บทที่ 179

เลือดอุ่นๆ ซึมผ่านตามง่ามนิ้วจนเปียกชุ่มไปทั้งฝ่ามือ

หยดเลือดที่กักไว้ไม่อยู่หยดแหมะๆ ลงมาย้อมกางเกงจนกลายเป็นสีแดงฉาน

กลัวว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจะกระเด็นไปโดนอูจู ผมจึงพยักพเยิดหน้าส่งสัญญาณให้มันถอยออกไป

"หงิง... หงิง..."

อูจูครางหงิงๆ แต่ก็ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ