดที่อบอุ่นอย่างไม่คาดคิดพวกนั้นทำให้ผมไม่สามารถควบคุมสีหน้าตัวเองได้เลย

ประธานจางไม่มีทางรู้หรอกว่าผมไม่ใช่ยูซึลโฮตัวจริง

แต่ผมกลับมาอยู่ตรงนี้ แกล้งทำตัวเป็นยูซึลโฮและทำหน้าซาบซึ้งใจต่อหน้าเขา

'น่าขยะแขยงชะมัด'

ผมไม่เคยเกลียดตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย

"ยังไงก็เถอะ พอมองย้อนกลับไป ฉันเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน ภาพของซึลโฮกับยอนแจมันซ้อนทับกันในสายตาฉันซะจนฉันคิดว่า ช่างมันเถอะ แล้วก็หลุดปากพูดทุกอย่างที่คิดออกมา ฮ่ะ"

ประธานจางหัวเราะแห้ง ๆ ท่าทางดูขัดเขิน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ถามออกไปว่า

"ตอนนั้นประธานพูดว่าอะไรเหรอครับ"

"โธ่ จำเป็นต้องฟังจริง ๆ เหรอเนี่ย"

พอผมพยักหน้าอย่างจริงจัง ประธานจางก็ร้องโอดครวญอย่างทรมานใจ

แต่ความลังเลของเขาก็อยู่เพียงไม่นาน

"ฉันก็จำไม่ได้แม่นหรอก แต่คิดว่าน่าจะพูดไปทำนองว่า... ถ้าจะเลี้ยงลูกมาแบบนั้น สู้ยกให้ฉันซะยังจะดีกว่า ที่คนเขาโวยวายเรื่องเด็กแสดงห่วยกันทั้งบ้านทั้งเมือง ก็เป็นเพราะพ่อแม่มีปัญญาทำได้แค่นั้นแหละ ถ้าแค่หาครูสอนการแสดงดี ๆ ให้สักคน เด็กคนนี้ต้องพุ่งทะยานได้แน่ แล้วก็บอกไปว่าการสกัดดาวรุ่งเด็กที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ได้เนี่ย ถือเป็นความสามารถที่น่าประทับใจจริง ๆ ฮะ ๆ ไม่รู้สิ ตอนนั้นฉันเองก็กำลังโมโห ความทรงจำเลยเลือนลางไปหมดน่ะ"

...แต่ดูเหมือนประธานจะจำได้แม่นเป๊ะเลยไม่ใช่หรือไง?

แค่ได้ฟังก็รู้สึกสะใจชะมัด

มันตรงกับสิ่งที่ยูซึลโฮอยากจะตะโกนใส่หน้ายูแทโฮและอีซึลมยองเป๊ะเลย ตอนที่ผมอ่านไดอารี่ของเขา

'มาทรมานเด็กที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ด้วยการบังคับให้ทำในสิ่งที่เกลียดเนี่ยนะ...'

คำพูดของประธานจางทำให้ผมมีความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัว

ยูซึลโฮเคยเขียนไว้ว่าสมัยเรียน มีครูคนหนึ่งเคยสงสัยว่าเขาถูกพ่อแม่ทารุณกรรม

ยูแทโฮกับอีซึลมยองคงเชื่อว่าตัวเองรักษาภาพลักษณ์ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้น

พอได้รู้ว่าเคยมีผู้ใหญ่ที่มองทะลุหน้ากากของพวกนั้น และพยายามหาทางช่วยยูซึลโฮในแบบของตัวเอง มันก็ทำให้ผมรู้สึกแปลกพิลึก

"......"

พอเห็นผมเงียบไปเพราะมัวแต่จมอยู่ในความคิด ประธานจางก็ปล่อยให้ผมใช้เวลาทบทวนเงียบ ๆ

"แต่ถึงอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อยนะครับ"

หลังจากทิ้งช่วงเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

"แสดงว่าคุณจัดการความสัมพันธ์กับพวกเขาสะเด็ดน้ำแล้วสินะครับ แต่การที่คุณย้ายมาอยู่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์น่าจะทำให้สองคนนั้นหงุดหงิดไม่น้อยเลย มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ"

"ผมได้รับข้อความมาครับ ว่าแต่... ประธานพูดเป็นกันเองกับผมได้เลยนะครับ"

"เอาล่ะ ขอบใจนะ อืม การต้องมาพูดแบบกึ่งทางการนี่มันยากกว่าที่คิดแฮะ"

ประธานจางเปลี่ยนมาพูดแบบเป็นกันเองทันที ก่อนจะรีบถามต่อ

"ข้อความแบบไหน สองคนนั้นว่ายังไงบ้าง"

"ส่งมาช่วงสองสามวันหลังจากมีข่าวเรื่องย้ายค่ายครับ พวกเขาถามว่าอูยอนจ่ายค่าเซ็นสัญญาให้ผมเท่าไหร่"

"เหอะ..."

ประธานจางแค่นหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา

เขาดูเหมือนกำลังพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติเพราะมีผมนั่งอยู่ตรงนี้ แต่ถึงอย่างนั้น สีหน้าของเขาก็ยังฟ้องชัดเจนว่าเอือมระอาแค่ไหน

"ฉันรู้เลยว่าทำไม หัวหน้าทีมอันเล่าให้นายฟังแล้วใช่ไหม สองคนนั้นยังติดต่อฉันมาอยู่เลยนะ บอกว่าจะลองพิจารณาย้ายค่ายดูถ้าฉันยอมเพิ่มค่าเซ็นสัญญาให้อีกหน่อย ถามจริงเถอะ ใครไปง้อให้ย้ายมา"

"คนเขาใช้คำพูดแบบนี้เวลาอยากโก่งค่าเซ็นสัญญาเหรอครับ"

"น่าทึ่งจริง ๆ ที่ยังกล้าทำตัวเป็นผู้ดี ทั้งที่ลืมไปแล้วมั้งว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนพวกเราเคยด่าทอกันลั่นขนาดไหน"

ประธานจางส่ายหน้าไปมา

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ขนาดพวกนั้นพยายามต่อรองอยู่เรื่อย ๆ ฉันก็ไม่เคยใจอ่อนเลยสักนิด คงจะอยากรู้ล่ะสิว่าฉันเสนอเงินให้นายไปเท่าไหร่ เฮ้อ แล้วนายตอบไปว่ายังไงล่ะ"

"ผมไม่ได้ตอบครับ"

พอผมพูดแบบนั้น เขาก็ปรบมือฉาด

"ดี! ฉันใช้ชีวิตมาจนป่านนี้ ถึงได้รู้ว่าคนบางคนก็คุยกันไม่รู้เรื่องหรอก ไม่จำเป็นต้องไปเปลืองแรงกับพวกนั้นเลย มีความขัดแย้งก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องเคลียร์กันให้ลงตัวเสมอไป"

"ผมก็คิดเหมือนกันครับ"

แค่รับงานสองโปรเจกต์ ผมก็รู้สึกกังวลจะแย่แล้ว ราวกับว่าตัวเองยังทำได้ไม่ดีพอ

เวลาของผมมีค่าเกินกว่าจะเอาไปทิ้งกับการพยายามทำความเข้าใจคนไร้ค่า

'และพวกนั้นก็ไม่ใช่ประเภทที่จะพูดคุยด้วยเหตุผลได้อยู่แล้ว'

อีกอย่าง ใช่ว่าก่อนหน้านี้ผมจะไม่เคยลองคุยด้วยซะเมื่อไหร่

ผมไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองเลยสักนิด

"ที่ผ่านมานายคงลำบากน่าดู"

ประธานจางลุกจากโซฟาแล้วตบไหล่ผม

"ฉันเป็นห่วงนายมากนะ แต่พอเห็นนายเติบโตมาได้ดีขนาดนี้โดยที่ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น... ฉันก็ดีใจ โล่งใจขึ้นเยอะเลย"

"……"

ผมทำใจบอกแววตาที่แสนอ่อนโยนคู่นั้นไม่ได้หรอกว่า ยูซึลโฮไม่ได้รอดมาจนถึงตอนนี้แบบไร้รอยขีดข่วน

โชคดีที่ประธานจางไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาแค่บอกว่าถ้ามีเรื่องลำบากใจอะไรก็ให้พูดออกมาได้เลย การแก้ปัญหาพวกนั้นคือสิ่งที่บริษัทได้รับค่านายหน้ามาเพื่อจัดการอยู่แล้ว

น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ

ตอนเดินออกจากตึกบริษัท ผมรู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

'ถ้าสักวันฉันได้เจอกับยูซึลโฮล่ะก็...'

ผมอยากจะเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เขาฟัง

และน่าแปลกที่ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

* * *

'ไหนดูซิ'

เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันก็จะถึงวันออดิชันภาพยนตร์สยองขวัญแล้ว

มันไม่ใช่งานที่ผมจำเป็นต้องผ่านให้ได้หรอก แต่ในเมื่อค่าตอบแทนมันดี ก็คุ้มค่าที่จะลองดู

'บทถูกขัดเกลามาดีแล้ว'

ผมหยิบบทที่หัวหน้าทีมอันให้มาเปิดดูทีละหน้า

มันเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อย อ่านได้ลื่นไหลจนไม่มีจุดไหนให้ขัดใจเลยสักนิด

"ซึลโฮ ต้องการอะไรไหมครับ"

ระหว่างที่ผมกำลังอ่านบทอยู่ในห้องนั่งเล่น ชูซอมก ผู้จัดการส่วนตัวที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนร่วมบ้านของผมในตอนนี้ก็เอ่ยถามขึ้น

"ไม่ล่ะ ไปทำเรื่องของนายเถอะ"

"ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัว"

ชูซอมกก้มศีรษะให้อย่างสุภาพแล้วกลับเข้าห้องของตัวเองไป

'อยู่ด้วยกันก็ไม่เลวแฮะ'

นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนที่ไม่ใช่ลูกน้องของตัวเอง

ตอนที่ผมยังอยู่กับสตาร์แอคเตอร์ส ฮยอนจินแกก็เคยมานอนค้างที่ห้องนั่งเล่นในโรงแรมบ้างเป็นบางครั้ง แต่นั่นก็ไม่ได้กินเวลานานนัก

นี่ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วตั้งแต่ซอมกย้ายเข้ามา และไม่มีสักครั้งเลยที่เขาจะทำเรื่องกวนใจผม

'หาผู้ชายที่รักความสะอาดขนาดนี้ได้ยากแฮะ'

เป็นเพราะเขาเคยเป็นทหารมาก่อน หรือว่าเป็นแค่นิสัยส่วนตัวกันนะ

ผมไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะไม่ทิ้งร่องรอยการใช้ชีวิตของตัวเองเอาไว้หรือเปล่า แต่ความเจ้าระเบียบจนเข้าขั้นหมกมุ่นของเขาก็ถูกใจผมดี

บางครั้งผมถึงขั้นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ร่วมชายคากับคนอื่น ก็ตอนที่บังเอิญเดินสวนกับชูซอมกในห้องนี่แหละ

'ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลยทีเดียว'

ผมตกลงกับประธานจางได้ลงตัว ส่วนการเตรียมตัวสำหรับอ่านบทภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved' ของผู้กำกับแบคก็กำลังคืบหน้าไปอย่างราบรื่น

ตอนนี้ก็เหลือแค่เรื่องออดิชันหนังสยองขวัญเท่านั้น

'ฉันจะได้บทนี้มาจริง ๆ หรือเปล่านะ'

ทั้งที่เปิดออดิชันไปตั้งหลายรอบแล้ว แต่บทนี้ก็ยังหาคนมาแสดงไม่ได้สักที

ถ้าฝั่งนั้นต้องการนักแสดงที่มีฝีมือระดับพระกาฬ ผมก็พร้อมจะยอมแพ้แต่โดยดี

แต่จากที่ฟังหัวหน้าทีมอันเล่ามา ในบรรดานักแสดงที่ตกรอบไปก่อนหน้านี้ มีแต่คนเก่ง ๆ เต็มไปหมดจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่า 'ทำไมคนพวกนั้นถึงชวดบทนี้ไปได้?'

บางคนถึงขั้นมีภาพลักษณ์ที่ตรงกับคาแรกเตอร์ในบทแบบเป๊ะ ๆ ด้วยซ้ำ

'แสดงว่าที่โดนปัดตกไปก็เพราะไม่ถูกจริตผู้กำกับจริง ๆ สินะ'

อืม ไม่รู้สิ

โดยพื้นฐานแล้วผมเข้ากับพวกเรื่องมากไม่ค่อยได้หรอก

ฝ่ายแคสติ้งบอกว่าผมดูน่าจะเป็นคนที่ผู้กำกับยอมฟัง แต่พวกเขาจะไปรู้อะไรล่ะ

'ก็คงจะลองดูแหละ แต่...'

อย่างที่เคยบอกไปหลายครั้ง ผมเป็นคนให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพ

ผมไม่มีทั้งแพสชันหรือความปรารถนาที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจมหาศาลให้กับสิ่งที่มีโอกาสสำเร็จริบหรี่

'ถึงยังไงนอกจากหนังสยองขวัญเรื่องนี้ ผมก็มีงานอื่นให้ทำอีกตั้งเยอะแยะ'

ผมจะถือซะว่าเป็นการศึกษาเรียนรู้ ท่องบทให้ขึ้นใจ ส่วนเรื่องการแสดงอิสระนั้น...

'เฮอะ'

ผมจะทำแบบสุกเอาเผากินก็ไม่ได้อีก

ผมถอนหายใจพลางค้นหาข้อมูลในโทรศัพท์

พอพิมพ์คำว่า "เตรียมตัวการแสดงอิสระ" ลงในช่องค้นหา ผมก็เจอกระทู้ที่บอกว่าควรเลือกฉากที่ดึงจุดแข็งของตัวเองออกมาให้เห็นชัดเจนที่สุด

'พวกเขาชอบฉากที่แสดงอารมณ์รุนแรงอย่างการร้องไห้ เกรี้ยวกราด สิ้นหวัง...'

หลังจากไล่อ่านบล็อกไปได้พักหนึ่ง ผมก็ปิดหน้าจอลงดื้อ ๆ

'จุดแข็งของผมงั้นเหรอ?'

ก็ต้องเป็นไอ้เวรที่สันดานเสียน่ะสิ

ผมไม่เห็นต้องเตรียมตัวอะไรเลยถ้าจะแสดงด้านนั้นออกมา

เรื่องแค่นี้ผมกล้าคุยโวได้เลยล่ะ

แค่ตัวเปล่า ผมก็สามารถทำให้อารมณ์ของคนที่อยู่ตรงหน้าพังป่นปี้ได้แล้ว

ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ ผมจึงลงแรงไปในระดับที่คุ้มค่ากับผลลัพธ์แบบพอดีเป๊ะ

ผมยังต้องซ้อมบทสำหรับภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved' ของผู้กำกับแบคที่คอนเฟิร์มไปแล้วด้วย ผมก็เลยทุ่มเทไปแค่ในระดับที่ต่อให้พลาดก็จะไม่มานั่งเสียใจทีหลัง

และแล้ววันออดิชันก็มาถึง

"ซอมก จากตรงนี้เดี๋ยวผมไปเอง"

"...ขอถามเหตุผลได้ไหมครับ"

ก่อนจะเดินเข้าตึกสำนักงาน ผมก็เดินไปขวางทางชูซอมกไว้เพื่อเบรกเขา

สำหรับคนที่เชื่อฝังหัวว่าผู้จัดการต้องคอยประกบนักแสดงตลอดเวลา การทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการขัดขวางการทำงานของเขา

"คุณบอกเองนี่ว่าข้างบนไม่มีใครนอกจากผู้กำกับ มีแค่กล้องตั้งทิ้งไว้ มันก็เหมือนเข้าไปคุยกันตัวต่อตัวนั่นแหละ ผมไปเองดีกว่า"

โชคดีที่ซอมกไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ

เขาแค่บอกว่าจะนั่งรออยู่ที่คาเฟ่ชั้นล่างจนกว่าผมจะเสร็จ แล้วกำชับว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้รีบโทรหาเขาทันที

หลังจากยืนมองจนแน่ใจแล้วว่าเขาเดินเข้าคาเฟ่ไป ผมถึงได้ค่อย ๆ เดินเข้าไปในสำนักงาน

'ที่นี่กว้างชะมัด'

กว้างเกินกว่าที่ผู้กำกับจะใช้งานแค่คนเดียวแน่ ๆ

มันควรจะมีพนักงานคนอื่นอยู่ด้วยสิ แต่การที่ผู้กำกับยืนกรานจะแคสต์งานนี้คนเดียวมันดูมีพิรุธชอบกล

'หมอนั่นคงอยากประกาศให้รู้เนียน ๆ ละมั้ง ว่าอำนาจตัดสินใจทั้งหมดอยู่ที่ตัวเองคนเดียว'

คิดแล้วก็แอบรู้สึกขมคอพิกล

"ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ไหมครับ"

ผมมองเข้าไปในความว่างเปล่าแล้วร้องเรียกออกไป

มีเสียงหนึ่งดังมาจากห้องที่อยู่ด้านในสุด

"เข้ามาสิครับ"

แค่ได้ยินเสียง ผมก็เดาะลิ้นอย่างขัดใจ

'ถึงจะเป็นผู้กำกับก็เถอะ...'

ถ้ามีคนนอกมาที่ทำงาน อย่างน้อยก็ควรจะเดินออกมาต้อนรับกันบ้างสิ

ผมบ่นกระปอดกระแปดในใจพลางปั้นหน้าสุภาพเรียบร้อย แล้วเปิดประตูเข้าไป

"คุณยูซึลโฮ?"

วินาทีที่เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งวางท่ากร่างอยู่บนโต๊ะทำงาน ผมก็คิดขึ้นมาทันทีว่า...

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมผู้กำกับซอจินกิ"

ว้าว...

'แคสติ้งไดเรกเตอร์คนนั้นชื่ออะไรกันนะ'

เขาไม่น่ามาทำงานแคสต์นักแสดงหรอก

น่าจะเปลี่ยนสายไปเป็นหมอดูมากกว่า

ไม่สิ ระดับนี้น่าจะเรียกว่าหมอดูโหงวเฮ้งถึงจะถูก

'ตาแหลมชะมัด'

ทันทีที่เห็นหน้าผู้กำกับคนนี้ ผมก็เข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่าแคสติ้งไดเรกเตอร์คนนั้นหมายถึงอะไร

ศีรษะที่เชิดขึ้นอย่างดื้อดึงราวกับไม่ยอมก้มหัวให้ใคร

ดวงตาและริมฝีปากที่แผ่รังสีความหัวรั้นออกมาอย่างชัดเจน

ทว่าไหล่ที่ค่อมนิด ๆ กลับหดลู่ลงทันทีที่สบตากับผม

สรุปสั้น ๆ ก็คือ...

'ผมควรจะแสดงฟรีสไตล์ต่อหน้าไอ้หมอนี่จริง ๆ เหรอเนี่ย'

'ถ้าเกิดหมอนี่ร้องไห้โฮขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ'

ดูยังไงหมอนี่ก็เป็นแค่พวกไก่อ่อนชัด ๆ