ตอนที่ 73

บทที่ 73

วันนี้เป็นวันประชุมเตรียมงานสำหรับภาพยนตร์เรื่อง 'What I Loved' ของผู้กำกับแบค

ปกติแล้วนักแสดงและทีมงานทุกคนจะมารวมตัวกันเพื่ออ่านบทและซ้อมบทพูดด้วยกัน แต่วันนี้เป็นเพียงการพบปะและแนะนำตัวสำหรับทีมงานหลักเท่านั้น

'เธอมาถึงแล้วแฮะ'

เมื่อมองผ่านกระจกฝ้าของห้องประชุม ผมก็เห็นแบดาอินนั่งอยู่ข้างใน

ผมคิดว่าตัวเองมาเช้าพอแล้วเชียว แต่พอเห็นว่าเธอมาถึงและเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รู้สึกกระดากใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ดาอินนูนา ไม่เจอกันนานเลยนะครับ"

"รุ่นพี่คะ!!"

ทันทีที่แบดาอินซึ่งดูเกร็ง ๆ อยู่หันมาเห็นผม สีหน้าของเธอก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเธอก็รีบเดินเข้ามาและยิงคำถามใส่ผมรัว ๆ... ทั้งถามว่าผมสบายดีไหม เดินทางมาลำบากหรือเปล่า และอื่น ๆ อีกมากมาย เธอเป็นมิตรมากจนผมแทบตั้งตัวไม่ทัน

'อะไรเนี่ย?'

'เราสนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ?'

เราเคยส่งข้อความคุยกันบ้างแค่สองสามครั้ง และครั้งเดียวที่ผมได้เจอเธอแบบตัวเป็น ๆ ก็คือตอนถ่ายโฆษณา

ผมสับสนอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอลองคิดดูแล้วมันก็สมเหตุสมผล

'ก็นะ'

ผู้กำกับแบคเป็นถึงผู้กำกับ เธอจึงรู้สึกอึดอัดเป็นธรรมดาเวลาอยู่ใกล้

แถมวันนี้เธอก็จะได้เจอกับนักแสดงนำชายเป็นครั้งแรกด้วย เขาเองก็คงจะอึดอัดเหมือนกัน

ในบรรดาคนทั้งหมดที่เธอจะต้องเจอในวันนี้ ผมน่าจะเป็นคนที่เธอคุ้นเคยมากที่สุด... คนที่เธอติดต่อด้วยบ่อย ๆ แถมอายุยังห่างกันไม่มาก

'เธอบอกว่าเธอแก่กว่ายูซึลโฮหนึ่งปีใช่ไหมนะ'

อาจจะเพราะประสบการณ์ยี่สิบปีในวงการของยูซึลโฮไม่ได้เป็นของผมจริง ๆ ผมถึงไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาสักเท่าไหร่ที่ถูกเรียกว่า 'ซอนแบ'

ยังไงพอเริ่มถ่ายทำ พวกเราก็ต้องพูดคุยกันให้เป็นธรรมชาติอยู่แล้ว ผมเลยคิดคำนวณในหัวนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยปาก

"ดาอินนูนา เรามาคุยกันแบบเป็นกันเองดีไหมครับ"

"อ-อะไรนะคะ ฉันจะทำแบบนั้นกับซอนแบได้ยังไง โดยเฉพาะกับผู้มีพระคุณของฉัน"

"...ผู้มีพระคุณบ้าบออะไรล่ะครับ อย่าเรียกแบบนั้นเลย"

พอเห็นว่าผมรู้สึกอึดอัดกับคำนั้นจริง ๆ แบดาอินก็พยักหน้ารับทันที

"งั้น... ซึลโฮ? บ-แบบนี้โอเคไหม"

"ครับ นูนาสะดวกแบบไหนก็เอาแบบนั้นเลย"

ดูผมสิ อายุป่านนี้แล้ว ยังต้องมาเรียกผู้หญิงวัยยี่สิบกว่า ๆ ว่า 'นูนา'

ผมรู้สึกสะอิดสะเอียนตัวเองนิด ๆ แต่ก็ต้องคอยเตือนสติว่าตอนนี้ผมคือยูซึลโฮ

'ตั้งสติสิวะ แกไม่อยากได้เงินหรือไง'

"อะแฮ่ม ซึลโฮ รู้ไหมว่าวันนี้พวกเราต้องทำอะไรกันบ้าง"

"คงไม่มีอะไรพิเศษหรอกครับ นูนา ดูโฮฮยอง แล้วก็ผมต้องถ่ายทำด้วยกันไปอีกนาน พวกเขาก็เลยน่าจะจัดนัดนี้ขึ้นมาเพื่อให้พวกเราทำความรู้จักกันไว้"

"ดูโฮฮยองเหรอ นายเคยเจอเขาแล้วเหรอ"

"ครับ เมื่อสัปดาห์ก่อน"

อันที่จริงผมเคยไปกินข้าวกับนักแสดงนำชายอย่างบยอนดูโฮมาแล้ว

เรื่องมันเริ่มจากผมเป็นฝ่ายติดต่อไปหาเขาก่อนหลังจากการแคสติ้งเสร็จสิ้น

'เราต้องทำงานด้วยกันตั้งหลายเดือน อย่างน้อยการทักทายกันก่อนก็เป็นมารยาทพื้นฐานละนะ'

อีกอย่าง เขาก็อายุมากกว่ายูซึลโฮตั้งเจ็ดปี

ระหว่างเราสองคน เห็นได้ชัดว่าผมควรเป็นฝ่ายโทรไปหาก่อน

'ระบบอาวุโสแบบขงจื๊อมันมีเหตุผลของมันอยู่นั่นแหละ'

แต่ทันทีที่เขารับสาย น้ำเสียงของบยอนดูโฮก็ฟังดูดีใจสุด ๆ และนัดเจอผมทันที

หลังจากจับพลัดจับผลูไปร่วมโต๊ะกินข้าว โดนเขาเลี้ยง แถมยังต้องจุดบุหรี่ให้เขาด้วย ผมก็พอจะเดาออกคร่าว ๆ ว่าเขาเป็นคนแบบไหน

"เขาพึ่งพาได้ครับ ดูเป็นคนที่รักพวกพ้อง คล้าย ๆ... ประเภทที่พูดคำไหนคำนั้นเลยละครับ"

"งั้นเหรอ อืม..."

แบดาอินทำหน้างุนงง

อย่างน้อยในมุมมองของผม ที่เคยเจอคนอย่างอูจุนซอมาก่อน เขาดูเป็นเพื่อนร่วมงานที่ยอดเยี่ยมทีเดียว

"ขออนุญาตนะคร้าบ~"

พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ

บยอนดูโฮเดินเข้ามาในห้อง

"อ้าว? โฮยา! นายมาถึงเร็วนะเนี่ย!"

"ฮยอง"

เขาแท็กมือไฮไฟฟ์กับผมอย่างร่าเริง ก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นแบดาอิน

"อ้อ! สวัสดีครับ คุณคือดาอินใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ! ฉันแบดาอินค่ะ! ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!"

เธอโค้งคำนับต่ำพลางเอ่ยทักทายเสียงดัง

บยอนดูโฮโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันบอกว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ก่อนจะมองสลับไปมาระหว่างพวกเราสองคน

"พวกเธอสองคนเป็นคู่ที่ดูดีกันจัง! แล้วนี่ฉันต้องเข้ามาแทรกกลางคู่ที่น่ารักขนาดนี้เหรอเนี่ย รู้สึกผิดขึ้นมาเลยแฮะ"

"ถ้าพวกผมบอกว่าอย่าเข้ามาแทรก ฮยองจะยอมหยุดไหมล่ะครับ"

"โธ่เอ๊ย~ เขาจ่ายเงินจ้างมาแล้ว ฉันก็ต้องทำหน้าที่สิ ฮ่า ๆ ๆ"

ขณะที่ผมกับดูโฮคุยกันอย่างเป็นกันเอง แบดาอินที่อยู่ตรงกลางก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ

ตอนนั้นเอง ผู้กำกับแบคกับหัวหน้านักเขียนบทก็เดินเข้ามา

"อ้าว? มากันครบสามคนแล้วเหรอเนี่ย ภาพออกมาเป๊ะเลยแฮะ เหมือนเจ้าหญิงกับบอดี้การ์ดสองคนไม่มีผิด!"

"บอดี้การ์ดเหรอครับ ผู้กำกับ ถ้าเป็นผมก็ว่าไปอย่าง แต่ซึลโฮนี่อย่างน้อยน่าจะเป็นเจ้าชายนะครับ"

บยอนดูโฮบ่นกระปอดกระแปดพลางรีบเดินเข้าไปกอดทักทายผู้กำกับแบคเบา ๆ

ในขณะเดียวกัน ผมก็เข้าไปช่วยถือสัมภาระให้หัวหน้านักเขียนบทเรียบร้อยแล้ว

"แหม~ มารยาทงามจังเลย ขอบใจนะ"

"เรื่องเล็กน้อยครับ"

บรรยากาศโดยรวมดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาทีเดียว

แบดาอินยิ้มกว้างและพยายามทำตัวกลมกลืนกับบรรยากาศ แต่คงเป็นเพราะความประหม่า เธอจึงเอาแต่แกะเล็บตัวเอง

"มือครับ นูนา"

"หืม? อ๊ะ จริงด้วย"

พอผมทัก แบดาอินก็รีบหยุดมือทันที

อาจจะเป็นเพราะติดนิสัยเงอะงะแบบนี้ เธอถึงได้ดูเด็กกว่าชเวรันเสียอีก

"เรามานั่งคุยกันดีไหมคะ"

สิ้นคำพูดของผู้กำกับแบค ทุกคนก็นั่งล้อมรอบโต๊ะตัวหนึ่ง

ความตื่นเต้น ความกังวล ความคาดหวัง ความประหม่า... อารมณ์ความรู้สึกที่มักจะวนเวียนอยู่รอบตัวคนที่กำลังเตรียมโปรเจกต์ใหญ่อบอวลไปทั่วทั้งห้อง

'หวังแค่ว่ามันจะไม่ยืดเยื้อไม่จบไม่สิ้นหรอกนะ'

ชเวรันเคยบอกไว้ว่า ระยะเวลาการถ่ายทำจะแตกต่างกันไปอย่างมากตามแต่สไตล์ของผู้กำกับ

ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสไตล์ของผู้กำกับแบคจะเป็นแบบไหน

'จะให้มาเสียเวลาครึ่งปีกับไอ้เรื่องนี้เรื่องเดียวไม่ได้หรอกนะ'

ผมไม่รู้เลยว่ายูซึลโฮจะมีงานติดต่อเข้ามาอีกนานแค่ไหน

ผมจึงทุ่มเวลาทั้งหมดให้โปรเจกต์เดียวไม่ได้

ต่อให้ต้องนอนน้อยลง ผมก็ต้องรับงานซ้อนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ทุกคนอ่านบทกันมาแล้วใช่ไหมคะ เนื่องจากเราเตรียมงานกันมานาน ฉันคิดว่าเราน่าจะเริ่มถ่ายทำได้เร็วสุดภายในเดือนนี้เลยค่ะ"

"ดีเลยครับ"

"ตลอดสองชั่วโมงเต็ม จะมีแค่พวกคุณสามคนเข้าฉากแบบน็อนสต็อป เพราะงั้นดูแลตัวเองกันให้ดีระหว่างถ่ายทำนะคะ โดยเฉพาะคุณ ซึลโฮ คุณต้องดูอ่อนไหวและโทรม ๆ หน่อย ดังนั้นห้ามน้ำหนักขึ้นนะคะ ระวังเรื่องอาการบวมด้วย"

ผู้กำกับแบคยิ้มขณะร่ายคำสั่งออกมาเป็นชุด

ผมเคยเจอเธอตามลำพังมาก่อนแล้ว แต่พอมาเห็นแบบนี้ เธอมีความน่าเกรงขามมากกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก

ผมจงใจตอบรับอย่างกระตือรือร้น

"รับทราบครับ! ผมจะไม่คิดเรื่องกินรามยอนเลยจนกว่าจะถ่ายทำเสร็จ!"

"ฉันชอบทัศนคติแบบนี้นะคะ!"

ผู้กำกับแบคยกนิ้วโป้งให้ผม

ทุกอย่างที่ตามมาหลังจากนั้นค่อนข้างเป็นไปตามที่คาดไว้

ในที่สุด แม้แต่แบดาอินก็เริ่มพูดคุยอย่างกระตือรือร้นด้วยความอัธยาศัยดีตามธรรมชาติของเธอ ส่วนดูโฮก็เข้ากับทุกคนได้ดีมากจนผ่านไปไม่นานทุกคนก็พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง

"ฮยอง ไว้เจอกันตอนอ่านบทนะครับ"

"ได้เลย~ ไว้เจอกันคราวหน้านะ ดาอิน!"

"ค่ะ!"

จากนั้นทุกคนยกเว้นแบดาอินก็ทยอยกลับไป

เนื่องจากเธออายุน้อยที่สุด เธอเลยดูตั้งใจว่าจะอยู่จนกว่าพวกรุ่นพี่จะกลับกันไปหมด

แต่ถึงทุกคนจะกลับไปหมดแล้ว เธอก็ยังดูไม่มีทีท่าว่าจะกลับเลย

"ไม่กลับบ้านเหรอ"

"เอ๊ะ? อ๊ะ! จริงด้วย! ฉันต้องกลับแล้ว! ต้องกลับแล้ว!"

แบดาอินที่กำลังใจลอยผุดลุกขึ้นยืนทันที

จากนั้นเธอก็เดินฉับ ๆ ออกจากห้องไปอย่างมั่นใจ

ผมถอนหายใจ

"นูนา กระเป๋าครับ"

"อ๊ะ! จริงด้วย!"

แบดาอินรีบลนลานกลับเข้ามา

'ชิ'

แค่นี้ผมก็เหนื่อยแล้ว

คนที่หลง ๆ ลืม ๆ แบบนี้ ทางที่ดีคืออย่าไปใส่ใจจะดีกว่า

โชคร้ายที่เธอต้องมารับบทเป็นแฟนของผม

'อย่างน้อยตัวจริงของเธอก็ต่างจากในบทลิบลับล่ะนะ'

ในชีวิตจริง แบดาอินทั้งซุ่มซ่ามและใจลอย

แต่ตัวละครที่เธอต้องแสดงอย่างยอนฮี เป็นผู้หญิงที่เฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวจนใครต่อใครต่างก็ชมว่าเก่งกาจ

สำหรับคนที่ชอบคนเก่งมาแต่ไหนแต่ไรอย่างผม ยอนฮีจึงใกล้เคียงกับสเปกของผมเลยทีเดียว

"โธ่เอ๊ย ขอโทษทีค่ะ ช่วงนี้ฉันเบลอไปหมด ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะมีตารางงานกับเขาจริง ๆ"

"ถึงยังไงก็ต้องดึงสติหน่อยนะครับ ว่าแต่โทรศัพท์ล่ะครับ"

"อยู่ในกระเป๋า... อ๊ะ! ฉันลืมไว้ในห้องน้ำนี่นา!"

'จึ๊ เจริญล่ะ'

ผมเกือบจะเดาะลิ้นออกมาแล้ว

'ไว้รอให้สนิทกันกว่านี้ก่อนเถอะ'

ถ้าเธอเกิดหมดกำลังใจเพราะคำพูดของผมจนกระทบไปถึงการแสดง นั่นคงเป็นหายนะแน่ ๆ

แม้จะกลืนความคิดเหล่านั้นลงคอ ผมก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี

'คนแบบนี้จะแสดงเป็นผู้หญิงเฉียบขาดอย่างยอนฮีได้ยังไงกัน'

การอ่านบทยังไม่เริ่มขึ้น และระหว่างการถ่ายทำโฆษณาก็ยังไม่มีฉากไหนที่ทำให้ผมประเมินการแสดงของแบดาอินได้เลย

'ก็นะ ผู้กำกับแบคเป็นคนให้เธอผ่านออดิชั่นมานี่นา'

พวกนักแสดงนี่แปลกคนชะมัด

'ผมแค่กะจะรับเงินแล้วทำให้มันจบ ๆ ไปแท้ ๆ'

แต่พอตอนนี้ผมเกิดอยากรู้ขึ้นมาว่าแบดาอินจะแสดงแบบไหน ผมก็พบว่าตัวเองกลับตั้งตารอการถ่ายทำขึ้นมาจริง ๆ

ในชีวิตนี้ผมเคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนไหมนะ

ตอนที่ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว...

"อ๊ะ! ฉันลืมกิ๊บติดผม!"

...แบดาอินก็ทำให้ความรู้สึกนั้นมลายหายไปในพริบตา

เอาจริงดิ?

* * *

กำหนดการถ่ายทำเรื่อง 'What I Loved' ได้ข้อสรุปอย่างเป็นทางการแล้ว

เมื่อเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันก่อนจะถึงวันอ่านบท หัวหน้าทีมอันก็จัดตารางออดิชั่นภาพยนตร์สยองขวัญไว้ในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง

"อาจจะหนักไปหน่อยนะครับ แต่ผมคิดว่าคุณน่าจะโฟกัสได้ง่ายกว่าถ้าตัดสินใจให้เด็ดขาดไปเลยว่าจะรับเล่นหนังเรื่องนั้นไหม"

"เอาตามนั้นก็ดีครับ"

ไม่ว่าจะมีเวลาเหลือหนึ่งสัปดาห์หรือสองสัปดาห์ก่อนออดิชั่น มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรนัก

ผมไม่ใช่นักแสดงตัวจริงสักหน่อย

ฝีมือของผมไม่ได้จะพัฒนาแบบก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนั้นอยู่แล้ว

"งั้นผมก็แค่ซ้อมตามฉากที่เขาส่งมาให้ใช่ไหมครับ หรือว่าต้องเตรียมอะไรไปอีก"

"คุณควรเตรียมการแสดงอิสระไปด้วยครับ ความยาวสักหนึ่งถึงสามนาที"

หัวหน้าทีมอันแนะนำเคล็ดลับการออดิชั่นทุกอย่างเท่าที่เขาจะนึกออกให้ผมฟัง

เขาคงดูออกทันทีว่านี่คือการออดิชั่นครั้งแรกของผม จากการที่ผมเอาแต่ซักถามจุกจิกไปเสียทุกเรื่อง

'ยูซึลโฮเคยออดิชั่นบ้างไหมนะ'

ต่อให้พ่อแม่จะใช้เส้นสายช่วย แต่ช่วงแรก ๆ เขาก็น่าจะเคยผ่านการออดิชั่นมาบ้างแหละ

โชคดีที่เรื่องนั้นมันผ่านมาหลายสิบปีแล้ว

'ฉันไม่ต้องแกล้งทำเป็นมีประสบการณ์หรอก'

ตามที่หัวหน้าทีมอันบอก การที่คนอยู่วงการมานานถึงยี่สิบปีต้องมาออดิชั่นแต่แรกก็ไม่ใช่เรื่องปกติอยู่แล้ว

คนที่มีประสบการณ์ระดับนั้นมักจะใช้วิธีนัดคุยกันแบบสบาย ๆ แทนเสียมากกว่า

"ไม่ต้องเครียดเกินไปนะครับ ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องกดดันตัวเองหรอก"

"ครับ ไม่ต้องห่วง"

ผมรับบทที่หัวหน้าทีมอันส่งให้แล้วลุกขึ้นยืน

ไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อแล้ว และตอนที่ผมกำลังจะกลับบ้าน เขาก็พูดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

"อ้อ จริงสิ ท่านประธานเพิ่งเดินทางกลับมาพอดี อยากแวะไปทักทายท่านก่อนกลับไหมครับ"