ตอนที่ 74

บทที่ 74

"ตามผมมาครับ"

ผมเดินตามหัวหน้าทีมอันไปตามโถงทางเดินอันหรูหรา

ทุกสิ่งที่สายตาผมมองเห็นล้วนส่องประกายระยิบระยับ ผมคิดว่าถ้ามีคนนอกมาเยือน พวกเขาคงรู้สึกเกร็งไปตามระเบียบ

"หัวหน้าฮัน สวัสดีครับ"

"โอ๊ะ! หัวหน้าทีม"

ผู้ชายที่นั่งอยู่หน้าห้องประธานทักทายพวกเราด้วยรอยยิ้มสดใส

ท่าทางของเขาดูเหมือนเลขาของท่านประธานไม่มีผิด

"มาหาท่านประธานเหรอครับ ตอนนี้เขาไม่อยู่ที่โต๊ะนะครับ"

"เอ๊ะ? แต่เมื่อกี้ตอนผมโทรหา เขาบอกให้ขึ้นมานี่ครับ"

"...ให้ตายสิ เขาคงกะจะแกล้งคุณอีกแล้วแน่ๆ"

ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าฮันส่ายหัว

"หัวหน้าทีมครับ ช่วยตามน้ำไปหน่อยนะครับ ถ้าเขาอยู่ข้างใน เดี๋ยวก็คงออกมาเอง รบกวนช่วยแกล้งทำเป็นตกใจตอนเขาโผล่มาหน่อยแล้วกันครับ"

"ฮ่าๆ ได้เลยครับ"

หัวหน้าทีมอันหัวเราะพลางผลักประตูห้องทำงานให้เปิดออก

ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นเขาก้าวเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าของบริษัทอย่างมั่นใจ

'หมอนี่ทำตัวเป็นกันเองกับเจ้านายแบบนี้ตลอดเลยเหรอวะ'

ตัดสินจากบทสนทนากับหัวหน้าฮัน ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเกรงกลัวท่านประธานเลยสักนิด

เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายเป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อปของวงการบันเทิงเกาหลี มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำความเข้าใจได้ง่ายๆ เลย

'ตอนให้สัมภาษณ์ก็ดูปกติดีนี่หว่า'

ก่อนจะย้ายสังกัดมาที่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ ผมเคยค้นหาบทสัมภาษณ์หลายๆ ชิ้นที่เขาเคยให้ไว้มาดู

ทุกชิ้นล้วนไร้ที่ติ

ความเป็นมืออาชีพของเขาเห็นได้ชัดจากการที่ไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครจับผิดได้เลย

เขาทำให้ผมนึกถึงตัวเองสมัยที่ยังทำงานอยู่ที่ฮารุไฟแนนซ์ด้วยซ้ำ

...ถึงแม้ว่าพวกลูกน้องจะไม่ได้ทำตัวสบายๆ กับผมขนาดนี้ก็เถอะ

"คุณคงสนิทกับท่านประธานน่าดูเลยนะครับ"

"ผมอยู่ที่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์มานานแล้วน่ะครับ ผมเริ่มงานจากตำแหน่งผู้จัดการระดับล่างสุดของทีมหนึ่งจนได้เลื่อนขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีม ระหว่างนั้นมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเลยล่ะครับ"

หัวหน้าทีมอันระบายยิ้มบางๆ

เมื่อมองไปรอบๆ ห้องทำงานของท่านประธานกลับดูเรียบง่ายอย่างคาดไม่ถึง

นอกจากชั้นวางถ้วยรางวัลหลายใบแล้ว ก็แทบไม่มีของตกแต่งอะไรอีกเลย เมื่อเทียบกับโถงทางเดินอันหรูหราด้านนอก ที่นี่ถือว่าเรียบง่ายมาก

"การตกแต่งข้างในต่างจากข้างนอกลิบลับเลยนะครับ"

"คนนอกไม่ได้เข้ามาในนี้หรอกครับ ปกติเราจะพาพวกเขามาแค่หน้าประตู แล้วก็ให้ลงไปที่ห้องประชุม"

"ทำไมล่ะครับ"

"มันเป็นการจัดฉากอย่างหนึ่งน่ะครับ ถ้าทุกคนคิดว่า 'นี่คือสถานที่ที่ไม่มีใครเข้าไปได้' พวกเขาก็จะเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า 'ฉันต้องทำยังไงถึงจะได้เข้าไปข้างในนั้น'"

และนั่นก็ทำให้พวกเขามีท่าทีโอนอ่อนให้ท่านประธานไปเองโดยปริยาย

ผมพยักหน้าให้กับการใช้จิตวิทยาอันชาญฉลาดนี้

"ท่านดูเป็นคนฉลาดหลักแหลมดีนะครับ"

"ถ้าเป็นเรื่องงาน ท่านเก่งจนผมไม่อยากเอาไปเปรียบเทียบกับค่ายอื่นเลยครับ ผมเอาตำแหน่งเป็นประกันได้เลย"

ถ้าเจ้านายเก่ง แล้วจะมีอะไรสำคัญไปกว่านั้นอีกล่ะ

ผมเองก็เคยเป็นเจ้านายคนมาก่อน ไม่มีอะไรไร้สาระไปกว่าการมานั่งกังวลเรื่องสวัสดิการของพนักงานอีกแล้ว

เจ้านายที่ดีที่สุดคือคนที่สั่งงานน้อยแต่จ่ายเงินหนัก

และถ้าสามารถปกป้องพนักงานเวลาเกิดเรื่องได้ด้วยก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

"ถ้าท่านเป็นคนดีก็คงดีแหละครับ แต่ผมคงไม่ได้เจอท่านบ่อยขนาดนั้นอยู่แล้ว เลยไม่ได้คาดหวังอะไรหรอกครับ"

"งั้นเหรอครับ แต่ที่จริงท่านประธานดูแลนักแสดงดีมากเลยนะครับ"

"ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อหรอกครับ แต่เอาเวลาไปคุยกับพวกนักแสดงตัวท็อปของค่ายแทนที่จะเป็นผม มันไม่คุ้มค่ากว่าเหรอครับ"

ผมรู้สถานะของตัวเองดี

ถึงแม้ในที่สุดการแสดงของยูซึลโฮจะเริ่มได้รับการยอมรับจนมีงานเสนอเข้ามาบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีหนทางอีกยาวไกลกว่าจะได้เป็นหน้าเป็นตาของค่าย

ตอนนี้นักแสดงเบอร์หนึ่งของอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์คืออียอนแจ

'แถมเขายังอายุน้อย คงยังทำงานในวงการไปได้อีกสักสามสิบปีล่ะมั้ง'

ผมไม่ได้มีความคิดที่จะไปแย่งตำแหน่งของเขาเลยสักนิด

เป้าหมายของผมไม่ใช่การเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมแบบอียอนแจ

ผมก็แค่อยากจะหาเงินให้ได้เยอะ ๆ เท่าเขาก็พอ

'ผมแสดงแบบนั้นไม่ได้หรอก'

ผมไม่รู้หรอกนะว่าพูดแบบนี้แล้วจะฟังดูเป็นยังไง แต่เอาจริง ๆ ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นเลยสักนิด

'ขืนทำแบบนั้นมีหวังผมได้อายุสั้นแน่'

อียอนแจขึ้นชื่อเรื่องการอุทิศทั้งชีวิตให้กับการแสดง โดยไม่ยอมถนอมร่างกายหรือสุขภาพของตัวเองเลย

เขาถึงขั้นเล่นฉากแอ็กชันส่วนใหญ่ด้วยตัวเอง

นั่นมันขัดกับคติประจำใจที่ชอบเลือกทางสบายเมื่อมีโอกาสของผมอย่างสิ้นเชิง

"อืม งั้นเหรอครับ"

หัวหน้าทีมอันเอียงคออมยิ้ม

"เวลาคุณพูดอะไรแบบนี้ ทำเอาผมนึกถึงท่านประธานเลยครับ"

"ท่านประธานเหรอครับ"

แม้ผมจะทำหน้างุนงง แต่หัวหน้าทีมอันก็แค่ยิ้มกริ่มโดยไม่พูดอะไร

แล้วตอนนั้นเอง...

"จ๊ะเอ๋!"

จู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนโผล่มาตะโกนอยู่ข้าง ๆ พวกเรา

ทว่าทั้งผมและหัวหน้าทีมอันต่างก็สังเกตเห็นเขาค่อย ๆ ย่องเข้ามาจากหางตาตั้งนานแล้ว

'สงสัยต้องเล่นด้วยซะหน่อย'

เมื่อนึกถึงคำเตือนของหัวหน้าฮัน ผมกับหัวหน้าทีมอันจึงแกล้งทำเป็นตกใจพร้อมกัน

"โอ้โห ตกใจหมดเลยครับ"

"สะดุ้งเลยครับเนี่ย"

"...ช่างเถอะ ชิ ไม่สนุกเลย"

ชายคนนั้นเดาะลิ้นแล้วหันมาทางผม

จากนั้นเขาก็ฉีกยิ้มภูมิฐาน แล้วหยิบนามบัตรออกมาจากเสื้อสูท

"นายคือซึลโฮใช่ไหม ฉันได้ยินเรื่องของนายจากหัวหน้าทีมอันมาเยอะเลย ฉันจางอูยอน ประธานบริษัทอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์"

"ท่านประธานครับ มาเก๊กหล่อเอาตอนนี้ก็ไม่ได้ดูเท่ขึ้นมาหรอกนะครับ"

"นายไม่ต้องพูดเลย"

ประธานจางถลึงตาใส่หัวหน้าทีมอัน

ผมยิ้มเจื่อน ๆ แล้วรับนามบัตรมา

"ผมยูซึลโฮครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเจอกันหรอกนะ อา นายคงจำไม่ได้สินะ ฉันเคยเห็นนายตอนยังเด็ก พูดให้ถูกก็คือตรงข้างนอกนี้นี่แหละ"

ประธานจางยิ้มขี้เล่น

ลักยิ้มลึกที่แก้มทั้งสองข้าง ทำให้เขาให้ความรู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มทั้งที่อยู่ในวัยกลางคนแล้ว

"หัวหน้าทีมอันบอกว่าผมเคยมาที่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์กับพ่อแม่ครั้งหนึ่ง น่าเสียดายที่ผมจำไม่ได้เลยครับ"

"โล่งอกไปที ถ้านายจำได้ นายคงไม่เซ็นสัญญากับเราแน่ ๆ ตอนนั้นฉันทำตัวขี้งกสุด ๆ ไปเลยล่ะ"

เขาหัวเราะแหะ ๆ ยังคงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

'ผมสงสัยมาตลอดเลย'

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่ทำให้ยูแทโฮกับอีซึลมยองถึงกับหมดมาดแล้วโวยวายขึ้นมาได้

ผมอยากรู้วิธีปั่นประสาทพวกเขา

หลังจากนั่งลงบนโซฟาตามคำเชิญของท่านประธาน ผมก็ลองถามถึงเหตุการณ์ในวันนั้นอย่างระมัดระวัง

"อืม แต่พวกเขาก็เป็นพ่อแม่ของนายนะ... จะให้นินทาพวกเขาต่อหน้าลูกชายมันก็รู้สึกกระอักกระอ่วนยังไงชอบกล"

"ผมไม่ได้ติดต่อกับพวกเขาด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่างครับ พูดให้ถูกก็คือผมแทบจะตัดขาดจากพวกเขาไปแล้ว"

"จริงเหรอ"

น้ำเสียงของเขาฟังดูประหลาดใจ แต่แววตาของเขากลับไม่เป็นอย่างนั้น

แววตานั้นบ่งบอกว่าเขารู้อยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นแบบนั้น ผมจึงพูดอย่างสบายใจขึ้น

"แน่นอนครับ ในเมื่อทั้งคู่ต่างก็เป็นนักแสดง คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจอกันอีกเลย ถ้ามีเหตุการณ์แบบนั้น ผมก็แค่จะวางตัวให้เหมาะสมเพื่อไม่ให้คนอื่นมองว่ามีอะไรผิดปกติครับ"

"แล้วต่อให้มีคนมองว่าผิดปกติแล้วจะทำไมล่ะ? คนในวงการเขาก็น่าจะเดาเรื่องราวออกกันตั้งแต่ตอนที่นายเลือกมาเซ็นสัญญากับค่ายเราแทนที่จะเป็นค่ายของพวกเขาแล้วแหละ"

เขาไหวไหล่

"ตอนนั้นฉันเดินทางอยู่พอดี แต่ฉันก็คิดพิจารณาเรื่องการรับนายเข้าสังกัดอย่างถี่ถ้วน นายไม่ใช่นักแสดงธรรมดาทั่วไป พ่อแม่ของนายต่างก็เป็นนักแสดงชื่อดัง"

"นั่นก็จริงครับ"

"แถมฉันยังเคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกับยูแทโฮและอีซึลมยองเป็นการส่วนตัวมาก่อนด้วย ฉันคิดเผื่อความเป็นไปได้ไว้สารพัดรูปแบบ รวมถึงเรื่องที่พวกเขาอาจจะมาเล่นงานภาพลักษณ์ของนายในภายหลัง พวกเขาเป็นคนประเภทที่กล้าทำเรื่องพรรค์นั้นแน่ ๆ"

หือ?

นั่นเป็นเรื่องที่ผมกังวลอยู่พอดี

ในเมื่อเราทุกคนต่างก็เป็นคนดัง พวกเขาจึงเข้าใจดีกว่าใครว่าภาพลักษณ์คือจุดแข็ง... และจุดอ่อนที่สำคัญที่สุดของเรา

และในความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูก ฝ่ายที่เป็นรองมักจะเป็นลูกเสมอ

"นั่นก็เป็นเรื่องที่ผมกังวลเหมือนกันครับ ผมคงไม่สามารถเอาเรื่องภายในครอบครัวมาอธิบายให้คนทั่วไปฟังอย่างละเอียดได้ ถ้าพวกเขาเริ่มปั่นกระแสสื่อว่าผมเป็นลูกอกตัญญูที่ทอดทิ้งพ่อแม่ ผมคงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มประตูแน่ครับ"

"ก็จริง แต่แม้แต่เรื่องราวที่มืดมนที่สุดก็สามารถเปลี่ยนไปได้อย่างสิ้นเชิงเมื่ออยู่ในมือของนักเขียนชั้นยอด"

ประธานจางอธิบายว่าบริษัทของเขามีนักเล่าเรื่องฝีมือดีอยู่มากมาย

"ฉันชอบคนที่ทำงานเก่ง หัวหน้าทีมอันคนนี้ก็เหมือนกัน ทุกคนที่นี่ทำงานกันเก่งมาก สักวันนายคงจะได้สัมผัสด้วยตัวเอง"

"ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ"

"การที่ไม่มีข่าวหลุดออกไปเลยสักแอะหลังจากที่ฉันยืนตะโกนเถียงกับยูแทโฮและอีซึลมยอง น่าจะบอกนายได้นะว่าพนักงานของฉันมีความสามารถแค่ไหน"

จากนั้นประธานจางก็พูดต่อช้าๆ

"ความจริงแล้ว ตอนนั้นน่ะ..."

เรื่องที่ผมจินตนาการไว้มันเรียบง่ายมาก

เขาคงเสนอค่าตอบแทนให้ในราคาที่แย่มากๆ พวกนั้นก็เลยโกรธแล้วทะเลาะกัน

'ถึงยูแทโฮกับอีซึลมยองจะมีเหตุมีผลเกินกว่าจะทำแบบนั้นก็เถอะ'

แต่ก็นะ จะมีอะไรอีกล่ะที่ทำให้ผู้ใหญ่โตๆ มาทะเลาะกันขนาดนั้นได้

แต่สิ่งที่ออกมาจากปากของประธานจางกลับผิดไปจากที่ผมคาดไว้โดยสิ้นเชิง

"ฉันเป็นห่วงนาย"

"ครับ?"

"พวกนั้นพานายมาด้วย แล้วก็ทำกับนายแย่มากๆ ฉันตกใจจนพูดไม่ออก แต่เด็กตัวเล็กๆ คนนั้น... นาย... กลับเอาแต่นั่งยิ้มเหมือนกับชินชาไปแล้ว"

เขาพูดเรื่องอะไรของเขาเนี่ย?

ขณะที่ผมกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง ประธานจางก็ขมวดคิ้วเมื่อนึกย้อนไปถึงความทรงจำนั้น

"อาจจะฟังดูแปลกหน่อยนะ แต่ฉันถึงขนาดไปสืบดูเลยว่านายเป็นลูกแท้ๆ ของพวกเขาหรือเปล่า แต่ก็น่าทึ่งมากที่นายใช่... เหลือเชื่อจริงๆ"

"คุณทำถึงขนาดนั้นเลย... เดี๋ยวนะ คุณทะเลาะกับพ่อแม่ผมเพราะผมจริงๆ เหรอครับ?"

"ถ้าจะพูดให้ถูก ฉันเป็นคนเริ่มก่อนน่ะ ฉันบอกว่ามันไม่ถูกนะที่จะพูดจาแย่ๆ ถึงเด็กต่อหน้าเขาแบบนั้น แล้วอีซึลมยอง... พูดว่ายังไงนะ ประมาณว่าคนนอกมายุ่งเรื่องวิธีเลี้ยงลูกมันเสียมารยาทน่ะ"

เขาเกาหัวพลางพยายามนึกให้ออก

"รู้สึกว่าฉันจะสวนไปว่า 'ถ้าคุณเลี้ยงเขาแบบนั้น เด็กจะลำบากเอานะ' พอฉันเถียงกลับปุ๊บ เธอก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลย"

ผมเห็นด้วยทันที

ใช่

หล่อนมีมุมแบบนั้นอยู่จริงๆ

"ยูแทโฮโวยวายถามว่าเด็กเกี่ยวอะไรกับสัญญาของเรา ส่วนอีซึลมยองก็พูดว่า 'ยังไงเขาก็เป็นลูกฉัน คุณจะมายุ่งทำไมว่าฉันจะพูดอะไรกับเขา'"

"แบบนั้นคงเหนื่อยแย่เลยนะครับ"

"ก็ไม่ง่ายหรอก แต่พูดก็พูดเถอะ ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็แค่จัดการให้จบๆ แล้วไล่กลับไปก็สิ้นเรื่องใช่ไหมล่ะ ยังไงสัญญาก็ล่มไปแล้วด้วย"

ประธานจางหัวเราะแห้ง

"แต่ตอนนั้นยอนแจยังอยู่ประถม... หรือม.ต้นหว่า เอาเป็นว่าเธอยังเด็กมาก"

"นักแสดงอียอนแจเหรอครับ?"

"ใช่ นายทำให้ฉันนึกถึงเธอน่ะสิ แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ ถึงจะกลัวแต่เธอก็ยังเถียงฉอด ๆ แต่นายนี่สิ... เฮ้อ นายดูเหมือนว่าถ้าฉันเมินไป คงมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่ ๆ ฉันก็เลยปล่อยผ่านไม่ได้"

ผมเงียบไป

ถึงจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ผมก็อยากให้ยูซึลโฮมาสลับที่กับผม แม้จะแค่ชั่วครู่ เพื่อให้เขาได้ยินคำพูดพวกนี้ด้วยตัวเอง

ผมอยากบอกเขาว่า

ในตอนนั้น ตอนที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครอยู่ข้างนายเลย... จริง ๆ แล้วยังมีคนที่ห่วงใยนายอยู่นะ