บทที่ 180

เฮ้อ

'ในที่สุดก็จะได้หายใจหายคอบ้างสักที'

แทนที่จะประหม่ากับการถ่ายทำวันแรก ผมกลับรู้สึกโล่งอกเสียมากกว่า

แค่ได้หลุดพ้นจากบ้านที่มีแค่ผมกับชูซอมกอยู่กันสองต่อสอง จิตใจก็รู้สึกสงบขึ้นมาทันที

"คุณซึลโฮ ดื่มยาบำรุงด้วยครับ"