ตอนที่ 51

บทที่ 51

"ผมรู้สึกว่ามันทะแม่งๆ ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว"

อูจุนซอบ่นกระปอดกระแปดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำแบบนี้เลย แต่จู่ๆ เมื่อวานเขาก็ไม่ยอมรับสายผม ผมก็เลยโมโหเพราะคิดว่าไอ้เวรนั่นทิ้งงานไปดื้อๆ เลยไปถามทางค่าย แล้วพวกเขาก็บอกว่าส่งเขาไปพักร้อน คือมันเมคเซนส์เหรอครับที่จะให้ผู้จัดการไปพักร้อนโดยที่ไม่บอกดาราสักคำ—"

"เดี๋ยว ทางค่ายบอกนายแบบนั้นเหรอ"

ผู้กำกับจางพูดแทรกขึ้นมาราวกับสะดุดใจอะไรบางอย่าง ทำเอาอูจุนซอขมวดคิ้ว

"ใช่ครับ ทำไมเหรอ"

"แสดงว่าค่ายรู้เรื่องก่อนแล้ว พวกเขาคงพยายามจัดการเรื่องนี้ลับหลังนายสักทางแล้วสุดท้ายก็ล้มเหลว อา แบบนี้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่..."

เมื่อปะติดปะต่อสถานการณ์ได้ ผู้กำกับจางก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในขณะเดียวกัน อูจุนซอกลับเต้นผางด้วยความโมโห ดูเหมือนจะโกรธจัดในประเด็นที่ไม่มีใครเข้าใจได้

"พวกนั้นบ้าไปแล้วหรือไง! ทำเอาผมดูเป็นไอ้งั่งไปเลย! ถ้าบอกกันก่อน ผมก็คงจัดการเรื่องนี้ได้ไปแล้ว! ไอ้พวกเวรไร้น้ำยาเอ๊ย ให้ตายสิ"

การต้องมาทนดูเขาด่าค่ายตัวเองในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

แม้จะอยู่ภายใต้สายตาของผู้กำกับจางที่สื่อความหมายชัดเจนว่า "ไอ้งั่งเอ๊ย..." แต่อูจุนซอก็ยังคงอาละวาดโวยวายไม่เลิก

"ให้ตายเถอะ ไม่มีใครทำงานได้เรื่องสักคน ทั้งค่าย ทั้งผู้จัดการ... พวกนี้รับเงินเดือนมาเพื่อคอยซัปพอร์ตนักแสดงไม่ใช่หรือไง! แล้วทำไมถึงได้ไร้น้ำยากันแบบนี้วะ!"

"...ผมเลิกบุหรี่มาได้ห้าปีกว่าแล้ว แต่เพราะคุณแท้ๆ ผมถึงอยากกลับมาสูบอัดให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย"

ผู้กำกับจางส่ายหน้า ดูเหนื่อยล้าเต็มทน

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะใส่ใจหรือไม่ อูจุนซอก็ยังคงบ่นกระปอดกระแปดราวกับว่าตัวเองเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่สุดในที่นี้

"ผมหงุดหงิดจริงๆ นะครับพีดี"

ช่วงหลังมานี้ อูจุนซอคือคนที่คอยสร้างความลำบากใจให้ผู้กำกับจางอยู่ตลอด แต่ก่อนหน้านั้น ทั้งสองคนมักจะพูดจากันดีๆ และคอยสนับสนุนซึ่งกันและกันมาเสมอ

คนแรกสุดที่ผู้กำกับจางเลือกมาแคสต์ในซีรีส์เรื่องนี้ก็คืออูจุนซอ

แม้แต่ตอนแคสต์นักแสดงคนอื่นๆ (รวมถึงผมด้วย) อิทธิพลของเขาก็มีส่วนสำคัญอย่างมาก

บางทีอาจเป็นเพราะจู่ๆ เขาก็อยากจะหันไปพึ่งพาสายสัมพันธ์เก่าๆ ที่ตัวเองหลงลืมไปในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

หรืออาจเป็นเพราะผู้จัดการของเขาไม่อยู่แถวนี้

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร อูจุนซอก็กลับมาประจบประแจงผู้กำกับจางอีกครั้ง

"พีดีครับ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ ตอนไลฟ์สดมีปัญหาก็ยังถูกกลบไปได้โดยไม่มีปัญหาอะไรเลยไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวผมจะไปที่ค่ายตอนนี้เลย แล้วให้พวกเขาปล่อยข่าวแก้ต่างให้ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วกลับมาครับ"

"จัดการบ้าอะไรของแก แกยังไม่เข้าใจสถานการณ์เลยด้วยซ้ำ แต่เสือกมาพูดจาโอ้อวดซะใหญ่โต... ในข่าวบอกว่ามีหลักฐาน แกพอจะรู้ไหมว่ามันคืออะไร?"

"ผมไม่รู้ครับ พวกนั้นหาว่าผมใช้อำนาจข่มเหง แต่ผมไม่ได้ตบตีเขาเสียหน่อยนี่ครับ? อย่างแย่ที่สุดก็แค่ปาของใส่เขาสองสามครั้ง... ถ้าเขาแอบอัดเสียงไว้ หมอนั่นต่างหากล่ะครับที่นิสัยมีปัญหา"

ช่างพูดออกมาได้หน้าไม่อายจริงๆ

ดูเหมือนผู้กำกับจางจะคิดแบบเดียวกันเป๊ะ เพราะเขาตะคอกกลับไปจนหน้าดำหน้าแดง

"ไอ้เด็กเวรเอ๊ย! นักแสดงนำบ้าอะไรมาสร้างข่าวฉาวแบบนี้ตอนกำลังถ่ายทำซีรีส์วะ?! แกปาของใส่คนอื่นเนี่ยนะ? เฮ้ย ทำแบบนั้นมันผิดสัญญาเลยนะเว้ย แกรู้ตัวไหม?"

"ผมก็แค่ปาของใส่ไม่กี่ครั้งเอง! แล้วไม่ใช่ว่าผมเพิ่งจะมาทำเอาตอนถ่ายซีรีส์เรื่องนี้เสียเมื่อไหร่! ตลอดสามปีที่ผ่านมา หมอนั่นไม่เคยปริปากบ่น เอาแต่ก้มหน้ารับคำว่า 'ครับ' ตลอด แล้วจู่ๆ ก็แอบไปให้สัมภาษณ์ลับหลังผม แบบนั้นมันไม่แปลกกว่าหรือไงครับ? ถ้ามีปัญหา เขาต้องพูดออกมาตั้งแต่แรกสิ!!"

มือของอูจุนซอสั่นเทา

ที่น่าทึ่งคือหมอนั่นดูเหมือนจะเชื่ออย่างสนิทใจเลยว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ

'คนเรามันต้องหน้าด้านหน้าทนเบอร์นี้เลยสินะถึงจะเอาตัวรอดได้'

ผมไม่รู้ตื้นลึกหนาบางว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างอูจุนซอกับผู้จัดการของเขาบ้าง

แต่ความจริงก็คือ การที่มีข่าวฉาวหลุดออกมาแบบนี้มันเป็นความผิดของหมอนั่นล้วนๆ

'รู้บ้างไหมวะว่ากว่าจะสร้างซีรีส์สักเรื่องต้องใช้เงินไปตั้งเท่าไหร่?'

ซีรีส์เรื่องหนึ่งไม่ได้สร้างเสร็จได้ด้วยพระเอกแค่คนเดียวเสียหน่อย

ต้องใช้แรงคนนับไม่ถ้วน... ทั้งผู้อำนวยการสร้าง บริษัทผู้จัด ผู้ช่วยผู้กำกับ ผู้กำกับภาพ ทีมกล้อง ทีมจัดแสง ทีมบันทึกเสียง ฝ่ายศิลป์ ทีมเสื้อผ้า คนตัดต่อ สตันต์แมน และอื่นๆ อีกมากมายก่ายกอง

'ขนาดผมที่เพิ่งมาเล่นซีรีส์เรื่องแรกยังรู้เลย แล้วทำไมหมอนั่นถึงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยวะ?'

การกระทำหรือคำพูดพล่อยๆ เพียงครั้งเดียว อาจทำให้ความทุ่มเทนานนับเดือนของทุกชีวิตในกองถ่ายพังทลายลงในพริบตา

เขาควรจะมีความรับผิดชอบให้สมกับตำแหน่งของตัวเองสิ

แต่อูจุนซอกลับทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล

'และตอนนี้กรรมก็ตามสนองแล้วไง'

ถึงเหตุผลในหัวจะบอกอย่างนั้น แต่ในฐานะที่ผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งของทีมงานซีรีส์เรื่องนี้ ผมก็คงปล่อยเบลอยืนดูอยู่ห่างๆ อย่างเดียวไม่ได้เหมือนกัน

"ขอบใจมากนะที่ทำซีรีส์ฉันพัง ไอ้เด็กเวร เพราะแกแท้ ๆ จากนี้ไปฉันคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหุบปากแล้วทำตามที่พวกเบื้องบนสั่ง"

"ไม่ต้องห่วงครับพีดี เดี๋ยวผมจะบอกให้ค่ายจ่ายเงินชดเชยให้มันเยอะ ๆ แล้วจะบังคับให้มันโพสต์แถลงการณ์ขอโทษด้วยตัวเองเลย"

"อย่าพูดอะไรที่แกรับผิดชอบไม่ไหวเลย บ้าเอ๊ย... พระเอกซีรีส์ของฉันกลายเป็นพวกใช้ความรุนแรงไปซะแล้ว"

"ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ทำร้ายใคร!"

"ให้ตายเถอะ ฉันอยากสูบบุหรี่ชะมัด..."

ในที่สุดผู้กำกับจางก็ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัด เขาเดินกระแทกเท้าออกไปแล้วคว้าตัวทีมงานที่เดินผ่านมา

"ฮยอนจอง มีบุหรี่ไหม"

"เอ๊ะ มีค่ะ แต่พีดีกำลังเลิกไม่ใช่เหรอคะ..."

"ส่งมาเถอะน่า"

ผู้กำกับจางฉวยซองบุหรี่มาจากทีมงานแล้วรีบหยิบมวนหนึ่งคาบไว้ในปาก

แต่ในตอนที่เขากำลังจะจุดไฟ ผมก็พุ่งตัวออกไปฉกบุหรี่มวนนั้นมา

"เฮ้ย!"

"พีดีครับ ถ้าสูบตอนนี้ คุณจะต้องกลับไปสูบอีกหลายปีเลยนะ ทนหน่อยเถอะครับ"

"โธ่เอ๊ย นักแสดงซึลโฮ นี่นายก็เอาอีกคนเหรอเนี่ย!"

ผู้กำกับจางพุ่งเข้ามาตะครุบมือผมราวกับอัดอั้นตันใจเต็มที แต่ผมยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ

ในเวลาเดียวกัน ชเวรันก็ยื่นลูกอมหลายเม็ดที่ไปเอามาจากไหนก็ไม่รู้ส่งให้เขา

"กินนี่สิคะ"

"เฮ้อ... ให้ตายสิ พวกเธอนี่มัน..."

เมื่อต้องฝืนทนอดบุหรี่ต่อไป ผู้กำกับจางก็หลับตาปี๋

ชเวรันกับผมยืนขนาบข้างเขาไว้เงียบ ๆ แล้วรอจนกว่าความอยากบุหรี่ของเขาจะทุเลาลง

ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อดึงสติกลับมาได้ ผู้กำกับจางก็ถอนหายใจยาว

"ขอบใจพวกเธอทั้งคู่นะ ถ้าไม่ห้ามฉันไว้ละก็... กลับบ้านไปคงโดนเมียซ้อมปางตายแน่ ๆ ไม่สิ ที่จริงวันนี้ฉันไม่ได้กลับบ้านหรอก ต้องเข้าไปประชุมที่สถานีน่ะ"

"สู้ ๆ นะครับพีดี"

"เฮ้อ... ชีวิตฉัน..."

เมื่อเทียบกับคนที่เพิ่งแผดเสียงใส่อูจุนซอไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ผู้กำกับจางดูไม่ต่างอะไรกับยางรถที่ถูกปล่อยลมออกจนแฟบสนิท

มองดูร่างที่เดินโซเซลับสายตาไป ผมก็ยกมือขึ้นเกาหลังคอ

"รัน นี่อาจจะดูไร้กาลเทศะไปหน่อย แต่ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

"เรื่องอะไรเหรอคะ"

"ทำไมพีดีถึงได้ดูพังขนาดนั้นล่ะครับ เพราะเขาผูกพันกับซีรีส์เรื่องนี้มากงั้นเหรอ คือตอนจบมันก็ออกอากาศไปได้สวยไม่ใช่เหรอครับ"

ถ้าข่าวฉาวหลุดออกมากลางคันตอนที่ยังออกอากาศไม่จบก็ว่าไปอย่าง... แบบนั้นคงเป็นหายนะของแท้

ขึ้นอยู่กับว่าเรื่องราวบานปลายไปแค่ไหน พวกเขาอาจจะต้องถึงขั้นระงับการออกอากาศตอนที่เหลือทั้งหมดไปเลยด้วยซ้ำ

หรือต่อให้ฝืนฉายต่อไป คนดูก็คงรวมตัวกันแบนอยู่ดี

แต่ข่าวฉาวนั่นดันหลุดออกมาก่อนที่ตอนสุดท้ายจะออกอากาศพอดีนี่สิ

อย่างน้อยตัวซีรีส์ก็ออกอากาศผ่านไปได้ด้วยดีตั้งแต่ต้นจนจบไม่ใช่เหรอ

"ซีรีส์ไม่ได้จบลงแค่ตอนที่การออกอากาศตอนสุดท้ายจบหรอกนะคะ"

"ทำไมล่ะครับ"

"พี่ก็รู้เรื่องนี้นี่คะโอปป้า ซีรีส์เกาหลีขายดีในต่างประเทศ พวกเขายังต้องขายลิขสิทธิ์การออกอากาศให้สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นทั่วเอเชีย แล้วก็ขายลิขสิทธิ์ให้แพลตฟอร์มโอทีทีด้วย เหตุการณ์นี้จะเข้าไปกระทบเรื่องพวกนั้นหมดเลยค่ะ"

"อา... จริงด้วย ผมลืมไปสนิทเลย"

ชเวรันมองผมราวกับสงสัยว่าใครจะลืมเรื่องพรรค์นั้นไปได้

หยวน ๆ ให้หน่อยเถอะ นี่มันซีรีส์เรื่องแรกของผมนะ

"โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อูจุนซอเขามีฐานแฟนคลับในญี่ปุ่นด้วย พวกเขาคงกะจะขายลิขสิทธิ์ให้ที่นั่นในราคาสูง แต่ตอนนี้พังหมดแล้ว ไม่แปลกเลยค่ะที่พีดีจะอารมณ์เสีย"

"ก็จริงครับ"

สรุปว่าถึงซีรีส์จะออกอากาศจบไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้จบลงจริง ๆ สินะ

'ผมนึกว่าคิวถ่ายทำนอกสถานที่ทั้งหมดจะจบลงไปด้วยซ้ำ เพราะไม่มีซีรีส์ให้โปรโมตแล้วเสียอีก'

ช่างเป็นการเข้าใจผิดจริง ๆ

ถึงเมื่อก่อนตอนเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ผมจะมีลูกค้าเป็นคนในวงการบันเทิงอยู่เพียบ แถมยังได้ยินเรื่องราวในวงการจากพวกเขานับไม่ถ้วนก็เถอะ แต่พอได้มาสัมผัสและเรียนรู้ด้วยตัวเองในฐานะคนวงในจริง ๆ มันกลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

'ถ้าอย่างนั้นอูจุนซอก็ทำเรื่องบรรลัยเข้าให้แล้วจริง ๆ'

พอได้ฟังคำอธิบายของชเวรัน ความผิดของหมอนั่นก็ดูหนักหนาสาหัสขึ้นอีกหลายเท่าตัว

"แต่พอมาลองคิดดูดี ๆ มันก็แอบน่าทึ่งเหมือนกันนะคะเนี่ย"

"เรื่องอะไรเหรอครับ"

ชเวรันแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ดารากลั่นแกล้งผู้จัดการเนี่ย ไม่คิดว่ามันเป็นคำที่เชยไปหน่อยเหรอคะ เดี๋ยวนี้พวกดาราต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายคอยเกรงใจผู้จัดการกันไม่ใช่เหรอ"

"อืม... ด้านมืดของวงการมันลึกล้ำกว่าที่คุณคิดเยอะครับ"

ต่อให้ชเวรันจะมีชั่วโมงบินในวงการบันเทิงสูงกว่าผม แต่ถ้าเป็นเรื่องความเน่าเฟะโสมมเบื้องหลังวงการนี้ ผมรู้ดีกว่าเธอหลายขุมนัก

"คุณรู้ไหมครับว่าทำไมอูจุนซอถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม นั่นก็เพราะมีดาราอีกนับไม่ถ้วนที่ทำตัวสถุลกับผู้จัดการยิ่งกว่าเขาเสียอีก หมอนั่นรู้เรื่องนี้ดี ก็เลยพาลคิดไปว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร"

"จริงเหรอคะ แต่คนรอบตัวฉันก็ปฏิบัติกับผู้จัดการดีทุกคนเลยนะคะ"

"ธรรมดาของคนเราครับ ศีลเสมอกันก็มักจะดึงดูดเข้าหากัน คนประเภทนั้นรอบตัวก็มีแต่พวกประเภทเดียวกันนั่นแหละครับ"

ชเวรันพยักหน้ารับ แม้จะดูเหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผมสื่อเท่าไรนักก็ตาม

ใจหนึ่งผมก็คิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องเอาเรื่องพรรค์นี้มาเล่าให้เด็กฟังเลย

แต่อีกใจก็คิดว่าเธอควรจะได้รับรู้ความโสมมของโลกใบนี้เอาไว้บ้าง จะได้รู้จักระมัดระวังตัวให้มากขึ้น

ผมจึงเล่าต่อไป

"ผมเคยได้ยินเรื่องนี้จากคนในเหตุการณ์โดยตรงเลยนะ มีดาราคนหนึ่งบอกให้ผู้จัดการไปเที่ยวเป็นเพื่อนแฟนสาวของตัวเองแทนหน่อย เพราะเธอรู้สึกเบื่อ"

"มีคนบ้าแบบนั้นอยู่จริง ๆ เหรอคะเนี่ย!"

ชเวรันเบิกตากว้าง

"เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้นหรอก หลังจากนั้นเขาก็จ่ายค่าห้องโรงแรม แล้วบอกให้ผู้จัดการไปสนุกกับแฟนตัวเองซะ"

"บ้าไปแล้ว เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ทำไมถึงมีคนทำเรื่องแบบนั้นได้ลงคอล่ะคะ"

"ก็ตัวมันเองเป็นพวกสวะไง มันตื่นเต้นเพราะวันรุ่งขึ้นอยากจะถามผู้จัดการว่าแฟนของมันเป็นยังไงบ้าง"

"แล้วแฟนสาวของเขาไปทำอะไรผิดมาล่ะคะนั่น... เดี๋ยวนะ เขาไม่เสียดายเงินเหรอคะ"

"คนที่ใช้ชีวิตแบบนั้น เขาไม่คิดหรอกครับว่าเรื่องพรรค์นี้มันเปลืองเงิน"

ชเวรันส่ายหน้าด้วยความขยะแขยง

หลังจากนั้น ผมก็กลับมาที่โรงแรม

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม วันนี้ก็ยังคงเป็นวันที่ซีรีส์เรื่องแรกที่ผมร่วมแสดงออกอากาศเป็นตอนสุดท้ายอยู่ดี

'แปลกดีแฮะ... แล้วก็น่าทึ่งนิด ๆ เหมือนกัน'

ผมผล็อยหลับไปพร้อมกับความรู้สึกตื้นตันอย่างประหลาด

และเช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวแรกสุดบนหน้าแรกก็พาดหัวไว้ว่า...

< [เอ็กซ์คลูซีฟ] เผยอดีตผู้จัดการที่ออกมาแฉอูจุนซอ มีประวัติรักษาโรคซึมเศร้ามานานหลายปี... "เป็นความผิดพลาดจากการขาดสติ" >

< "ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด" — ผู้โพสต์แฉอูจุนซอเขียนขอโทษลงโซเชียล กลายเป็นประเด็นร้อน >

< ฝั่งอูจุนซอชี้แจง "เราตกลงยอมความกับคู่กรณีได้ด้วยดี... รู้สึกเห็นใจต่อปัญหาสุขภาพจิตของอดีตผู้จัดการ" >

ทันทีที่เห็นข่าวพวกนั้น ผมก็พยักหน้ารับ

'ว่าแล้วเชียว'

ต้องเป็นคนประเภทที่ไม่คิดว่ามันเปลืองเงิน ถึงจะใช้ชีวิตแบบนั้นได้