ตอนที่ 72

บทที่ 72

"ตอนนี้นางเอกคอนเฟิร์มแน่นอนแล้วค่ะ... ดาอินเซ็นสัญญาอะไรเรียบร้อยหมดแล้ว!"

ผู้กำกับแบคร้องบอกอย่างอารมณ์ดี

ผมลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินแบบนั้น

'ค่อยยังชั่วหน่อย'

เหตุผลเดียวที่แบดาอินซึ่งยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันได้รับการพิจารณาให้มารับบทนางเอก ก็เพราะตอนแรกได้อูจุนซอดาราดังมารับบทพระเอก

ผมกังวลอยู่เหมือนกันว่าพออูจุนซอถอนตัวไปแล้ว บทของดาอินอาจจะหลุดไปด้วย

'แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมปล่อยไอ้อูจุนซอไปหรอกนะ'

ถึงอย่างนั้น ถ้าการที่ผมเข้าไปสอดจนทำให้เธอต้องเสียงานนี้ไป มันก็คงดูกระอักกระอ่วนพิลึก

"ทั้งหมดนี่ต้องขอบคุณคุณเลยนะซึลโฮ"

ผู้กำกับแบคฉีกยิ้มกว้าง

"ฉันว่าตอนนี้นายทุนคงเชื่อแล้วล่ะค่ะว่าฉันตาถึงเรื่องนักแสดงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วพวกเขาก็คิดไม่ผิดด้วย! เพราะฉันเป็นคนแคสต์คุณมากับมือไงล่ะคะ!"

"ถึงคุณจะชมผมแบบนั้น ผมก็ไม่มีอะไรจะให้หรอกนะครับ"

"โธ่เอ๊ย! ถ้าไม่มีคุณ พวกเราคงจบเห่กันไปหมดแล้วค่ะ! เอาเป็นว่าตอนนี้เราผ่านวิกฤตมาได้แล้ว พวกเขาก็เลยบอกให้ฉันใช้นักแสดงหญิงที่เล็งไว้สำหรับบทนางเอกได้ตามสบายเลย"

น้ำเสียงของผู้กำกับแบคเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ถ้าไม่ได้เห็นแววในตัวแบดาอิน เธอคงไม่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขนาดนี้หรอก

ว่าแล้วเชียว เธอก็พูดถึงเรื่องโฆษณาเบียร์ขึ้นมา

"ครั้งนี้ดาอินถูกพูดถึงเยอะมากเลยใช่ไหมล่ะคะ มีแต่คนบอกว่าเธอกับคุณดูเคมีเข้ากันสุด ๆ ไปเลย"

"งั้นเหรอครับ"

"แน่นอนสิคะ! บางคนถึงกับเรียกร้องให้พวกคุณเล่นหนังโรแมนติกด้วยกันแบบจริงจังเลยด้วยซ้ำ ลองนึกภาพดูสิคะว่าหนังที่พวกคุณรับบทเป็นคู่รักกันจริง ๆ จะได้รับความสนใจขนาดไหน"

อืม นั่นก็จริงแฮะ

แต่ว่า...

"ผมไม่ได้เป็นพระเอกตัวจริงด้วยซ้ำ ผู้กำกับเอาเรื่องนั้นมาพิจารณาด้วยใช่ไหมครับ"

"ตอนจบไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่ดึงคนดูเข้าโรงหนังได้ก็ถือว่าปิดจ๊อบแล้ว! การตลาดต่างหากที่สำคัญที่สุด"

เป็นความคิดที่อยู่บนพื้นฐานความจริงแถมยังหน้าเงินอย่างน่าประหลาด

มันไม่ใช่คำพูดแบบที่ผมเคยได้ยินจากพีดีจางที่เคยร่วมงานด้วยมาก่อน แต่พูดตามตรง แบบนี้มันเข้าทางผมมากกว่า

ถูกต้อง ไม่มีใครอยู่รอดได้ด้วยการกินดินกินทรายหรอก

เงินมันต้องหามาให้ได้นั่นแหละ

"ดาอินคงดีใจน่าดูเลยนะครับ"

"ดีใจสิคะ เมื่อวานฉันโทรไปบอกเธอว่าไม่ต้องกังวลแล้ว เธอก็ร้องไห้โฮออกมาเลย"

ผู้กำกับแบคยิ้มอย่างอบอุ่น

"ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งมั่นใจว่าดาอินเหมาะกับบทนางเอกที่สุดแล้วล่ะค่ะ เธอไม่ได้สวยหยดย้อย... แต่ก็สวยกำลังดี!"

"..."

ผมนึกคำตอบที่เหมาะสมไม่ออก ก็เลยได้แต่เงียบ

ดูเหมือนผู้กำกับแบคจะคิดว่าผมไม่เข้าใจ เธอจึงอธิบายเพิ่มเติมอย่างตื่นเต้น

"คุณซึลโฮคะ หลังจากอ่านบทแล้ว คุณคงเข้าใจใช่ไหมคะว่านางเอกต้องมีความสวยแบบบอบบางน่าทะนุถนอม แต่ถ้าสวยโดดเด่นเกินไป บรรยากาศแบบนั้นมันก็จะถูกกลบน่ะค่ะ"

"จริงเหรอครับ ผมว่าคุณรันก็ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ดีนี่ครับ"

"การแสดงของคุณชเวรันยอดเยี่ยมมากค่ะ แต่ในฐานะนางเอกที่ฉันจินตนาการไว้... ไม่สิ เธอสวยเกินไปต่างหาก"

เข้าใจล่ะ

ถ้าเธอคิดแบบนั้น ผมก็ไม่มีอะไรจะเสริมอีก

ผมจึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ก็ดีแล้วครับที่เธอถูกใจคุณ อีกอย่าง เรื่องนี้เราก็แค่คุยกันเองเท่านั้นนะครับ"

"คะ?"

"คุณคงไม่ได้ไปพูดกับนักแสดงตรง ๆ หรอกใช่ไหมครับ ว่าเธอไม่ได้สวยมากก็เลยเหมาะกับบทนี้น่ะ"

"......อา แน่นอนว่าไม่สิคะ! โธ่ คุณซึลโฮคะ เห็นฉันเป็นคนยังไงกันเนี่ย?"

ผู้กำกับแบคหัวเราะ

แต่จากรอยยิ้มฝืน ๆ ที่เผยออกมาแวบหนึ่ง สายตาที่หลบเลี่ยงผมอย่างมีพิรุธ และมุมปากที่กระตุกอย่างเก้อเขิน ผมก็เข้าใจได้ทันที

'พูดไปแล้วสินะ'

น่าเสียดายแฮะ

อุตส่าห์กะจะดักคอไว้ก่อนแล้วเชียว

'อืม'

ถ้าผมไล่ต้อนไปมากกว่านี้ บรรยากาศคงมีแต่จะกระอักกระอ่วนเปล่า ๆ

ผู้กำกับแบคเป็นคนสบาย ๆ และชอบพูดเล่น แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผู้กำกับก็ยังเป็นผู้กำกับอยู่วันยังค่ำ

ผมเห็นคนมาเยอะแล้วที่ถูกเขี่ยทิ้งหลังจากทำตัวสนิทสนมเกินไปและล้ำเส้น

กับคนประเภทนี้ การรักษาระยะห่างที่เหมาะสมคือเรื่องสำคัญที่สุด

"แน่นอนว่าผู้กำกับคงไม่พูดอะไรแบบนั้นหรอกครับ ขอโทษด้วย ผมแค่มักจะคิดมากไปหน่อย นั่นคงเป็นเหตุผลที่บางครั้งผมรู้สึกทำตัวไม่ถูกเวลาต้องรับมือกับนักแสดงหญิงน่ะครับ"

"คุณเนี่ยนะคะ? น่าแปลกใจจัง"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงสุภาพของผม ผู้กำกับแบคก็เบิกตากว้าง

ในใจผมคิดว่า 'การรู้สึกทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่กับเพศตรงข้ามมันเป็นเรื่องปกติจะตายไป'

แต่ภายนอก ผมทำเป็นหน้าแดงด้วยความเขินอาย

"ผมยังมีอะไรต้องเรียนรู้จากผู้กำกับอีกเยอะเลยครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

"โธ่ ช่างมันเถอะค่ะ ฉันเองก็ยังต้องเรียนรู้อยู่เหมือนกัน"

ผู้กำกับแบคเกาหัว

แล้วสักพักเธอก็พูดเสริมเบา ๆ ว่า

"ฉันควรระวังเรื่องการวิจารณ์รูปร่างหน้าตาให้มากกว่านี้จริง ๆ นั่นแหละ ไว้เจอดาอินคราวหน้า ฉันจะบอกแค่ว่าเธอคือนางเอกในจินตนาการของฉันเป๊ะเลยก็แล้วกัน"

"สมกับเป็นผู้กำกับครับ ปราดเปรื่องมาก"

เมื่อเจอคำชมลอย ๆ ของผม ผู้กำกับแบคก็ยิ้มกว้าง

'จะพูดว่ายังไงดีล่ะ?'

เธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร...

แค่อาจจะยังไม่ค่อยมีความเป็นผู้ใหญ่เท่าไหร่นัก

ไม่ใช่ว่าเรื่องนี้จะสร้างปัญหาอะไรให้ผมหรอกนะ

คนแบบเธอรับมือได้ง่ายกว่าพวกจู้จี้และอ่อนไหวง่ายตั้งเยอะ

'แต่สำหรับดาอินคงไม่ง่ายแบบนั้นแน่'

หลังจากเป็นแค่คนไม่มีชื่อเสียงมาหลายปี เธอคงแบกรับความไม่มั่นใจเอาไว้ไม่น้อย

การได้เป็นนางเอกหนังอย่างกะทันหันคงทำให้เธอรู้สึกรับมือไม่ถูก ในขณะเดียวกันก็คงต้องพยายามยึดปาฏิหาริย์ที่ได้รับมานี้ไว้อย่างสุดชีวิต

ต่อให้ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมในกองถ่าย ผมก็จินตนาการภาพเธอยิ้มรับและไม่ปริปากบ่นออกมาได้อย่างง่ายดาย

'ไม่ใช่ว่าผมมีเหตุผลอะไรให้ต้องไปปกป้องเธอหรอกนะ'

มันเป็นเรื่องของคนอื่น

แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงทำให้ผมนึกถึงชเวรันกับชเวยุน

และในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่ง ผมก็รู้สึกละอายใจจนคิดว่าอย่างน้อยก็ควรจะยื่นมือเข้าไปช่วยสักหน่อย

"แล้วเรื่องพระเอกจะเอายังไงต่อครับ?"

"คนที่เราเกือบจะเซ็นสัญญาด้วยตั้งแต่แรกน่ะ บยอนดูโฮ เราจะตกลงเลือกเขา"

อา...

'เป็นตัวเลือกที่เข้าท่าแฮะ'

แม้แต่ผมเองก็ยังเคยได้ยินชื่อเขาอยู่สองสามครั้ง

เขาไม่ได้โด่งดังเท่าอูจุนซอ แต่ก็เป็นนักแสดงที่สั่งสมฝีมือมาอย่างต่อเนื่อง

"เขาเป็นคนเดียวที่อายุสามสิบกว่าแล้ว ฉันเลยรู้สึกเกรงใจอยู่นิดหน่อย แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ นักแสดงวัยยี่สิบกว่าที่พอจะใช้งานได้มีไม่ค่อยเยอะนี่นา... แบบที่คุณจะรู้สึกอุ่นใจเวลาให้เขารับบทนำน่ะ"

"นั่นสิครับ"

"แต่ดูโฮกับดาอินก็ดูเข้ากันดีนะ ภาพลักษณ์ของพวกเขาเหมาะสมกันดี ฉันว่าหนังเรื่องนี้ต้องออกมาดีแน่ ๆ!"

น้ำเสียงของผู้กำกับแบคเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ผมพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

'หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ'

ถ้ามันประสบความสำเร็จ ผมก็จะได้ส่วนแบ่งรายได้ด้วย

* * *

หลังจากออกจากห้องทำงานของผู้กำกับแบค ผมก็แวะไปที่บริษัท

หลังจากบอกผลการประชุมให้หัวหน้าทีมอันฟัง ผมก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา

"เหนื่อยหน่อยนะ พอตารางคิวถ่ายหนังลงตัวแล้ว ฉันจะจัดการเรื่องออดิชันหนังผีเรื่องที่เคยบอกไว้ให้"

"ครับ แต่ผมรับงานนั้นได้จริง ๆ เหรอครับ?"

"หืม?"

หัวหน้าทีมอันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

ผมมองรอยแผลเป็นบนคิ้วของเขาแล้วพูดต่อ

"ผู้กำกับหนังผีคนนั้นน่ะครับ หัวหน้าไม่ได้บอกเหรอว่าหนังสองเรื่องก่อนหน้าของเขาเจ๊งไม่เป็นท่า ถ้าเรื่องนี้แป้กอีกล่ะครับ?"

อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ใช่บริษัทประเภทที่ให้ความสำคัญกับเส้นทางอาชีพมากกว่าเรื่องเงินหรอกเหรอ?

ถ้าผมรับเล่นหนังไก่กาแค่เพราะได้เงินเยอะ แล้วโดนค่ายเทขึ้นมาจะทำยังไง?

"ฮะฮะ"

แต่ความกังวลจากใจจริงของผมกลับทำให้เขาหัวเราะออกมา

"คนเราจะสร้างแต่หนังฮิตไปซะทุกเรื่องได้ยังไงล่ะ จริงอยู่ที่การไม่โดนด่าว่าทำหนังห่วยแตกมันก็สำคัญ แต่ตราบใดที่หนังคุ้มทุนสร้างก็พอแล้ว"

"แต่มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะจงใจเลือกรับงานที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเจ๊งนี่ครับ"

"อย่าไปหมกมุ่นกับคำว่า 'ความเป็นไปได้' เลย มันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก"

หัวหน้าทีมอันยิ้ม

"ถ้าคุณคิดแบบนั้น หนังที่มีแววจะฮิตถล่มทลายก็คงต้องฮิตถล่มทลายเสมอไปแล้ว แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้นนี่ครับ ความเป็นไปได้ก็เป็นแค่ความเป็นไปได้"

"ก็จริงครับ"

"อีกอย่าง คุณไม่ได้ทุ่มสุดตัวให้กับหนังผีสักหน่อย คุณยังต้องถ่ายหนังของผู้กำกับแบคด้วยนี่ครับ"

เขาเสริมว่าถึงผู้กำกับแบคจะดูเปิ่น ๆ เวลาเจอตัวจริง แต่เธอก็เป็นผู้กำกับที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับในวงการหนัง

"แล้วคุณก็อ่านเรื่องย่อหนังผีแล้วใช่ไหมล่ะครับ เนื้อเรื่องมันดีนะ แน่นอนว่าเรื่องการกำกับก็เป็นอีกประเด็นหนึ่ง แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะเสียอะไรถ้าลองรับเล่นดู"

"เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นช่วยบอกผมด้วยนะครับถ้าได้คิวออดิชันแล้ว ระหว่างนี้ผมจะโฟกัสที่หนังของผู้กำกับแบคไปก่อน"

"ตกลงครับ"

หัวหน้าทีมอันพยักหน้า ก่อนจะชะงักไปกะทันหัน

"อ้อ จริงสิ บ่ายนี้คุณไม่มีคิวอะไรใช่ไหมครับ"

"ไม่มีครับ"

"งั้นไปย้ายของกันเถอะครับ"

"หืม?"

ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาทันที

"ขอโทษทีครับ ผมอยากหาที่พักให้คุณทันทีที่ย้ายค่าย แต่ติดปัญหาเรื่องความปลอดภัยนิดหน่อยก็เลยล่าช้าไปบ้าง"

"ไม่เป็นไรครับ"

ผมโบกมือปัด

แน่นอนว่าผมโกหก

ทุกครั้งที่นึกถึงค่าโรงแรมที่พอกพูนขึ้นทุกวัน ผมก็ต้องกัดฟันกรอด

"ทางนั้นบอกว่าคุณย้ายเข้าได้ตั้งแต่วันนี้เลย ไปเก็บของเถอะครับ เดี๋ยวเราไปกัน"

"โอเคครับ"

* * *

หลังจากกลับมาถึงโรงแรม ผมก็เก็บข้าวของทั้งหมด

โชคดีที่ผมมีสัมภาระไม่เยอะ

การย้ายของก็เลยเป็นเรื่องง่ายดาย

"คุณซึลโฮ ให้ผมวางเจ้านี่ไว้ตรงนี้เลยไหมครับ"

"ครับ"

ผมตอบซอมกแล้วมองไปรอบ ๆ

'นี่คือที่ที่ผมจะอาศัยอยู่ตั้งแต่นี้ไปสินะ'

อพาร์ตเมนต์นี้กว้างขวางเกินไปมากสำหรับอยู่อาศัยแค่คนเดียว

ขนาดตอนที่ผมทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำในฐานะเจ้าหนี้นอกระบบ ผมยังไม่เคยอยู่ที่ที่หรูหราขนาดนี้เลย

'ผมควรบอกให้พวกเขาย้ายผมไปอยู่ที่เล็กกว่านี้ดีไหมนะ'

แล้วก็ขอให้พวกเขาเอาเงินค่าเช่าส่วนต่างมาให้ผมแทน

ผมกำลังจมอยู่กับความคิดขี้งกแบบนั้นตอนที่ซอมกเอ่ยปากบอกลา

"โอเคครับ ไปเถอะ"

ผมตอบรับส่ง ๆ ไป ก่อนจะรีบร้องเรียกให้เขาหยุดเมื่อผ่านไปไม่กี่วินาที

"อ๊ะ เดี๋ยวครับ คุณซอมก"

"ครับ?"

เขาหันกลับมาหลังจากเดินไปถึงหน้าประตูแล้ว

"คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอครับ"

ผมไม่เคยนึกสงสัยเรื่องนี้มาก่อนเลย

ไม่ว่าเขาจะอาศัยอยู่กับครอบครัวหรืออยู่คนเดียว... ผมก็ยังไม่ค่อยสนใจอยู่ดี

ผมแค่รอยากรู้ว่าที่พักของเขาอยู่ห่างจากที่พักของผมแค่ไหน

'จะได้กะเวลาถูกตอนที่เรียกใช้งานเขาไง'

แต่คำตอบที่ได้รับกลับคาดไม่ถึง

"ผมนอนในห้อง รปภ. ของบริษัทครับ"

"หา?"

นั่นมันคำตอบแบบไหนกันล่ะนั่น

พอเห็นสีหน้าของผม ซอมกก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากออกจากกรม ครอบครัวก็ไล่เขาออกจากบ้าน

และถ้าหัวหน้าทีมอันไม่เสนอตำแหน่งผู้จัดการให้ เขาคงได้ไปนอนข้างถนนแล้ว

"แต่คุณก็ได้เงินเดือนไม่ใช่เหรอ"

"ด้วยเงินเดือนตอนนี้ ผมจ่ายค่าเช่าห้องในโซลไม่ไหวหรอกครับ ผมต้องรีบเก็บเงินด้วย ก็เลยขออนุญาตบริษัทนอนในห้อง รปภ. ครับ"

"...แล้วเรื่องอาบน้ำล่ะ"

"มียิมอยู่ใกล้ ๆ บริษัทครับ"

หลังจากตอบเสียงแข็ง ซอมกก็เหลือบมองผมกะทันหันแล้วรีบเสริมขึ้นมา

"ผมไปออกกำลังกายที่นั่นด้วยนะครับ ไม่ได้ไปแค่อาบน้ำอย่างเดียว"

"จ่ายเงินไปแล้ว จะใช้แค่อาบน้ำอย่างเดียวมันผิดตรงไหน แล้วทำไมต้องมาอธิบายให้ผมฟังด้วยเนี่ย"

"เผื่อไว้ก่อนน่ะครับ"

"แล้วทำไมที่บ้านถึงไล่คุณออกมาล่ะ"

"..."

ซอมกลังเลอยู่นานทีเดียว

ผมไม่ได้อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขาหรอกนะ แต่ก็อดถามไม่ได้

บางทีอาจจะสัมผัสได้ว่าผมอยากรู้คำตอบจริง ๆ เขาจึงหลับตาปี๋แล้วพูดว่า

"คนในครอบครัวผมรับราชการทหารกันหมดเลยครับ และ... ผมเป็นคนเดียวที่ถูกปลดประจำการอย่างเสื่อมเสีย"

"อืม ไม่ต้องอธิบายต่อแล้วล่ะ"

แค่นั้นก็พอแล้ว

'เฮ้อ'

มีบางอย่างที่ผมอยากจะพูดออกไป

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ผมกำลังลังเลเพราะไม่อยากพูดมันออกมาต่างหาก

'ไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย ปัญหาของคนอื่นแท้ ๆ'

ผมเฝ้าบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนั้น

แต่ผมก็ตัดใจปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ลงหรอก

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซอมกทำหน้าที่ผู้จัดการของผมได้อย่างยอดเยี่ยม

และผมก็พอใจกับการทำงานของเขามาก

'ที่สำคัญที่สุด เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุเท่ากับยูซึลโฮ'

เด็กอายุแค่นั้นกลับถูกครอบครัวไล่ออกจากบ้านจนต้องอาศัยกินนอนที่ออฟฟิศ

'ถ้าครอบครัวไม่ได้ทิ้งเขาไป ผมก็คงเมินเฉยได้หรอก...'

นั่นคือจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของผม

ลูกน้องในแก๊งส่วนใหญ่ที่ผมเก็บมาก็มีสภาพแบบนี้เหมือนกัน

'เฮ้อ'

ผมค่อย ๆ กวาดสายตามองไปรอบอะพาร์ตเมนต์

ไม่ว่าจะมองยังไง ที่นี่มันก็กว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียวอยู่ดี

'...แม่งเอ๊ย'

ผมหลับตาปี๋แล้วเอ่ยปากออกไป

"ไปเก็บข้าวของแล้วย้ายมาที่นี่ซะ"

"ครับ?"

"มาอยู่ด้วยกันที่นี่แหละ ยังไงเราก็ต้องไปทำงานด้วยกันอยู่แล้ว"

พอหันหน้าไป ผมก็เห็นซอมกเบิกตากว้างจ้องมองผมอยู่

และแล้ว...

ผมก็ได้เพื่อนร่วมบ้านมาอย่างไม่ทันตั้งตัว